The Qur’an Horizon - Episode 4, Part 1

Müzik

Hayırlı akşamlar kıymetli seyircilerimiz.

Bir Kur'an-ı Fıkıh programına daha hoş geldiniz.

Bu akşamki programımızda inşallah Kehf Suresi'ne işlemeye başlayacağız.

Hocam hoş geldiniz.

Hoş bulduk hocam.

Hocam Kehf Suresi'ne geçeceğiz.

Yalnız ondan önce ben iki şey sormak istiyorum.

Çok kısa vaktinizi almadan.

Birincisi üstadın kainat kitabı üzerinde çok durması.

Kainatı da Kur'an gibi bir kitap olarak değerlendirmesini nasıl anlamak lazım?

Evet, bu üstadın pek çok tespiti olan fevkalade gerçekler gibi.

Bu da hakikaten üzerinde çok durulması gereken,

özellikle bugün ve gelecekte Müslümanları,

bilhassa Kur'an ve iman hizmeti veren insanları temelde ilgilendiren bir mevzu.

Malum kendisi yine bir yerde Cenab-ı Allah'ı bize tanıtan üç külli muarif vardır diyor.

Eğer Allah muarifeti istiyorsak, Cenab-ı Allah'ı bize yalnızsız ve tam olarak,

belki tam olarak doğru mu bilemiyorum da,

en mükemmel başka tanıma kaynaklarına göre tanıtan üç tane külli Allah muarifeti kaynağı var ki,

bunlardan birisi diyor, kitab-ı kebir-i kainat.

Yani iki tane kitap demek ki kebir varsa bunun sayılı da vardır.

Yani büyük kainat kitabı.

Kainat kitabı Cenab-ı Allah'ın bilhassa irade ve kudret sıfatlarından gelen bir kitaptır buyuruyor.

Yani baştan sona, onun işte hatta çok kisalerde geçer.

Mesela yeryüzü sayfasıdır.

Yeryüzü sayfasında işte hayvanlar cümleleri gibi ifadeleri kullanılır.

İşte gökler sayfaları veya bölümleri, bunun gibi.

O kainattan bahsederken çok zaman zaten ondan bir kitap gibi de bahseder.

Ama kudret kalemiyle yazılmıştır.

Kudret kalemiyle Allah razı olsun.

Fakat şu var zaten, Kur'an-ı Kerim'de bir manada Allah'ın kudret sıfatının neticelerine

veya kadir isminin, yaratıcı isminin onların tecellilerine ve neticelerine de Kur'an-ı Kerim kelime der.

Yani kelime sadece Kur'an'ın dilinde yazılan nesneler için kullanılmaz.

Bizzat Cenab-ı Allah'ın icraatının sonuçlarına, yarattıklarına, hadiselere de Kur'an-ı Kerim kelimedir.

Kelimenin kelime manası, sözcük manası, iz demektir, yara demektir, bırakılan iz demektir.

Demek bunlar Allah'ın tecellilerinin neticesi olarak kainattaki her bir şey, her bir hadise aslında kelimedir.

Dolayısıyla kainat baştan sona bir kitaptır.

İkincisi insan. Yani kainat bir kitab-ı kebir, büyük kitap.

İnsan ise bir kitab-ı sayır.

Hz. Ali Efendimiz'in de bütün kainat insanda dürülmüştür.

Nasıl bir ağaç çekirdeğine Cenab-ı Allah sığdırıyor onu.

Bunun gibi Cenab-ı Allah kainatta insana sığdırmıştır.

İnsan kainatın bir özetidir, bir nüstasıdır, küçültülmüş nüstasıdır.

Hatta buna bilhassa tasavvufçuların yazdıklarına baktığımızda,

mesela bu İnsani Kamil kitabına baktığımızda,

Abdülkadir El Cili'nin baktığımızda, o birebir karşılaştırmalar yapar.

Mesela insandaki zihni fakülteler, muhakeme, düşünme, karşılaştırma yani,

mukayese, tasdik, izan, tahayyül, taakkul, hayal gibi,

bütün bunları yedi semaya benzetilir.

İnsanın iç duyguları, duyguları, kalp, ruh, sır, hafi, ahva, latife, rabbaniye,

bunlar yüce alemlere, Hoca Efendi'nin Kalb-i Zümr-i Tepe'nin açıkladığı ulvi alemlere,

misal, alem-i melekut, alem-i ceberut, alem-i rahamut gibi bunlar da,

hatta kalp zaten Allah'ın arşı olarak insandaki,

Cenab-ı Allah'ın arşının insandaki yansıması olarak kalp zaten hep öyle bakılmıştır.

Bunun gibi, insandaki mesela saçlara, tüylere, yeryüzünün ormanları gibi,

insandaki kan damarlarına, yeryüzünün nehirleri gibi,

yani böyle karşılaştıran bütün hücrelerimiz topraktan geliyor,

havadan geliyor, sudan geliyor.

