A Thought-Provoking Definition of Sin, Hasan al-Basri’s Heart-Rending Plea for Forgiveness, and Tears That Bring Forgiveness…

Euzubillahimineşşeytanirracim. Bismillahirrahmanirrahim.

Elhamdülillahi Rabbil alemin.

Ve salatu ve selamu ala Resulina Muhammedin ve ala alihi ve ashabihi ecmain.

Kıymetli yol arkadaşlarımız, beraberce bir yolculuğa çıktık.

Bu yolculukta biz nuru arıyoruz.

Aslında nuru aramak demek, Cenab-ı Allah'ı aramak demektir.

Zira Allah'ın nuru semavati vel ard buyuruyor Kur'an-ı Kerim.

Cenab-ı Allah semavati arzın nurudur.

Dolayısıyla yolculuğumuz Allah'a doğru.

Eğer Allah'a yolculuk yapıyorsak bu bir miraç yolculuğudur.

Ve bu miraç yolculuğu bizi neticesi itibariyle Cenab-ı Allah'a ve aradığımız nura kavuşturacak.

Bu itibarla bir miraç yaşamamız lazım.

Bir sıçrama ve bir uruç yani yükselme kaydetmemiz icap ediyor.

Bunu yapmak istiyoruz ama fark ediyoruz ki günahlarımız buna izin vermiyor.

Bizi yere çekiyor.

Miraç hasıl olmuyor.

Ağırlıklardan kurtulamıyoruz.

Ve ruhumuza çalınmış o kara lekeleri temizleyemiyoruz.

Bunu temizleyemediğimiz için de miraç hasıl olmuyor.

Miraç hasıl olmadığı için de nuru bulamıyoruz.

Bizim günahlarımızdan arınmamız lazım.

Buna nasıl yapacağız?

Kendi başımıza nasıl bu işin altından kalkacağız?

Aslında bu işin altından kendi başımıza kalkmamız güç.

Bizim bu yolda bizden daha önce yürümüş olanlar...

...ve bizden daha çalınlı bir şekilde bu yolun...

...mesafelerini katetmiş olanların ufuklarına sığınmamız lazım.

Onlardan yardım talep etmemiz lazım.

Onların ruhlarıyla hemhal olmalı, onların bakış açılarını...

...ve onların Cenab-ı Allah'a teveccühlerindeki derinlikleri yakalamalıyız.

Kendi başımıza bu işi beceremeyiz.

O takdirde biz bizden önceki mihmandarların izlerine...

...ve onların rehberliğine sığınmalıyız.

Bir rehber arıyoruz.

İstiyoruz ki bu rehber bize içinde bulunduğumuz durumun resmini çeksin.

Bize bizim hakikatimiz olduğu gibi ayan beyan bir şekilde arz etsin...

...ve bizim konumumuzu tespit etsin.

Bu rehber hakim olsun, gördüğünde eşyanın iç yüzünü görebilen...

...kalp ile aklını cem etmiş bir rehber olsun.

Bir hikmet insanı olsun ama aynı zamanda...

...sözleri alevli olsun, sözleri ateşli olsun.

Sözleri vecd ile söylenmiş sözler olsun...

...ta ki bizdeki sadece aklı değil kalbi de uyanırsın.

Bizim teveccüh duygularımızı başta nerede durduğumuzu tespit etmek suretiyle...

...bizim istiğfar taleplerimizi başta bize konumumuzu arz etmek suretiyle...

...o duyguları bizdeki o düşünceleri ve duyguları alevlendirsin, ateşlendirsin.

İşte böyle bir vecd insanı bir hakim ararken yolumuz Nurettin Topçu'ya rastlıyor.

Büyük Üstad diyor ki günah nedir?

Kimi güneşe tapmamıza günah diyor.

Kimi secdeye kapanmamaya günah diyor.

Kiminde günah düşman kanı dökmemek.

Kiminde ise hayvan etini yemek.

Kimi kurban boğazlamamaya günah der.

Kimi bir karıncayı incitmede günah bulur.

Kiminde kibir günahtır.

Kiminde ise kibirin heykeli olmuş bir varlığa tapmazsan o günahtır.

Bütün bunların aslı nedir diyor Topçu.

