The Etiquette of Supplication - Some Principles from the Accepted Prayer of Zechariah (peace be upon him), Related in Surah Maryam…

Auzubillahimineşşeytanirracim bismillahirrahmanirrahim

Elhamdülillahi rabbil alemin ve salatu ve selamu ala rasulina muhammedin

ve ala alihi ve ashabihi ecmain

Kıymetli Kardelen dostları,

tahmin ediyorum sizlerin de hayatı aynen benim hayatımda olduğu gibi

ciddi bir koşuşturma içerisinde modern hayatın paletleri arasında

bir manada ezile kalka devam eden bir hayat süreci içerisinde gidiyordur.

Böyle bir hayatın içerisinde ister istemez hepimizin ruhu daralıyor.

Hepimiz zaman zaman kendimizi bu hayatın çarkları içerisinden çekip alıp

öyle ruhumuzu dinleyebileceğimiz, kendi öz fıtratımıza dönebileceğimiz zaman dilimlerini arıyoruz.

Hayat gerçekten mahiyeti itibariyle çok hızlı akıyor bilhassa modern hayat.

Her şey hızlı olması lazım.

Komünikasyonlar hızlı cereyan etmeli, iletişimler hızlı olmalı,

bir mekandan diğerine biz hızlı intikal etmeliyiz, internetimiz hızlı olmalı,

hayatımızdaki oyunlar belki, spor dalları hepsi hızlı cereyan etmeli,

büyük bir hız içerisinde adeta koşuşturmaca içerisinde hayatımızı devam ettirmeliyiz.

Modern dünya bize böyle bir hayatı bir manada dikte ediyor.

Ve bu hız içerisinde, bu koşuşturmaca içerisinde ister istemez ruhumuz büyük bir yükün altında günbegün eziliyor.

Ve biz belki hissetsek de hissetmesek de,

modern hayat bizi kendi fıtratımızla çelişen bir ruh aleti içerisinde bırakıyor.

Günümüzde malum bilhassa sosyal medyayla iletişim çok hızlandı.

Bu iletişim araçları içerisinde veya modülleri içerisinde en meşhurlarından bir tanesi de tweet.

Tweet'in adı veya Türkçesi cik cik manasına geliyor malumunuz.

Yani bir kuşun ciklemesi anlamında.

Hayatımızda biz birbirimizle komünikasyona geçerken,

bu modern dünyada adeta cik cikleyerek birbirimizle iletişim kurmak durumundayız.

Cik cikleyen bir toplum haline geldik.

Amerika'da meşhur bir mağaza var, bir kahvehane.

Belki dünyanın değişik yerlerinde de yaygın bu kahvehane.

Duncan Donut diye ifade edilen bir kahvehane.

Onun bir mottosu var.

İçinde yaşadığımız dünyayı bana göre çok iyi yakalayan bir motto.

Diyor ki Amerika runs on Duncan.

Anlamı şu, Amerika Duncan üzerinde koşup gidiyor ve hayatını bu şekilde,

o hayattaki koşma enerjisini bu şekilde elde etmiş oluyor.

İnsan ister istemez soruyor, Amerika neden koşuyor?

Neden yol üzerinde koşmaya ihtiyacımız var?

Neden biz yürümüyoruz normal insanlar gibi?

İşte bu bizim içerisinde yaşadığımız modern dünyanın bir handikapı.

Her şeyin hızlı cereyan etmesi.

Bu noktada belki malumunuzdur,

bir gün Eşeb Cibni Kays sahabeden bir grup sahabeyle birlikte

bir seriyeden dönüyorlar, Efendimizin yanına geliyorlar.

Efendimizin yanına vardıklarında onun haricindeki herkes acele bir şekilde,

uzun yoldan gelmelerine rağmen koşuşturarak Efendimizin yanına geliyorlar.

Hepsi bir an evvel onunla buluşmak istiyorlar.

İşte getirecekleri haberler varsa onu paylaşmak istiyorlar.

Belki de özledikleri için Resulullah'la buluşmak istiyorlar.

Herkese rağmen Eşeb Cibni Kays farklı bir yol takip ediyor.

Ve onların koşuşturup Efendimizin yanına girmesine mukabil,

o biraz kendisine zaman tayin ediyor.

Ve gidiyor, develeri suluyor, onların yiyeceklerini veriyor.

Sonra kendisini güzelce bir temizliyor, belki bir banyo alıyor.