Bu bakımdan insan tamamıyla kainatın bir dürülmüş yanıdır.

Yani büyütülse insan, bir kainat ortaya çıkacak.

Kainat küçültülmüş, insan olmuş.

Hatta işte bizim kalbimizde dahi bir meleki yanımız vardır bizim.

Kalbimizde melekin ilham merkezi vardır.

Bir de şeytani yanımız vardır.

O da yine kalbimizde şeytanın bir vesvese bize fısıldama merkezi vardır.

Bu yeryüzünde de böyledir.

Yani bir cevap olarak da, nasıl insan kalbinde, insanın merkezinde,

insandaki Allah'ın arşında bir meleğin,

hatta Cenab-ı Allah'ın ilham merkezi, o ilhamı alan merkez varsa,

bir de şeytanın da merkezi vardır.

Aynen mesela yeryüzünün bir manada kalbi,

yeryüzünün arşı diyebileceğimiz Mekke-Harem bölgede de,

Kabe ile şeytanın üstü olan, yeryüzündeki üstü olan,

o şeytan taşlanan üç taşlama yeri, cemarat,

o da yine aynen bunun yeryüzündeki yansıması

veya bu yansıma bizim kalbimizdeki de onun aldığı,

bizim vücudumuzda, varlığımızda aldığı halidir.

Yani yansımasıdır.

Bu bakımdan Kur'ân-ı Kerim'in tefsirin,

üçüncü kitap diyor Hazreti Üstad,

insan olarak da, misal olarak tabii mükemmel insan,

insan-ı kâmil birinci derece Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'i zikrediyor.

Üçüncü Cenab-ı Allah tanıma adına,

üçüncü bir kitap da,

kâinat diyor, insan diyor, Kur'ân'dır.

Kur'ân-ı Kerim.

Kur'ân-ı Kerim, insanın ve kâinatın kelimelerle yani,

yazılı ve okunan kelimelerle ifade edilmiş hâlidir.

Yani Peygamber Efendimiz Kur'ân'dır.

Kur'ân, Peygamber Efendimiz'dir.

Hazreti Aişe annemizin, Allah'ın ahlakı olunca,

siz Kur'ân okumuyor musunuz?

Onun ahlakı Kur'ân'dır.

Efendimiz Kur'ân'ın mücessem şeklidir.

Yani ceset giymiş bir şeklidir onun.

Kâinat Kur'ân'ın bir başka fiziki varlığıdır.

Başka malzeme ile yapılmış bir fiziki varlığıdır.

Kur'ân-ı Kerim'de mesela, şöyle bir bina düşünün.

Bu binanın bir, Cenab-ı Hakk'ın şeyde,

bimarının veya mühendisinin zihninde ilmi varlığı vardır.

Sonra bunu plana döker o, kaderi varlığı olur.

Sonra bu şekilde yapıldığı zaman onun fiziki varlığı olur.

Bir de bu binayı tanıtan baştan sona bir kitapçık düşünün.

Bu da onun ilmi varlığı, bir manada diyelim,

onun kitabi varlığı olur.

Yani yazılmış, yazıya geçmiş varlığı olur.

Bunun gibi Kur'ân, kâinat ve insan kitaplarının yazıyla ifade edilmiş şeklidir.

Kâinat Kur'ân'ın tamamıyla bir işte binanın fiziki varlığı gibi,

onun fiziki varlığıdır kâinat.

Veyahutsa âlem-i şehadet dediğimiz.

Ve bunun dışında insan ise küçüldürmüş olarak yine Kur'ân'daki manaları,

bilhassa Efendimiz onun tam temsilcisi olarak,

Kur'ân'daki manaların işte et kemiğe bürünmüş şeklidir.

Üçü aynı mana.

Yani birine bakarak diğerine, bence bugünün dünyasında ve geleceğin dünyasında

Kur'ân'ı en güzel, en anlaşılır,

bugünün ve geleceğin nesillerine en objektif,

yani teorik delillerle değil ki,

Üstad da bunu değil, Üstad da bu nisale konusunda zikrediyor.

Hani eski diyor çok büyük kiramcılar yetişmiş de,

fakat bunların Allah'a ispatı bir manada dağlarda sular kazıp diyor,

oradan kuyular kazıp,

çeşmede o suları bir de araya bir takım kümkler yani borular döşeyerek getirmek gibi.

Oysa Allah bana diyor öyle bir asayi musayi gibi bir şey vermiş ki asa,

vurduğum her yerden diyor su çıkarıyorum.

Çok önemli, önceki hafta,

geçen hafta üzerinde durduğumuz İsra Suresinin 44. ayetinde de

her şeyin Cenab-ı Allah'a tesbih ve tahmid etmesi,

işte elinizde bir asa varsa dokunduğunuzda,

o size kendisindeki bütün manaları açar.