Bütün bu tezatlı inanışların iç yüzü aranırsa tezattan kurtulmak kabil olacaktır.

Zira bütün bu günah unsurları hep birer yoldur, vasıtadır, usuldür.

Günahın kendisi ise bunların ötesinde.

Gayesinde pusu kurmuş bizleri beklemektedir.

O nedir? Asıl günah nedir?

Asıl günah bütün bu kötü vasıtaların gayesi olan günah hayvan olan.

Bir ten kafesinden fırlayıp insanlığa doğru hamleler yapan varlığımızın insanlıktan hayvanlığa geri dönmek isteyişidir.

Dünya hayatı bir yolculuktur.

İnsan ruh sahibi oluşuyla hayvan olan bedeninin üstünde hakimiyet kurmuştur.

Ve bedenin ihtiraslarına hükmetmektedir.

Ruhunda bir gayesi vardır.

O Allah'a doğru yolculuktadır.

Ruhdan Allah'a götüren yolculuk ruhun zaferlerle dolu yürüyüşüdür.

Onun ebediyet ülkesindeki fetihleridir.

Bu yolculukta her ricat, ruhun Allah'a yolculuğundaki her geri dönüş, her geri adım,

hatta bazen yerinde uzun bir duraklayış, yol kat etmeme, olduğun yerde uzun uzadıya kala kalma.

Bunlar günahtır.

Günah böylece ruhdan bedene, maddeye doğru bizi çeviren hareketin vasfıdır.

Malumunuz Topçu aynı zamanda hareket filozofu.

Ve günahı geriye doğru, ruhun bedene doğru yaptığı hamle, yaptığı hareket olarak telakki ediyor.

Daima ileri gidiş, kendinden bir insan taşıyan ruhun tabiî hareketi geriye dönüşse günah işleyişidir.

Bu hareketin geniş bir tekniği vardır.

Ve ondan günahın pek çok şekilleri doğmaktadır.

Kendi ruh kuvvetine inanmamak günah olduğu gibi, başkasının ruh hamlesini kırıcı hareketler de günahtır.

Allah'a götürücü yolculukta gayeyi karartan ve bu yolda yürüyenlerin yolunu şaşırtan hareket günah olduğu gibi,

kendi ruh kuvvetimizi felce uğratan imansızlık da, inansızlık da bir günahtır.

Evet, yeis günahtır, ümit ibadettir.

Büyük Hakim devam ediyor ve bu tespiti kendine ait derinlikleriyle ele alıyor.

Ve günahın ne olduğunu bizde değişik buğutlarıyla, örnekleriyle ve yansımalarıyla tarif ediyor.

Ama tekrar hatırlayacak olursak Topçu bize günahı şöyle tarif ediyor.

Ruh Allah'a doğru yürüyor.

İşte bu yolculukta geriye atılan her adım, ruhtan bedene, ruhtan maddeye yönelik her türlü dönüş

ve hatta dönmeseniz dahi yolculukta yol almaksızın uzun bir bekleyiş.

İşte bu günahtır diyor hareket filozofumuz Nureddin Topçu.

Kendimizi gözden geçiriyoruz, yolda uzun duraksadığımız anlar olmadı mı?

Kendimizi gözden geçiriyoruz ve ruhumuza soruyoruz,

hiç geri dönüp maddene, bedenine sığınmadı mı?

Bize cevap veriyor ve diyor ki sen de biliyorsun nice zamanlar geri döndüm,

nice zamanlar uzun uzadıya yol kat etmeksizin bir adım dahi atmaksızın bekledim.

Büyük mürşit, büyük hakim Nureddin Topçu bizi böyle bir tespitle

ve içinde bulunduğumuz konumu bir tarifle baş başa bıraktı.

Biz yol almak istiyoruz, devam etmek istiyoruz.

Miracımıza yönelik bir yükseliş ortaya koymak istiyoruz ama

günahımızın bir duraksamanın dahi bir günah olduğunun farkına vardık.

Nasıl kurtulacağız?

Hangi büyük sese kulak vereceğiz?

Hangi büyük soluğun altına, onun kanatları altına sığınıp

bu mirac yolculuğunda adım atmaya başlayacağız?

Yolculuk rehbersiz olmuyor.