Güzel bir şekilde giyinip Efendimizin huzuruna geliyor.

Bunu görünce Efendimiz Aleyhisselatü Vesselam ona diyor ki,

İnne fike hasleteyni yuhibbuhumullah.

Sende iki haslet var, Allah bu ikisini de sever.

Nedir o ya Resulullah diye sorduğunda,

El Hilmu vel Enatu cevabını veriyor Efendimiz Aleyhisselatü Vesselam.

Bunlardan bir tanesi senin halim bir insan olman,

yani yumuşak yürekli ve merhametli bir duruşunun olması,

bir yaradılışının olması.

Diğeri de senin sahip olduğun teenni hasleti.

Yani her şeye gerektiği ölçüde zaman ayırmak,

her şeyi yerli yerince, zamanını alacak şekilde,

olması gerektiği şekil üzere icra etmek.

İşte bu aslında bizim yaradılığımız fıtratın,

yaradılışımızın temel iki parametresini dile getiriyor.

Birisi hilm, diğeri de teenni.

Hayatımızı belli bir şekilde teenni içerisinde geçirmemiz lazım.

Ama modern dünya maalesef ki buna çok izin vermiyor.

İşte bu veya buna benzer.

Modern dünyanın birçok komplikasyonları içerisinde,

ruhumuz belki hissetsek, belki hissetmesek de,

her zaman bir kısım çelişkilerin, bir kısım ızdırapların içerisinde,

maalesef ki adeta paletler altında ezilircesine ezilip duruyor.

Bilmiyorum, siz böyle ruhunuzun daraldığı, sıkıldığı ve bir arayış içerisine girdiğiniz zaman dilimlerinde,

biraz bu hayatın yükü, bu biraz bu hayatın hızı bana fazla geliyor adeta dediğinizde ne yapıyorsunuz?

Ben şahsen böyle hissettiğim zaman dilimlerinde kendime kuytu köşe bir kenar bulmaya çalışıyorum.

Ve orada elimden geldiğince, dilim döndüğünce veya daha doğrusu kalbimin hissiyatı izin verdiğince,

ihtiyaçlarımı, arzularımı, yalnızlıklarımı, heveslerimi, heyecanlarımı, yaşadığım ızdıraplarımı,

Cenab-ı Allah'la paylaşmaya çalışıyorum.

Bir manada kendi ruhumu, kendi kalbimi ona açmaya çalışıyoruz.

Ve elimden geldiğince dua ederek, yaşadığım o ızdıraplı, sıkıntılı, çalkantılı dönemi bir anlamda aşmaya çalışıyorum.

Ve ben şahsen sizlere de bunu tavsiye etmek için bugün huzurlarınızdayım.

Tabi, duanın kendine ait bir mahiyeti var.

Ve dua dediğiniz hadise, kulun Rabbi ile bir araya gelişi ve Hz. Allah'a kendi iç dünyasını açışı anlamına geliyor.

Böyle olduğu için de nasıl ki her işin bir edebi vardır, bir ahlakı vardır, bir düsturu, bir üslubu vardır.

Aynen öyle de aslında bizim dualarımızın da kendine ait bir edebi, bir ahlakı, bir düsturu olmalı.

Kısmet olursa sizlerle Meryem Suresinde Zekeriyye Aleyhisselam'ın Cenab-ı Allah'a kendi iç yakarışlarını açtığı bir tablo var.

Beraberce onu kısa bir şekilde müteala edelim.

Ve böylelikle o edepten beraberce nasiplenmeye gayret edelim istiyorum.

O bir peygamber.

Peygamber olmasa sebebiyle de hani belki şunu da ifade edebiliriz.

Diyebiliriz ki o dua sanatını en iyi icra eden bir kul veya onlardan bir tanesi.

O açıdan bizim için güzel bir örnek teşkil ediyor.

Ve kısmet olursa 3-5 ayet çerçevesinde bu duayı beraberce müteala edelim.

كَافَا يَعِنْ صَادِ ذِكْرُ رَحْمَةِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّةً

buyuruyor Kur'an-ı Kerim Meryem Suresinin ilk ayetlerinde.

Bu işte Hz. Zekeriyye Aleyhisselam'ın kendi adına bir evlat talebinde bulunduğu dua.

Ve bu duanın Cenab-ı Allah tarafından bize hikaye edilişi.