İşte Hz. Üstad da bunun kainatı bu şekilde kullanıyor.

Ve geleceğin insanına dini böyle anlatırsak,

zannediyorum objektif yani kainattan alınma delillerini anlatırsak,

teorik delillerle değil, felsefe-i kiramî delillerle değil,

doğudan kainattan aldığımız delillerle anlattığımızda,

çok daha inandırıcı olabiliriz.

Yani insan kendisini doğru okuyabilirse,

Kur'an'ı ve kainatı anlar.

Çok daha doğru okuyabilir, çok daha anlar.

Kainatı doğru okuyabilirse, Kur'an'ı çok daha iyi anlar.

Fakat bunun belki bir şartı var önce,

kainatı ve insanı Kur'an'a göre okumak önce.

Çünkü Kur'an'a göre okumazsak bu defa yanlış,

bugün işte insanlar kainat üzerinden milyarlarca insan küfre gidiyor,

ateizme gidiyor.

İlimler yani bugünkü bilimler maalesef çok yanlış okuduğu için,

evet zahiren, kainatın zahirini doğru okuyabilirler.

Hz. Üstad bunu mesela de çok güzel anlatır.

Hani bir de böyle sanattan da anlayan,

buna tutkun bir padişah, iki tane diyor, biri ecnebi, biri müslüman,

iki kişiye demiş ki diyor, bana bir tane Kur'an yazın, kitap yazın.

Bir tanesi diyor, çok güzel böyle incilerden, mercanlardan bir kitap yazıp getirmiş,

onu tebrik etmiş diyor.

Fakat diğeri diyor, bunun yerine, inci mercanların yerine onların ifade ettiği bütün manaları,

bütün manalardan diyor işte yazan bir kitap getirmiş,

esas sen kazandın demiş.

Bugün bilimler maalesef kainatın dış yüzünü,

zaten Kur'an-ı Kerim'de onlar ancak diyor mesela işte hayatın, dünya hayatının zahirini bilirler.

Ahiretten bir manada ötesinden gafildirler diyor.

Onlar belki bir çiçeği, bir ağacı, bir kuşu, bir güneşi bize zahiriyle,

cismaniyetiyle, maddesiyle çok iyi anlatabilirler.

Oysa güneşe diyelim, güneşte şu kadar hellüm vardır, şu kadar hidrojen vardır.

İşte günde efendim şu kadar hellüm, hidrojenle dönüşür veya hidrojen hellüme dönüşür.

Güneş şu kadar ağırlıklı bir kütledir.

Bizim diyor buna vereceği nedir?

Hakikaten ben dünyanın döndüğüne...

Gereksiz bilgi yanı gibi oluyor.

Yani müdahalem yok çünkü.

Müdahalem yok.

Fakat bunun yanı sıra Kur'an-ı Kerim oradaki manayı aktarıyor bize.

İşte kainat diyor, Allah size bir saray olarak yaptı.

Bu sarayın damında diyor güneş sizin hem mutfağınızdır,

yeryüzündeki yiyecekleri pişiren, hem sizin elektrik lambanızdır.

Diğer bütün yıldızlar sizin diyor süs lambalarınızdır sarayınızın.

Yer onun diyor bir tavanıdır.

E burada işte bu defa işte karşımızda fevkalade.

Öyleyse bunu bize kim yaptı?

Üstadın manayı, ismi, manayı, harfi dediği...

Bu noktada bakma yani.

İşte böyle bakışta biraz Kur'an'a göre bakışı gerektiriyor.

Bu üçü birleştirebildiği zaman ben...

Sol kanada daha bir Kur'an anlayışının ortaya çıkacağını

ve kainatın bizim için bir Kur'an olarak okunacağını ki

Hz. Üstad da sus, kainat mescidi kebirinde Kur'an kainat okuyor diyor.

Öyle şöyle diyebiliriz.

Sus, Kur'an mescidi sayırında kainat Kur'an okuyor.

Veya sus, insan mescidi sayırında Kur'an ve kainat insan okuyor.

Aynı şekilde bunları söyleyebiliriz.

Evet bir manada Allah'ı bilirsek insanı çok iyi tanırız.

İnsanı çok iyi tanırsak Cenab-ı Allah için işte insan

başka şeyi belki ihtiyaç duyurmayacak, hissettirmeyecek bir marifet kaynağı olur.

Fakir buna dördüncüyü ekliyorum ben.

Çünkü bu biraz da üzerinde inşallah duracağız.

Kehf Suresi'ne başlarken tarih.

Hoca Efendi'ye arz ettim, onu istihsan etmişti.

Tarih de Cenab-ı Allah bize tanıtan dördüncü külli muhaliftir.

Tanıtıcıdır.

Hadiseler.