Hazreti Peygamber Aleyhisselatü Vesselam dahi mirac yolculuğunu yaparken

Cebrail Aleyhisselam'ın adımlarını takip etti.

Bize çok uzaktan, tarihin derinliklerinden ama sesi soluğu,

heyecanı, istiğfarı, tövbesi, Allah'a karşı zühtü,

khaufu, kaşiyeti ve hüznü, hiç bitmemiş, hiç tükenmemiş,

asırlar öncesinde zuhur etmesine rağmen hala günümüz insanına konuşabilen

ve hala istiğfarıyla günlerimizi yeşertebilen büyük bir imama teveccüh ediyoruz.

Basra'ya gidiyor, Tabi'in devrine uzanıyor ve biz orada Hasan Basri'yi

bir mescitte Cenab-ı Allah'a istiğfar ederken buluyoruz.

O'nun seslerine kulak vermeliyiz, O'nun istiğfarına katılmalıyız.

O'nun ince, narin, mahazin sesleriyle Cenab-ı Allah'a biz de teveccüh etmeliyiz.

Basra'nın büyük imamı Hasan Basri Rabbine şöyle istiğfar ediyor,

diyor ki Bismillahirrahmanirrahim.

Allahümme inni estagfiruka li kulli zemmin kavyi aleyhi bedeni bi afiyetik.

Ya Rabbi ben işlediğim bütün günahlardan istiğfar ediyorum.

Öyle ki o günahları işlerken Sen benim bedenime afiyet ihsan eyledin.

O afiyeti ben kullandım, o bedendeki sıhhati kullandım ve onunla kuvvetlenen bedenimle,

o bedenin kuvvetiyle sana karşı gelip isyan ettim, günah işledim.

Ve nâlethu kudreti bi fagli nimetike.

Sen nimetlerini bana boca ettin, ben o nimetleri yedim içtim,

elim kuvvet buldum, kudret buldum, o kudretle bu günaha nâil oldum.

Senin verdiğin nimeti, o nimetle hasıl olan kudreti,

senin yasak ettiğin şeye nâil olmak için kullandım.

Ve'n basatet ileyhi yedî bi sa'ati rizkike.

Öyle ki elim o günaha ulaşırken, senin rızkınla, hasıl olan o eldeki kuvvetle o günaha ulaştım.

Gâsım'ı vahtecebtu'ani nâsi bi setrike.

İnsanlardan kendimi bir kısım sütrelerle, bir kısım perdelerle sakladım da o günahı işledim.

Ama işin ironik yanı şu ki, o perdeleri de, o duvarları da, o gizli mekanları da bana bahşeden sendin.

Senin setrini insanların gözlerinden ulaşmaması için, günahımı görmemeleri için kullandım.

Fakat senin görmediğini düşünerek bütün bunları yaptım.

Vettekeltu fîhî inde khavfî minkey alâ emânike.

Ola ki bu günahı işlerken, bir nebze olsun içinde sana karşı korku, khavf hasıl olsa, o zaman hemen senin emniyetine yöneldim.

Dedim ki Allah rahimdir.

Ve vethiqtu min satvetike aleyye bi hilmike.

Senin bana gıdaplanacağın hissiyatı bende hasıl olduğunda, onu elimin tersiyle bir kenara ettim.

Dedim ki Allah halimdir, işle.

Ve avveltu fîhî alâ keremi veçhike ve afvike.

Bütün bu günahları, senin verdiğin nimetleri kullanarak yaptım.

Ve yaparken senin afvının ve zatının keremine itimat ettim.

Dedim ki işle, işle işleyebildiğin kadar.

O kerimdir.

Ama şimdi döndüğüm hicab içerisinde bütün bu günahlardan istiğfar ediyorum.

Büyük İmam devam ediyor.

Diyor ki Allahümme inni estağfiruka min kulli zembin.

İstemeltu ileyhi eheden min halkike bi gavayeti.

Ya Rabbi gün geldi, öyle günahlar işledim ki, öyle yoldan çıktım, öyle sapkınlıklara düştüm ki, sapkınlıkta model oldum.

Ve böylelikle başkalarında da günaha karşı iştah uyandırdım.

Ve ya geri geldi, günahta bana arkadaş olsun diye onun kanına canına girdim.