كَافَا يَعِنْ صَادِ

Kur'an-ı Kerim'de ruhumu kattâ diye geçiyor malumunuz.

Bunun tam anlamıyla ne manaya geldiğini tayin etme gücüne malik değiliz.

Belki Peygamber Efendimiz'e verilen hususi bilim,

belki ondan sonra gelen hususi kullara bu harflerin manaları üzerine

belki belli hususi belgeler tahsis edilmiş olabilir.

Ama genel itibariyle ulema bu konuda belli bir tayine gitmenin doğru olmadığını söylüyor.

Ki onlar da haklılar aslında bu beyanlarında.

Bu itibarla كَافَا يَعِنْ صَادِ üzerinde

böyle kalıcı veya belirleyici bir hüküm vermemiz mümkün değil.

Ama bununla birlikte belli bir kısım zihni teminatlar yapabilir

ve belli anlam opsiyonları çıkarma ihtimalimiz de olabilir.

Bu da yine ulemanın bize verdiği imkan dairesinde.

Bu açıdan bakıldığında şu iki ayeti belki şöyle tefsir etmek,

şöyle meallendirmek mümkün.

كَافَا يَعِنْ صَادِ ذِكْرُ رَحْمَةِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيٰ

İşte bu senin Rabbinin ey Muhammed Aleyhisselatü Vesselam

kulu Zekeriyya Aleyhisselama rahmetinin bir zikridir diyor ikinci ayet-i kerime.

İşte biz burada birinci ayet ile ikinci ayeti belki birleştirerek

adeta bu iki ayeti tek bir, Arapçada tek bir isim cümlesi olarak mütala edecek olursak

كَافَا يَعِنْ صَادَ

Hz. Zekeriyya Aleyhisselamın o duasını ederken

Cenab-ı Allah'a teveccüh sadedinde ortaya kurduğu zikrin beyanı

ve bir diğer ifadeyle Cenab-ı Allah'ın Hz. Zekeriyya'ya bahşettiği

Hz. Allah'a ait hususi esma ilahiden bir esma idi

ve bu esmayı Hz. Zekeriyya Aleyhisselam bu duasında zikretmek suretiyle

Cenab-ı Allah'ın rahmetine bu isim üzerinden, bu esma ilahi üzerinden bir vesile bulmuştu.

Belki de demek mümkündür.

Zina zikru rahmeti Rabbi ki abdehu Zekeriyya ifadesi

genel itibariyle tefsirlerde Arapça cihetinden bakıldığında bir haber cümlesi olarak dile getiriliyor

ve bunun bir müptedaya ihtiyacı var.

Eğer siz Kâf, Hâ, Yâ, Ayn, Sâd ifadesini bu zikr cümlesiyle başlayan

haber cümlesinin müptedası haline getirebilirsiniz

o takdirde Kâf, Hâ, Yâ, Ayn, Sâd

Rabbinin kulu Zekeriyya üzerine, rahmetine vesile teşkil eden zikirdir.

Ve bu manada Hz. Zekeriyya'ya Allah'ın bahşettiği esma ilahiden bir esmadır, bir isimdir.

Belki de demeniz mümkündür.

Dediğim gibi bu konuda ortaya koyulabilecek çok ihtimal var

ve ulema aslında bu ihtimaller üzerinde uzun uzadıya durmuş.

Ama benim bilhassa bu Zekeriyya aleyhisselamın kıssasıyla alakalı olarak üzerinde durmak istediğim husus

O'nun Cenab-ı Allah'a yalvarışı, yakarışı ve O'nun içerisindeki edebi olduğundan dolayı

bilhassa duanın edeplerinden bir edeb olan duaya esma-i ilahiyle başlama meselesini

ön planına çıkartmamız bu noktada mümkündür.

Bu zaviyeden belki Kur'an-ı Kerim'in bir başka ayet-i kerimesini de hatırlamamız lazım.

Kur'an-ı Kerim diyor ki

Bütün güzel isimler Allah'a aittir.

Ne zaman dua için, yakarış için ellerinizi Allah'a yönlendirdiğinizde, teveccüh ettirdiğinizde

o esma-i ilahiyeyi anarak, onu zikrederek duanızı yapınız.

Böyle miydi, değil miydi? Allah'u a'lem bilemiyoruz.