Çünkü onlar da Cenab-ı Allah'ın meşriyetinin kitabıdır.

Kainat, tarih.

Bütün bir tarih ve insan aleminde cereyan eden hadiseler

meşriyetinin Cenab-ı Allah'ın bir kitabıdır.

Buna esir et.

Tarih de bize Allah'ı kainat gibi, Kur'an gibi, insan gibi tanıtan

dördüncü külli muhalif.

Kıssalarda bunu biraz da, Kehf Suresi'ndeki kıssalarda

inşallah bunu biraz daha açmaya çalışacağız.

Kur'an kıssalarının Kur'an-ı Kerim'de yekûn teşkil etmesinin sebebi, hikmeti de bu mu hocam?

Elbette yani, elbette.

Kur'an bir yanda kainatındaki bütün deliller, Allah'ı gösteren ayetler.

Kainatı Kur'an gibi bir ayet meşre olarak,

Allah'ın ayetler meşre olarak,

onu tesbih eden ve hamd eden ona,

yani Allah ne değildir ve ne de sorularına cevap veren bir kitapsa,

tarih de aynı şekilde bütün hadiseleriyle bize Cenab-ı Allah'ı tanıtan ayrı bir kitaptır.

O bakımdan kıssalara da bu noktada bakmak lazım.

Yoksa onlar tarihin bir zamanında cereyan etmiş birer masal, birer hikaye,

birer arkeoloji malzemesi değildir.

Şimdi burada ben bir şey arz edecektim.

Mesela bunlardan birisi, hani fakir, ben unutmuşum onu.

İki sene önce, iki buçuk sene önce Mehtap TV'de bir programda,

hani Türkiye'nin yakın geleceğiyle bazı şeyler orada arz etmişim.

Arkadaşlar bugün soruyor.

Hocam diyorlar, ne bildiniz, onları niye söylediniz falan.

Bize de çok soran var, nereden bildiniz?

Şimdi bunlar Kur'an'da açık olduğu gibi de şu var.

Orada iki tane arz ettiğim misal var.

Burada arz edeceğim.

Hani kainatın, Cenab-ı Allah'ın oradaki kainattaki icraatıyla

Kur'an'ı beraber anlama noktasında.

Mesela, basit misaldir bunlar ama çok önemli.

Şimdi bugün mesela Kasım bir haftadır çok sıcak gidiyor, Kasım ayı.

Takmaya bakarsan hiç değişmez.

Orada yazar ki, pastırma sıcakları.

Pastırma, zannediyorum işte 7-8 Kasım mı ne, öyle başlar.

Pastırma sıcakları diyor.

Yani bu şudur yani, yaz artık bitiyor.

Bu her biten şey bir nihai hamle yapar.

Son bir hamlesi vardır onun.

Ölmek üzere olan insanın da sonu.

Fakat o artık, o hamle onun ölümünü getirir.

Hamle onun ölümünü getirir.

Kış, mesela bizim köyde hoşuma gider.

Annem rahmetli çok söylerdi.

Avrul'un peşinden, korkarım kuşundan, koca öküzü ayırır peşinden.

Avrul 18 Nisan.

Bakarsanız, Nisan'ın 18'i, bakarsanız tavkimlere 6-7 sabır soğukları der.

6 günlük öküz soğukları der.

Veya başka soğuklarda bir de berdün, acüz, koca karı veya ihtiyar soğukları vardır.

Bunlar da kışın son hamlesidir.

Artık son hamlesidir.

Mesela şimdi bu insan hayatına yansır.

Ölecek hasta hafifler.

Son anda bir iyileşti gibi zanneder.

Hatta geçen de bir bacımızın böyle bir rüyasını anlatmış.

Annesi hasta.

Annem ben çok iyileşmiş görüyorum mutfakta falan.

Ben diyemedim annem vefat eder buradan kaynaklanarak.

Dedim Allah'tan ümit kesilmez.

İnşallah iyileşir ama aslında zihnimde yani vefat edeceğine.

Neticeyi iyi anladınız.

Çünkü tabiri nerede böyle tabir eder.

Bir hasta iyileşirse öleceğine tabir edilir.

İyileşecek hasta ağırlaşır.

Veya da böyle görülürse onun iyileşeceğine şeklinde tabir edilir.

Değişmez bu.

İnsanda da, kainatta da böyledir.

Yani şimdi Kur'an-ı Kerim'de baktığımız zaman,

mesela helak geleceği zaman Kur'an-ı Kerim buyurur ki,

biz bir milleti, hele kavimi helak etmek dilediğimiz zaman,

oradaki mütreflere emrederiz diyor.

Yani hayatı gaye edilmiş dünya hayatına.

Bugünkü iktidar mensuplarında gördüğümüz gibi.

Her şeyi artık bütün şeyini hayatı kazanmaya,

daha iyi yaşama, daha iyi yaşama.