Onu kandırdım, yol arkadaşı ettim.

Ve günahta bilmediklerini o toy delikanlıya, o toy genç kıza öğrettim.

Ve beraber günah işledim.

Ve zeyyentu lehu min huma kad alime.

Eğer o günah yolunda şayet bildiği şeyler varsa, yani yeni değil idiyse onlar onun için,

o eski olan bildiği şeyleri onun gözünde daha güzel hale getirdim, tezyin ettim.

Ve dolayısıyla o daha bir veresiye daldı işin içerisine.

Ve lakituka gadan bi evzari.

Şimdi istiğfar ediyor, geri dönüyor.

Ve yarın sana kendi günahlarımın yarı sıra.

Dalalete sevk ettiğim başkalarının günahları da boynuma asılmış, yüklenmiş bir şekilde.

Geleceğim için korkuyor, hüzün duyuyor ve bu vesileyle senden istiğfar ediyorum.

Hasan-ı Basri Hazretleri hayatında birkaç sahabe ile çok ciddi düzeyde içli dışlı olmuş birisi.

Hayatı boyunca Hasan-ı Basri Hazretlerinin güldüğünü görenler az.

Büyük bir imam, kelamda büyük bir lider ve tasavvufun şahlarında.

İmamın böyle günahları işlemiş olması söz konusu değil.

İmam bize imamlık yapıyor, imam bize rehberlik yapıyor.

Devam ediyor büyük imam.

Allahümme inni es tavfiruka li kulli zembin ittaba'tu fihi cevarihi fi leyli ve nehari.

Ey Allah'ım!

Bedenimin azalarına, organlarına tabi olup gece gündüz peşinden koştuğum.

Vekat istetertu hayyeen min ibadike bisetirike felâ sitre illâ mâ seterteni bih.

Ve gece gündüz bu organların tatmini için uğraşıp da yine senin beni setretmeni bir vesile kılıp,

insanlardan setrederek, gözlerin ulaşmadığı, seslerin, çolukların varmadığı,

kapalı, gizli mekanlarda işlediğim günahlardan dolayı affını talep ediyorum.

Felâ sitre illâ mâ seterteni bih.

Nasıl ki dün işlediğim günahları yaparken sadece senin sütren vardı,

sadece senin etrafıma diktiğin duvarlar vardı ve onlarla ben kendimi gizledim.

Bugün hesabın verildiği şu gün yine sebtar ismine sığınıyor

ve beni sütrelerinle korumanı, kollamanı, günahlarımı başkalarına açık etmemeni istiyorum.

İmam istifanını derinleştiriyor.

Allahumma inni astagfiruka likulli dhanbin qaddamtu ilayka tawbati minhu

ve bacahtuka biqasami bika ve âleytu binebiyyika muhammedin sallallahu aleyhi ve sellem

ve eşheddu alâ nefsi bidâlike evliyâeka min ibâdika

Ya Rabbi öyle günahlar işledim ki ardından döndüm tövbe ettim.

Tövbeme kasemler vererek dedim ki Ya Rabbi bir daha dönmeyeceğim, bir daha bu günahı işlemeyeceğim.

Efendimiz'i ona sığındım, onun yanıma aldım, onu şahit tuttum.

Evliya-yı kiramı kulların içerisindeki seçkin olanlarını onları da şahit, kendi nefsime şahit tuttum.

Dedim ki tallahi billahi Hazreti Peygamber hakkı için bir daha bu günaha dönmeyeceğim.

Felemme kasadani ileyhi bikeydihi şeytan

Ama şeytan olası şeytan.

O derin, ince bir manada kestiremediğimiz, çok fark edemediğimiz o dip dalga manasında söyleyebileceğimiz

o hileleriyle gelip beni yine o günahın içerisine çektiğinde, davet ettiğinde

Ve mâ lebî ileyhi l-khizlânu fîhî ve da'atni nefsi ilel-asiyâni ve istetartu hayâen min ibâdika cüreten minni aleyke

ve ene a'lemu ennehu lâ yeknufunî minke sitrun ve lâ bâbun

Yine bu şeytanın hilelerine uydum.

Yine başkalarından gizli gizli o günahlara geri döndüm.