Ama böyle olma ihtimali mümkün ki yine Hazreti Ali'nin Celceletia adlı duasına baktığınızda

göreceksiniz ki

ifadesiyle Hazreti Ali radiyallahu anh da şöyle bir ifade kullanarak diyor ki

Ey Rabbim ben sana teveccüh ediyorum.

Biliyorum ki o teveccüh ve bu isim vesilesiyle belki bütün zulmetler önümde açılıp gidecek.

İşte bu bir zikirdi.

Bu zikri Zekeriya aleyhisselam dile getirmek suretiyle duasına başladı.

Ve bu dua ve bu zikirle başlayan dua Cenab-ı Allah'ın kulu Zekeriya üzerine rahmetinin boca edilmesine,

açılıp dökülmesine bir manada vesile teşkil etti.

Burada şuna da dikkat etmemiz lazım.

Zikru rahmeti Rabbike.

Senin Rabbinin rahmetinin bir zikridir diyor Kur'an-ı Kerim.

Burada Efendimiz'e hitap ile.

Bu noktadan şu hususu da çıkarmamız mümkün, anlamamız mümkün.

Ey Muhammed aleyhissalatu vesselam ve onunla birlikte onun ardından gelen bütün ümmeti Muhammed'in fertleri.

Şunun farkında olunuz.

Nasıl ki Zekeriya aleyhisselam bir kul oldu.

Kulunun gereği esma-ı hisna ile Cenab-ı Allah'a teveccüh etti ve bu Allah'ın rahmetinin ona açılmasına vesile teşkil etti.

Aynen öyle de o kulluğu ortaya koyan Zekeriya'nın kulluğuna benzer bir kulluk ortaya koyarsanız siz şayet.

Biliniz ki o rahmeti Zekeriya'ya gönderen Rabb aslında sizin de Rabbiniz'dir.

Dolayısıyla siz onun gibi Rabbiniz'e teveccüh ettiğinizde biliniz ki onun da Rabbi olan, sizin de Rabbiniz olan Allah rahmetini size de açacaktır.

İmkansızlıklar mümkün hale gelecek.

Her türlü zorluk biiznillah aşılır hale gelecektir.

Dolayısıyla yeter ki siz Rabbi Rabb tanıyın, Zekeriya gibi kul olun.

Esma-ı hisna cihetinden üzerinden Cenab-ı Allah'a gerektiği ölçüde, gerektiği şekilde teveccüh etmesini bilin.

Hz. Allah'a itikad edin dayanın.

Rabbimleyin ona teveccüh edin.

Neticesi itibariyle göreceksiniz ki Allah'ın rahmeti sizin üzerinize de açılacak.

Hatırlayın bir zaman Zekeriya Rabbine hafi yani içten bir nida ile nidada bulunmuştu.

Burada hafi ile alakalı 2-3 tefsir söz konusu oluyor.

Bunlardan bir tanesi şu, hafi içten demek, gizli demek, saklı demek.

Belki Hz. Zekeriya aleyhisselam ki daha sonraki ayetlerden de onu biz hissediyoruz.

Mihraba çekilmiş, kendi başına kalmıştı.

Dolayısıyla bütün gözlerden saklı bir vaziyetteydi.

Belki gecenin geç vakit dilimlerinde, seher vaktinde, kimsenin de bulunmayacağı bir zaman diliminde bunu yapıyordu.

Dolayısıyla yine zaman açısından da o gizli bir şekilde Rabbine teveccüh ediyordu.

Bir de hafi yani kısık sesle, yani kalbinin diliyle, yani kalbinin sesiyle Rabbine teveccüh ediyor.

Ve bu manada gerek sesiyle, gerek mekanıyla, gerekse de zaman dilimi itibariyle,

Hz. Zekeriya tamamıyla muhlis, bütün içtenliğiyle, dile getirdiği bir dua ile Rabbine teveccüh ediyordu.

Şöyle dedi Zekeriya aleyhisselam,

Bu ayet fevkalade bize güzel bir edebi tarif ediyor aslında.

Diyor ki Hz. Zekeriya aleyhisselam,

Ey Rabbim, kendime bakıyorum, bütün kemiklerim artık iyice zayıflamış vaziyette.

Saçımı başımı gözden geçiriyorum, yaşlılığın alameti olarak, üzerime beyaz aklar düşmüş vaziyette.