Bunun sonu yok.

Sonu olmayınca altı villanız varken bir altı villa, bir altı villa yetmez de saray yaparsınız.

Çünkü o saray da yetmez.

Yarın ömrü olursa daha saraylar yapmaya gidersiniz.

Çünkü insanın tabiatında vardır bu.

Onun için Kur'an-ı Kerim insanlar için bezenip, süslenen şehvetlerden bahsederken,

altın, gümüş para demez de kantar kantar altın ve gümüşler.

İnsan biriktirdikçe biriktirmek ister.

Biriktirdikçe dünyada daha da aç hisseder kendisini.

Doydukça aç hisseder.

Bir vadi dolusu altın olsun.

Allah razı olsun.

Hadis-i şerifte buyurulduğu gibi, hatta ayette, o mensubu ayetlerden de lafzıyla,

doyurmaz daha fazlasını ister insan.

Ancak toprak doyurur diyor.

Şimdi bu da, Kur'an-ı Kerim işte bunu beyan veriyor yani.

İnsan bize onlara diyor, bu defa mütrefi hayatı gaye edilenlere orada diyor emrederiz.

Yani onları oraya sevk ederiz.

Allah haşa bunlara sevk etmez de,

bu Cenab-ı Allah'ın bir kainatta koyduğu kanundur insan hayatında.

Şeriat-ı Fıtriye'nin bir kanunu.

Orada diyor, daima fısk işler eder artık.

Kötülük işler eder.

Tahsil daireye girmişlerdir.

Cenab-ı Allah'ın diyor, artık orada ondan üzerine azap hak olur ve gelir.

Bir başka ayet-i kerimede, biz helak etmek istediğimiz zaman diyor,

onlara yerin ve göğün kapılarını açarız diyor.

Yerin ve göğün.

Artık onlar diyorlar ki, bizim için dünyada ölüm yok.

Yani atalarımız neler çekmişti.

Biz artık yani ne kadar rahat durumdayız.

Kendilerini sararlar diyor.

Sonra Allah'ın azabı apansız geri verir.

Nerede geliyor? Zirvede geliyor.

Onun için fakir arkadaşlar bazen çok sordular.

Hocam bu mevcut şeyiniz varmış da, seçimler miçimler kazanılacak falan.

Hep bu ayetlerde, hareketlerde ağzıyla diyorum ki, Allah zirvede yakalar.

Zirvedeyken yakalardım.

Oraya kadar Cenab-ı Allah müsaade eder.

Müsaadesinin iki sebebi vardır.

Birincisi, döner mi insan?

Bazı keçiler döner de mühlattır.

İkincisi, Allah helak edecekse süreyi tamamlar.

Yani helakı hak etmedikçe tamamıyla Cenab-ı Allah helak etmez.

İtiraz hakkı kalmayacak yani. İtiraz hakkı kalmaz.

Allah muhafaza hepimizi. Bu tür sonuçlarda Allah muhafaza buyursun.

İkinci olarak, eğer Cenab-ı Allah hayır dilemese, hayır diliyorsa insanlara,

yine onları sonuna kadar sıkar.

İşte Ayet-i Kerime'de buyuruluyor.

Önceki ümmetlerin başına gelenler, sizin başınıza gelmeden cennete gireceğini mi sandınız?

Dünyada davanız adına bir noktaya gelmek istiyorsanız, bir de cenneti istiyorsanız,

önceki ümmete gidip sarsılacaksınız.

Ne geldi onların başlarına?

Be'sa diyor, cepheden cepheye sürüklendiler.

Bir manası savaştır.

Bir manası da sıkıldıkça sıkıldılar.

Adeta mengeneler altında ezildiler.

Adeta eskiden böyle şeyler oldu, el değirmenleri.

Değirmen taşları altında ezildiler.

Sonra zarra, her türlü zarara uğradılar.

Ne gibi?

Bir başka Ayet-i Kerime'de buyurulduğu gibi.

Malları gitti, çocukları gitti veya bul kaldılar.

Ne bileyim, ondan sonra vakamlarını kaybettiler.

Korkulara düştüler.

Açlık çektiler.

Allah bunları imtihan edeceğim diyor.

Sonra sarsıldıkça sarsıldılar diyor, depremlere sarsıldığı gibi.

Ne zamana kadar?

Allah'ın yardımı ne zaman diyecek noktaya kadar.

Buraya kadar gelmişseniz diyor, dayanmışsanız.

Allah'ın yardımı kapıdadır artık diyor.

Demek ki, bittik diye bir noktasında Cenab-ı Allah bütün kapıları açıyor.

Bitirdik diyenler karşısında bu defa helak ediyor.

Fakir bunu bir yazıda arzu etmiştim.

Zahire aldanmayın.

Zahire aldanmayın.