Ya Rabbi işte bütün bu işlediğim günahlar,

senin verdiğin nimetleri senin aleyhinde kullanarak elde ettiğim kudret ve bu kudretin beni getirdiği günahlardan dönüyor, istiğfar ediyor.

Sana teveccüh ediyorum.

Evet, Üstad Topçu ile bir durum değerlendirmesi yaptık.

Hasan-ı Basri ile onun kanatları altında yavaş yavaş Miraç yolculuğumuzu başlattık.

Ama günahlar gördüğünüz gibi ağır çekiyor.

Yılların tortuları var, ruhlarımıza silmiş, yılların kederli, puslu, şeytanın attığı ilkaatlerle işlenmiş,

nice nice isyanlar ve günahlar var.

Kuru bir tövbe bu işin içinden bizi kurtarır mı?

Bizim günahlarımızı istiğfarla Cenab-ı Allah'a teveccüh ettikten sonra,

gözyaşlarıyla onları yıkamamız lazım.

Gözyaşlarıyla günahlarını yıkamayanlar Miraç'ı elde edemezler.

Bizim gözyaşına ihtiyacımız var.

Bizim kalpten doğan hüznün gözden akan yaşla buluşmasına ihtiyacımız var.

Bunu da yalnız yapamayız.

Neden yapamıyoruz? Çünkü kalplerimiz katı.

Neden yapamıyoruz? Çünkü kalpler Cenab-ı Allah'ı duyacak ölçüde hassas değil.

Günahlar iyice katılaştırmış.

Yine bir büyüye dehalet edeceğiz.

Fakat bu büyük asrımızdan olmalı, bizim dertlerimizi yakından anlamalı.

Bu büyük aynı zamanda bir gözyaşı insanı olmalı.

Ne kadar nadir o insanlar değil mi?

O büyük bize gözyaşını öğretmeli, fakat öğreteceği şeyi başta kendisi yaşamalı.

Bununla birlikte biz o büyükten ayrı bir çalım daha bekliyoruz.

Onun kendi başına gözyaşı döküyor olması, bize misal teşkil etmesi yetmiyor.

Çünkü biz günahın içerisinde o denli çökmüşüz.

Ondan istediğimiz çalım farklı.

O sadece kendi günahı yaşıyor.

O sadece kendi günahı için ağlamamalı.

O beraberinde bütün çağdaşlarının günahları için gözyaşı dökmeli.

İçli konuşmalı, konuşurken gözyaşlarını konuşmalarına, sözcüklerine arkadaş kılmalı.

Kimdir bu mürşit? Kimdir bu hatip?

Biz onu Süleymaniye camisinde kürsüye çıkmış, bize hitap eden büyük bir Hucu Efendi Fethullah Gülende görüyoruz.

Diyor ki, sular gibi çağlasan, eyyub gibi ağlasan, ciğergahı dağlasan ahvalini sormaz mı?

Gözyaşları ruh inceliğinin şahitleridir.

İnce insan yüzünü gözyaşları ile yıkayan insandır.

İçi sızlamayanlar, kirpiği ıslanmayanlar kem talih, hoyratlardır.

Bu incelik bir havari inceliği de değildir.

Şecaat ve cesaret arz edeceği yerde, o birdenbire tunçlaşır, demirleşir, aşılmaz ve bükülmez bir hale gelir.

İşte o en büyük devlet adamı Ömer.

Peygamber halesinde en büyük devlet adamı.

Şiddeti, öfkesi ve nefreti ile beraber, bir kalbi kırığın yanında, bir yerdeki yüz karşısında.

Çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlar ve etrafını da ağlatırdı.

O manzumeden daha niceleri vardır ki, haykırışı arslanın ödünü koparmış, ormanı velveleye vermiş,

hep meydanlarında bir haykırış ile bin hanımanı harap etmiştir.

Uzun senelerden beri ne kadar hasretiz, işte böylelerine, böylelerinin bizler için dökeceği gözyaşlarına.

Gözyaşlarını bu memleketin taşına, toprağına, evine, mabedine sormalı.

Sormalı şu dağlara, taşlara ve üzerinde uçan kuşlara.

Bütün bir maziye sormalı, bağrına kaç damla gözyaşı düştüğünü.