Ve şunu da biliyorum ki Rabbim, bütün bunlara rağmen, bütün bu yaşıma rağmen,

ben size ana yaptığım duaların hiçbirinde şaki, yani bahtsız bir şekilde geri dönmedim.

Burada çok, Hz. Zekeriya aleyhisselamın Rabbine çok tatlı bir teveccühü var.

Diyor ki, Kala Rabbi, Ey benim Rabbim.

Burada normalde aslında Rabbi ifadesinin sonunda Y olması lazım.

Rabbi diye çekmesi lazım Arapça cihetinden.

Ama ne zaman nida beyanı olur bu, o noktada sonundaki Y düşer.

Yerine Rabbi gelir.

Yani bir manada yazılımı dahi kısalır.

Hz. Zekeriya burada kendi ile Rabbi arasında öyle yakın, öyle içten bir iletişime geçiyor ki,

orada Y'yi de düşürüyor ve diyor ki, Ey Rabbim, ben sana çok yakın hissediyorum kendimi.

Ümit ediyorum ki sen bana rahmetinle teveccüh edersin.

Burada adab şu, siz duaya girdiğinizde evvel emirde kendi zafiyetinizi, aziyetinizi dile getireceksiniz.

Sonra dönüp Rabbinize O'nun yüceliğini, O'nun keremini ifade edeceksiniz.

Diyeceksiniz ki, bütün aziyetime, fakriyetime rağmen, bütün kusuruma rağmen ve bir ömür boyu sana bütün bu kusurumla teveccüh etmeme rağmen,

sen bir kere olsun beni boş bırakmadın, beni yalnız bırakmadın, beni eli boş bir şekilde geri çevirmedin.

İşte bir taraftan kendi zafiyetiniz, diğer taraftan Hz. Allah'a hususi teveccühünüz ve O'nu yüceltmeniz.

İşte duaya zikri ilahiden, esma-i ilahinin zikrinden sonra gireceğiniz tarz bu.

Sonra sonuna doğru Hz. Zekeriya bir ayrı reverans daha yapıyor.

Diyor ki, başta Kala Rabbi inni dedi ve Rabbine ey Rabbim diye hitap etti.

Sonra bir iki beyanda bulunduktan sonra sonuna doğru tekrar döndü ona Rabbim, Rabbi şakiyya.

Ben hiçbir zaman senin karşında, seninle buluştuğunda şaki olarak geri dönmedim.

İşte burada Hz. Zekeriya Aleyhisselam'ın Cenab-ı Hak'la girdiği ilişkinin bir manada mahiyetini, dokusunu görmüş oluyorsunuz.

Çok yakın bir ilişki tesis ediyor, kendi azzini dile getiriyor, Rabbinin yüceliğini ifade ediyor ve sonra tekrar ona dönüyor.

Çünkü yapması gereken şey her zaman onunla o duasında, her zaman olabildiğince yakın bir ilişkiyi tesis etmek.

Burada da dile getirdiği beyan şu.

Diyor ki, ben benden sonra ailemin dini hassasiyetlerini devam ettiremeyeceği hususunda kurtkuya kapıldım.

Eşime bakıyorum, o kısır bir insan.

Kendime bakıyorum, ben yaşlı bir insanım.

Böyle bir durumda benim bir çocuk elde edip, o çocuk vesilesiyle bundan sonra gelecek neslime onun üzerinden rehberlik ortaya koyabilmem imkansız gibi gözüküyor.

Ama buna rağmen, ey Rabbim ben senin katından bana vereceğin salih bir evladı bekliyorum.

Öyle ki o bana da varis olsun, Yakup ailesine yani bizim soyumuza da varis olsun.

Ey Rabbim onu razı olduğun, beğendiğin, hoşnut olduğun kullarından bir kul eyle.

Bakınız burada Hz. Zekeriya aleyhisselamın duasındaki imanı müşahede ediyorsunuz.

Hz. Zekeriya adeta burada bir imkansızlığı talep eder durumda.

Eşi kısır bir insan, kendisi yaşlı bir insan, normal şartlarda bir çocuğa malik olmalarına imkan ve ihtimal yok gibi gözüküyor.

Ama bir peygamber, bir iman insanı, bir itikat insanı Allah için hiçbir şeyin imkansız olmayacağını düşünüyor ve biliyor.

Böyle Rabbine teveccüh ediyor ve neticesinde de Rabbi ona şöyle bir beyan ile cevapta bulunuyor.

Diyor ki, Ya Zekeriya!