Öyle olur ki, kendinizi batmaz mı titanikte zannedersiniz.

Fakat gider Allah karşınıza farkında varmadan siz eğlenirken bir buz dağı çıkarır, batarsınız.

Öyle olur ki, işte Hz. Musa'nın yanındakileri bitirdik diyen Firavun gibi.

Bir yanda Kızıldeniz, bir yanda Firavun orduları artık onların içini bitirdik dediği,

diğerleri de eyvah yakalandık, bittik dediği anda Cenab-ı Allah bir tarafının önüne Kızıldeniz'i bir yol olarak açar.

Diğer tarafı için aynı yol onlar için helak olur.

Dolayısıyla aldanmamak lazım.

Aynı şey Hz. İbrahim'in ateşe atılmasında.

Hep Efendimiz'in en büyük savaşına sıkıştırılması gibi.

Sahabe-i Kiram'ın ve Yahudi Eyyubi'ye de aynı şekilde.

Dolayısıyla işte Kur'an'daki bakın bu aynı ayetleri, kainattaki Allah'ın aynı icraatını görüyoruz.

O bakımdan biz zaten anladığımız İsmail Safaoğlu'nun yine güzel bir sözü vardır.

Karar kararabildiğin kadar karanlığın son noktası aydın ilk noktasıdır diyor.

Allah'ın Kur'an'daki ayetleriyle kainattaki insanlık icraatları değişmez, aynıdır.

İlk senede Allah sünnetullah diyor.

Dolayısıyla birini diğerinde keşfedebiliriz.

Birini anlamazsak diğerini baktığımızda keşfedebiliriz.

Bunun Kur'an'da bir de çok açık ayetleri vardır mesela bunu.

Sadece birini arz edeceğim, sadece birini.

Çünkü çok fazla ayet var da üzerinde durulması gereken.

Ras Suresinde 17. ayet.

Esselamu aleyküm ve rahmetullahi ve berekatuhu.

Enzele minez semâi mâen.

Fes'alet evriyetüm bi kaderihe.

Böyle anlatıyor ki Kur'an-ı Kerim şimdi benim zihnimde yağan yağmurlar,

onlarınla dolup taşan dereler böyle yani akla geliyor.

Fehtem vele seyruzzebeden râbiye.

Allah buyuruyor ki, Allah diyor gökten bir su ildirdi.

O su çok hususi önemli, mâen, nekre geliyor yani.

Çok özellikleri olan bir su diyor bu.

Çok özellikleri olan üzerinde durmanız gereken, çalışmanız gereken,

kadri kıymetini bilmeniz gereken bir su.

Ne oldu bu su ile?

Bu defa diyor bütün vadiler, dere yatakları, dereler, ırmaklar,

hepsi kendi kapasitesine göre diyor.

O su ile doldu taştı.

O su ile doldu taştı.

Fehtem vele seyruzzebeden râbiye.

O akan sular diyor burada bir de onlar,

kendi üzerlerine bir de diyor köpük çıkarır.

Bakın köpük çıkarır.

O kadar mânen ayet ki köpük diyor.

Bunun gibi diyor onların böyle işleyip,

yani kendilerine süs eşyası yapmak için

işledikleri mâdenlerde de böyle bir köpük oluşur diyor yine.

Bakın bir tarafta su, akan nehirler ve nehirin üzerinde akan köpük.

Diğer tarafta işlenen mâdenler, işlerken mâdenler üzerinde oluşan köpük.

Siz takip ediyorsunuz da,

izleyicilerimizden de dikkat etmelerine hususen arz ediyorum.

Kaçırmasınlar bunu.

Çünkü bugünler anlamadığına da çok önemli.

Hadiseler de anlamadığına da çok önemli.

Ve emmâ mâ yemfe'un nâsefe yemkuse fil arz.

İnsanlara fayda veren diyor arz da yeryüzünde kalır.

Yeryüzünde fil arz diyor.

Yeryüzünde yerleşir kalır.

Sökülemez.

Üzerinde ader arz demiyor bakın.

Mesela Amerika'da Hoca Efendi'nin kaldığı alanda çok yağmur aldığı için

bakıyorsunuz uzun uzun, çok büyük ağaçlar.

Fakat kökleri şeyin üzerinde, toprağın üzerinde.

Rüzgârlar da devrili devrili veriyor.

Fakat bu öyle değil diyor.

Yani bu sabit, yerde sabit olarak kalır.

كَذَلِكَ يَذْرُبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالِ

Allah diyor işte bu şekilde misaller verir diyor.

Allah bu şekilde diyor misaller verir.

Allah bu misalleri niçin veriyor?

Hak ve batını anlama adına misal veriyor.

Hak ve batını anlama adına.

كَذَلِكَ يَذْرُبُ اللّٰهُ حَقَّ وَالْبَاطِلِ

İşte Allah diyor hak ve batını bu tür misallerle size anlatıyor diyor.