Sonra mabetlerdeki sütunlara, geniş kubbelere ve çevredeki cidarlara sormalı, ne zamandan beri hıçkırağa hasret olduklarını.

Seccadelere de sormalı, kaç defa gözyaşlarıyla ıslandıklarını.

Bu kadar içten uzaklaşılan, bu kadar gönüle yağıt kanılan ikinci bir devir gösterilebilir mi?

Allah'ım senden diliyor ve dileniyoruz.

Gözlerimize yaş ver ve bizi ağlat.

Merhamet etmen için ağlat.

Senden uzak kalış hasretini duyamayışımıza ağlat.

Bizim cehaletimiz için ağlayalım.

Kaybettiğimiz şeylerden habersizliğimize ağlayalım.

Gerçekten bu ağlanacak bir şeydir.

İnsan neler kaybetti?

İnsan, Allah'ı bulamayan insan neler kaybetti?

Gönlün şak şak oluşuna, ayar ateşine yanaşına öyle ağlat ki sineler kebap olsun.

Ondan bin bir feryat çıksın, meleği ve feliği velveleye versin.

Beni de ağlat.

Gece kadar karanlık ruhuma şefkat et de ağlat.

Ağlamalarıma dahi ağlamam lazım geldiği için ağlat.

Bükülmüş şu kaddime, solgun ve ölgün rengime,

Burulmuş boynuma ve kırık kalbime merhamet et de ağlat.

Şu en sakin anda, sızlanışlara cevap verdiğin dakikalarda

Kafkara gönlümle değil, senden başkasına secde etmeyen başımla sana dönüyor.

Titreyen dudaklarımla ağlatmanı diliyorum.

Heyhat ki merhamet merhamet diyeceğim an, bir hail gibi günahlarım karşıma dikiliyor.

Ve içimde yığın yığın burkuntu meydana getiriyor.

Senin yakınlığın hürmetine kalbime rikkat ver ve öyle ağlat ki kendimi kaybedeyim, yolunda ağır ve haysiyetten geçeyim.

Ta bu delidir desinler.

Sonra büyük şair Leyla'nın ifadelerine intisab ediyor büyük hatip ve diyor ki,

Gidip boynumda zincir ile ol Ravza-i Pâke, o denyaha ağlayayım ben ki görenler hep beni divane sansın ya Rasulallah.

Bunun da miracı vardığı nokta Hz. Muhammed Mustafa oluyor a.s.

Biz yolculuğu bir adım daha ilerletiyoruz ve Efendimiz a.s'ın Ravza-i Pâke'ne vardığımızda

Medine'de o asr-ı saadet devrinde bir büyük sahabeyi ile karşılaşıyoruz.

Sayyidil Hudri bizim ne aradığımızı biliyor.

Girin mescitte Efendimiz a.s. ümitleri kesiklere ümit dağıtıyor diyor.

Ve biz onun rehberliğinde mescide giriyoruz.

Ve Rasulallah s.a.v. bize hitap ediyor.

Ümidi kırıklara, gönlü yıkıklara, günahları içerisinde kalacağım diye kurtulamayacağım diye korkanlara.

Diyor ki Efendimiz a.s. sizden önceki ümmetlerde gelmiş bir adam vardı.

Bu adam 99 kişiyi öldürdü ve tevbenin yolunu aramaya başladı.

Dedi ki bana bildiğiniz alim bir adamın mekanını gösterin.

Bir derdim var ona onu açacağım.

Onu bir rahibe tevcih ettirdiler.

Onun yanına vardı ve dedi ki bir adam düşünsen 99 kişiyi öldürmüş.

Onun için tövbe söz konusu mudur?

Rahip dedi ki böyle bir adama tövbe olmaz.

Bir insanı öldüren bütün insanlığı öldürmüş gibidir.

Böyle adamın tövbesi kabul olmaz.

Bu adam o rahibi de öldürdü ve böylelikle katlini yüze tamamladı.

Sonra dedi ki bana daha alim birini gösterin.

Ona bir başka alim insanı gösterdiler.

Vardı onun huzuruna ve dedi ki bir adam düşün 100 kişiyi öldürmüş.

Tövbesi mümkün müdür?

O alim zat ona dedi ki o hakim bir insandı.

O katilleri işleyenin o olduğunu bildi.