Ey Zekeriya! Biz seni bir evlat ile müjdeliyoruz. Öyle ki ismi onun Yahya.

Daha önceden hiç kimseye böyle bir ismi bahşetmedik.

İsmi itibariyle özel bir insan ve yine böyle yaşlı olduğunuz bir zaman diliminde mazhar olmanız hasebiyle de özel bir Allah'ın hediyesi ve inayeti.

İşte değerli dostlar, böyle daraldığımız, sıkıldığımız, kendi hayatımızın dertleriyle, tasalarıyla, koşuşturmacının içerisinde sıkıldığımız ve daraldığımız bir dönemde

belki de Hz. Zekeriya Aleyhisselam'ın yaptığı gibi Rabbimize teveccüh etmeli.

Böyle olur deyince o modern hayatın bizim üzerimize bıraktığı kiri, isi, pası silmeye gayret etmeliyiz.

Fakat bunu yaparken büyük bir iman kuvvetiyle, büyük bir itikad kuvvetiyle bunu yapmalıyız.

Yaparken belki Allah için her şey Allah açısından her şeyin mümkün olabildiği itikadıyla bunu yapmalıyız.

Belki siz diyeceksiniz ki benim ruhum bunu icra etmek istiyor ama aklım imkansızı talepte zorlanıyor.

Kur'an-ı Kerim'in güzelliği şurada, bizi hiçbir konuda cevapsız bırakmıyor.

Bakınız gelen ayet-i kerimeler, sadece iki ayet-i kerimeyi dile getirmekle bu sohbeti sonlandıracağım.

Gelen ayet-i kerimelerde Hz. Zekeriya şöyle beyanda bulunuyor ve diyor ki

Rabbi enna ikonu li ghulamun ve kâneti murâetî âkıran ve kad belâğutu minel kiberi itiyyâ.

Ey Rabbi ben bunu senden istedim ama.

Şunu da biliyorum ki bu normal değil. Bu senin âdetin içerisinde cereyan ettiğin bir tecelliyatın değil.

Nasıl olur da bu müjdene rağmen, nasıl olur da benim böyle bir evladım olması muhtemel olabilir.

Cenab-ı Allah buyuruyor ki, kâle kezâlik bu böyledir.

Kâle rabbuka huve aleyye heyyin ve kad khalâktuke minun kabulû ve lem teku şey'â.

İşte burada Cenab-ı Allah verdiği cevapla bizim aklımızın da bir manada ihtiyacını dile getiriyor.

Bu böyledir ve bu benim için kolaydır.

Zira hatırla bir zamanlar sen hiçbir şeydin. Sen yoktun, seni ben yoktan var ettim.

Bir şeyi yoktan varlığa çıkaran her zaman için yok olan bir şeyi yeniden gün yüzüne getirebilir.

Onu ortaya koyabilir, onu yaratabilir. Onu yaratma kudretine sahiptir.

Bu noktada buna iman etmekte zorlanıyorsan şunu yapman gerekiyor.

Dön yoktan var edilen şeylerin ilk yaratılış gününü tefekkür etmeye gayret et.

Onlar yoktu sonradan var oldu. Sen yoktun sonradan var oldun.

Anan baban yoktu sonradan var oldun.

Nice yoklar Allah'ın inayet ve keremiyle sonradan var oldu.

Demek ki Allah yoktan varı çıkartabilir.

Bunun nice örneğini sen gördün bu zamana kadar.

O takdirde Allah'a ellerini açtığında olmayacağını düşündüğün, hissettiğin ne varsa onu bir kenara it.

Rabbine teveccüh ederek Rabbinden imkansızı isteyecek bir iman ile ona dua et.

İşte belki de Zekeriya Aleyhisselam'ın duası içerisinde hele hele bugünün zor sıkıntılı şartları içerisinde bizler için en ziyadece ihtiyaç duyduğumuz yan bu yan olsa gerek.

Hz. Allah'a imkansızı imkanlı hale getirecek ölçüde büyük bir iman ile teveccüh ve bu imanın arkasından ona yakışır bir edeble Rabbimize edeceğimiz dualar.

Ümit ederim Cenab-ı Allah duanın mahiyetine bizi uyandırır, kalplerimizi hakiki imana açar ve gerçek anlamda Rabbimize birer kul olarak ona teveccüh etme imkanını bize bahşeder.

Muhabbetle.