فَاَمَّا زَبَدُ يَسَّبُ جُفَاء

O üzerinde oluşan köpükler diyor gider.

Onlar gider.

Fakat insanlara diyor işte şey olan, faydalı olanlar ise yeryüzünde kalır.

Bu o kadar ayetlerle münasebete olan bir ayet ki aynı zamanda hadiselerle ve kainatta.

Bir defa burada neyi bir hak ve batıl.

Dolayısıyla vahyi Cenab-ı Allah.

Önce vahyi, gökten gelen bir suya benzetiyor.

Çok üzerinde durulması gereken, çok önemli.

Belki bizim yani peygamberler alan dışında külhünü bile vereceğimiz bir su bu.

Baştan sona rahmet, tamamen rahmet.

Nasıl su, o suyu her vadi, her dere, her ırmak kendi kapasitesine göre alıyorsa

her insanda o gelen vahyiden kendi kapasitesine göre faydalanır.

Ona göre faydalanır.

Şimdi bir taraftan diyor Cenab-ı Allah bu ırmak akarken, vahyi gelirken böyle bir yanda

fakat bunun yanında diyor bir de onun üzerinde köpük birikir.

Sularda köpük birikir.

Demek ki bu köpük nedir?

İşte bir yandan vahyi alırken bizim atmamız gereken bazı posalarımız vardır.

Posalarımız.

Şu var yalnız, bu posaların yanında bir de o vahye kulak verip, kalbini ona açıp, zihnini açıp

ondan istifade eden, suyun böyle girdiği her yerde akan su Cenab-ı Allah'ın

hayat rahmet ağaçlarıdır diyor Üstad.

Her yere gittiği yere su hayat taşır yani.

Bir manada hayat taşır.

Vahyi insanları bu şekilde diriltirken insanları,

fakat bazıları da bunun yanı sıra köpük gibi bazı insanlar da o dirilen insanların yanında bir köpük gibi kalır.

Başta bilhassa Mekke'de inmiştir sure.

Bazı zaman vahyiden istifade edenler az, karşılarındakiler çok sayıda olur.

Bu insanların ürkütüne göre Cenab-ı Allah buyuruyor ki

vahyiden diyor yani istifade eden insanların azlığına bakarak genolmayın diyor.

Diğerleri diyor köpük gibidir.

Keyfiyet önemli.

Yok köpük gibi. Bunlar da zahiret üstte görünebilir, üstte görünür ama

bu köpükler diyor sonunda gitmeye diyor gider.

Çünkü neden anlıyorum bu manayı ben?

Zaten burada köpük diyor gider dediği gibi.

Başka bir ayette de

Peki hak geldi, batıl zahir oldu.

Çünkü zaten batıl diyor tabiatı gereği yok olmaya mahkumdur.

Hak gelmişse.

Çok önemli ayetler bunlar.

Şimdi burada da insanlara fayda olan ise diyor yerde kalır.

Demek ki hak nedir?

Hak olan şey hak nedir?

İnsana faydalı olan.

Cenab-ı Allah bunu başka bir ayetinde

Biz siz diyor, ey Muhammed ümmeti sallallahu aleyhi ve sellem.

Siz diyor ümmetler en hayırlısınız.

Ya Rabbi bizim hayırlı olmamıza sebep ne?

İnsanlar için onların faydasını olarak çıkarıldınız siz.

Yani her davranışınız diyor insanların faydasına olmalı.

Neyse bu fayda ona göre davranmalısınız.

Bu faydayı da tayin eden Cenab-ı Allah'tır.

Hocam vaktimiz çok kısaldı.

Sonunda buyuruyor, bu faydalı olmak için ne yapalım?

Bugüne polis ve yargıç, hırsızlık, yolsuzluk şey yapanlar

aslında bu noktada İslam ümmetinin yapması gereken bir vazifeyi yapmışlardır onlar.

Çünkü bu vazifedir.

İslam ümmetinin varlık sebebidir.

İnsanlara faydalı olmadığına münkerleri önleme,

mağruf faydaları, hakkı, hakikati bütün bunları yaymaya çalışma, yerleştirmeye çalışma.

İşte Cenab-ı Allah burada aynı şeyi, hak batıl.

Hak kalıcı olandır ve faydalı olandır.

Batıl köpük gibi bunlar diyor ismi zamanı sizi aldatmamalı.

Nasıl hak yok olucuysa köpük de diyor bu şekilde kalır gider.

Bir benzetmeyle Cenab-ı Allah kaç tane şeyi anlatıyor.

Aynı zamanda hadiseler ağıdır.

Hadiseler de böyle akıp giden bir nehir gibidir.

Bu nehirde insanlara fayda olan hak olan hadiseler daima bunlar kalır.

Kimse şüphe etmesin.