Ve ona dedi ki seninle Allah arasına kim girebilir ki?

Tövbeni yap Allah kabul edecek.

Ama bulunduğun yeri değiştir.

Zira arkadaşların, dostların bulunduğun çevren öyle anlaşılıyor ki seni böyle bir hayatın içerisine çekmişler.

Falanca yere hicret et.

Hicret ettiğin o yerde salih insanları bulacaksın.

Ve bundan sonra hayatını salih dairede yaşayacaksın.

Adam sözü tuttu yolculuğa koyuldu.

Fakat yolculuğun bir noktasına geldiğinde emir vaki oldu ve ölüm geldi.

Melekler adamın geldiği noktada toplandılar.

Bir taraftan azap melekleri bir taraftan rahmet melekleri tartışmaya başladılar.

Dediler ki rahmet melekleri bu adam tövbe etti.

Onu cennete alacağız.

Azap melekleri dediler ki bu adamın hayatında hiçbir hayır yok.

Geriye bakarsanız 100 kişiyi öldürmüş bir adamdan bahsediyoruz.

İşte bu hengamede Efendimiz Aleyhisselam buyuruyor.

Diyor ki insan suretinde bir melek geldi onu hakem kıldılar.

Ve o melek onlara dedi ki adamın bulunduğu noktayı her iki mekana nispetle ölçünüz.

Eğer bu adam gideceği mekana yakınsa o cennetliktir.

Eğer eski mekanına yakınsa o cehennemliktir.

Efendimiz buyurdular ki Cenab-ı Allah'ın beyanı üzere arzın gidilecek yönü,

o varmayı arzuladığı şehrin yönü o adama doğru yaklaştı.

Diğer taraf uzaklaştı ve melekler ölçtüklerinde o adamın yeni gideceği yere yakın olduğunu gördüler.

Bunun üzerine rahmet melekleri bu adamı alıp cennete oturdular.

İşte yolculuğumuzun son durağından bir öncesinde Efendimizden duyduk, gördük ki ümitsizliğe yer yok.

Efendimizden anladık, Mescid-i Nebisinde dinledik ki yüz tane adam öldürsen bile geriye dönüşmek.

Fakat gözyaşlarıyla yunmamıza rağmen, Hasan-ı Basri'nin istiğfarıyla Rabbimize teveccüh etmemize rağmen,

günah nedir Nurettin Topçu'nun ifadeleriyle anlamamıza rağmen,

bütün Efendimizin verdiği ümide rağmen hala daha yok mu diyoruz? Daha ötesi yok mu diyoruz?

Miracın son durağına bizzat Hz. Allah'tan beyanı işitmeye ihtiyaç duyuyoruz.

Burada Bediüzzaman'ın rehberliğine bir manada dehalet edeceğiz.

O bize diyor ki Kur'an'ı üç şekilde dinleyebilirsiniz.

Birisi doğrudan Peygamberin ümmetine tebliğinde olduğu gibi, ondan dinlercesine.

İkincisi, vasıta olan Cebrail Aleyhisselam'ın Kur'an'ı Hz. Muhammed Mustafa'nın Aleyhisselatü Vesselam kalbine ilka ettiği anda Cebrail'in ağzından.

Üçüncüsü diyor ki, bizzat Hz. Allah'ın beyanı olarak.

Biz Mirac yapmak istiyoruz.

Mirac'da son nokta neresiyse oraya kadar gitmek istiyoruz.

Cenab-ı Allah'tan niyaz ediyoruz, beyanını ondan duyarcasına gönlümüze duyuyoruz.

Gönül kulaklarımıza açıyor ve biz Cenab-ı Allah'ın Kur'an vesilesiyle bize şöyle hitap ettiğini duyuyoruz.

Nefislerine zulmetmiş kullarım.

Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz.

Hiç şüphe yok. Allah bütün günahları bağışlar.

Şüpheniz olmasın O, Gafur-u Rahim'dir.

Yalnız yapmanız gereken bir şey var.

Rabbinize inabet ediniz ve O'na teslim olunuz.

Cenab-ı Allah'a teslim oluyor, Mirac'ımızı tamamlıyor, günahlarımızdan arındığımızı ümit ediyor ve tertemiz bir hayata yeniden başlıyoruz.