Yapılan işler diyelim insanlara faydalıysa dünya ve ahiretlerine,

onlar kalıcıdır.

Yeryüzüne kök atar, kimse sökemez.

Bunların üzerinde görünen köpük onları gizlese bile, köpük çok fazla olsa bile

bir de şunu arz edeyim.

Hak ne kadar coşkun akıyorsa, hak adına hizmetler ne kadar derinden gidiyor

ve ne kadar coşkuysa ona göre köpük fazla birikir.

Ve onun debrisi arttıkça, akışı da arttıkça köpük daha da fazla artar.

Fakat şunu da gösterir, o köpük muhakkak gidecek.

Allah burada madenle misal veriyor.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem insanlar madenler gibidir diyor.

İşlenecek.

Kimisi bakırdır, kimisi altındır, kimisi gümüştür, kimisi porlantadır.

Fakat o her insan madeninin 24 ayarı bulmak için işte Cenab-ı Allah

vahiyle aynı zamanda onları eğitir.

Eğitirken de insanda posa olan, köpük olan bütün o kötülükler atılır.

Onlar kalır.

Fakat kendisine ve insanlara faydalı olan dünya, ahiret adına

bütün iyilikler bu defa orada kalır ve insan o kendisindeki maden cevherini bulur.

Bunu da Cenab-ı Allah fitne ile ifade ediyor bir yerde.

Yani bu hadiseleri anlatırken yani fitne demek içinde

altın cevherleri bulunan toprak kütlelerini kazana atıp kaynatmak demektir.

Ve bu kaynamana sonunda posalar ayrılır, altın kalır.

Kömür ayrılır, elmas kalır.

Hadiseler bu.

Yani aslında bu fonksiyonu görür.

Bugün de şu anda içinde bulunduğumuz Türkiye'deki süreçte biz aynı şeyi yaşıyoruz.

Ve bir ayet bakın hem kainattaki hadiseleri Allah'ın icraatını

hem yeryüzündeki icraatını çok iyi anlatıyor.

Ve de sadece şunu arz edeyim artık.

Oradan inşallah şeye geçeceğiz.

Şunu arz edeyim çok önemli.

Çok yanlış bir anlayış var.

İşte bugün çok rezilane bir fikir geliyor.

Amerika'ya düşmanlık ortaya koyuyorsan kahramansın güya.

Ne geçiyorsa eline.

7 milyar insan bugün bir araya gelsek.

Kahrolsun Amerika.

Kahrolsun İsrail.

Kahrolsun Rusya.

Kahrolsun İngiltere.

Kahrolsun Avrupa Birliği.

Ne geçer elimize?

Bir maçta bağırmak gibi insanlara.

Onları kuvvetlendirmekten başka ne geçer?

Güçlendirmekten başka.

Oysa Kuran-ı Kerim bunun demiyor bakın.

Batıl zahir oldu hak geldi demiyor.

Ortada akan bir nehir varsa.

Hakkın gelmesi lazım.

Senin yaptığın bir hak insanlara kalıcı ve faydalı şeyler varsa.

Hak varsa zaten hak geldikçe batıl kendiliğinden gider.

Işığın gelmesiyle karanlığın otomatik gitmesi.

Allah razı olsun.

Güneş doğmayınca karanlığa söylesek ne kadar yükü fethetsek ne olur.

Önemli olan işte Hz. Üstad burada çok güzel bir kelime izah ediyor bunu.

Müspet hareket.

İnşai hareket.

Yapıcı hareket.

Tamir edici hareket.

Bu yoksa hep yıkalım.

Yıktığımızın altında kalırız.

O bakımdan ben kimseyle karşı düşman olmakla mükellef değilim.

Neyi yapmam gerekiyorsa yaptığım zaman

yani hak geliyorsa, hak varsa,

akan sular varsa,

suları akıtıyorsam,

o suların akması için gerekli olan

vadileri, dereleri, su yataklarını aynı şekilde ayarlıyorsam

veya akan sulara gelen vahyi sanağına

kalbimi, latifelerimi, zihnimi açmışsam, bunları yapmışsak

o zaman hiç şüphe etmeyelim ki batıl derece derece gitmektedir.

Derece derece kaybolur.

Yoksa hiç bunlar yoksa

batıra ne kadar küfredersek

ancak ve ancak batıra hizmet etmiş oluruz.

Başka hiçbir şey yapmayız.

Çünkü dünya bir zıttıklar dünyası olduğu için

bu defa o batıra sövme, ona muhalefet etme

onu sadece güçlendirir.

Sadece güçlendirir.

Evet hocam anladım.

Yani yolunuzun doğruluğundan eminseniz

ümitsizliğe düşmeye gerek yok.

Kalıcı olan haktır diyorsunuz.

Kıymetli seyircilerimiz tekrar beraber olacağız.