Two Steps of Repentance: Turning Back to Divine Lordship and Surrendering to the Divine Essence

Euzubillahimineşşeytanirracim, Bismillahirrahmanirrahim, Elhamdülillahirrabbilalemin,

Vessalatu vesselamu ala rasulina Muhammedin ve ala alihi ve ashabihi ecmain.

Değerli Kardelen dostları, sizlerle tekrar buluşmanın mutluluğunu yaşıyoruz.

Cenab-ı Allah'ın inayeti ve rahmetiyle.

Geçen videoda beraberce başlattığımız yolculuğu devam ettirmek istiyoruz.

Yolculuk şuydu, hayatımızda belli bir sıkıntı dönemi yaşıyor isek şayet,

bundan nasıl çıkabiliriz, nasıl kurtulabiliriz?

Bunu da Kur'an'i çerçevede ele aldığımızda,

bunun zulmet ve nur ikilemi içerisinde ele alındığını dile getirmiştik bir önceki buluşmamızda.

Aslında hayat yolculuğu tamamıyla zulmetten nura doğru bir yolculuktur.

Çünkü Kur'an-ı Kerim açık bir ifadeyle Peygamber Efendimiz'e aleyhissalatu vesselam,

Kur'an'ın indiriliş sebebinin insanları zulmetlerden çıkartıp nura doğru sevk etme maksadıyla kendisine verildiğini dile getirmiştir.

Bu noktayı nazardan aslında bütün hayatı bir zulmetten nur yolculuk olarak ele almak mümkün.

Biz geçen buluşmamızda bu yolculuğun üç adımından bahsetmiştik

ve bunu da yine Kur'an-ı Kerim'deki

illâ men tâbe ve âmene ve amile sâlihem

şeklinde Kur'an-ı Kerim'in değişik yerlerinde birkaç defa dile getirilen bir formül üzerine inşa etmiştik.

Yani zulmetten çıkıp nura doğru adım atacağız

ve bu yolculuk üç aşamada cereyan edecek, üç adımla sürecek.

Bunlardan birincisi tevbe, ikincisi yeniden yeniye iman, üçüncüsü de amel-i sâlih.

Kısmet olursa bugün sizlerle beraber bu üç adımlık yolculuğun ilk adımını beraberce tahlil etmeye çalışacağız.

Yani tevbeye, yani yeniden Cenab-ı Allah'a rücu ele almaya gayret edeceğiz.

Manalar genelde zıtlarıyla ele alınırsa biraz daha net bir şekilde tebellül ediyor.

Bu noktaya nazardan belki başta merhum Nurettin Topçu'nun bir ifadesine atıfla bu yolculuğa başlayabiliriz.

O kitaplarından birinde doğru bildiğin yolda yalnız yürüyeceksin diye bir ifadeyle bize hitap eder.

Aslında benim çok hoşuma giden bir ifadedir.

Ve tam anlamıyla da merhum Nurettin Topçu'nun heyecanını, aşkını ve hikmetini dile getiren oldukça ateşin keskin bir ifadedir.

Ve bu ifadeyi dile getirirken Nurettin Topçu bize şunu anlatmaya çalışıyor.

Diyor ki, doğru bildiğiniz bir yola eğer sülük ettiyseniz şayet etrafınızda insanların var olup olmadığına çok bakmayın.

Doğruya gönlünüzü kaptırın ve doğru sizi nereye çekiyorsa oraya hiç yılmaksızın,

hiç de etrafınıza atf-ı nazar etmeksizin yolunuza devam edin demek istiyor.

Bize bir cesaret örneği sunuyor.

Bize bir kararlılık örneği sunuyor.

Bize bir sadakat ufku çiziyor.

Fakat bu Nurettin Topçu'nun maksadı itibariyle bu ifadeler oldukça doğru ve yerli yerince ifadeler olmasına rağmen

eğer bu ifadeyi biz lafzi olarak bir referans noktası alacak olursak

aslında bu bizim yolculuğumuzun tamamıyla zıddını dile getiren

ve lafzi ele alındığında, literal ele alındığında aslında doğru olmayan bir ifade.

Şöyle ki, biz zulmetten nura doğru adım atarken hiçbir zaman kendi başımıza yürüyemeyiz.

Hiçbir zaman kendi başımıza yol alamayız.

Hayatımızın aslında hiçbir karesinde kendi başımıza bir hayrı elde edemeyiz.

Tabi Nurettin Topçu'nun kasıtı tamamıyla farklıydı.

Ama bizim zihinlerimize ve kalplerimize yerleştirmemiz gereken çok önemli bir hakikat var.

O da şu, eğer bir yolculuğa düşmüştüyseniz, zaten herkes bu yolculuğunu istese de istemese de içinde

zulmetten nura doğru yürüyorsanız şayet mutlak surette Rabbinize rücu etmeli,

onun dostluğunu, velayetini kazanmalı ve o velayet sayesi altında yolculuğunuza devam etmelisiniz.

Bunun başka çıkar yolu yok.

Bunu neye binaen söylüyorum?

Bunu yine Kur'an'a istinaden söylüyorum.

Cenab-ı Allah buyuruyor ki,

Allah iman sahibi mümin kulların dostudur.

Onları zulmetlerden çıkartır, nura gark eder.

Dolayısıyla aslında her ne kadar zahiren, materyalist bakış açısıyla veya Allah'tan kopuk hissiyatla

insan kendisinin yolculuğunu kendi başına sürdürdüğünü zannetse de,

şu bir gerçektir ki, hiçbir zaman hiçbir kul kendi başına hiçbir yere varamaz.

Sadece ve sadece Cenab-ı Allah'ın inayet ve keremi ve O'nun sizinle arasındaki dostluğun,

velayetin, ilişkinin selametiyle ancak bu yolculuk cereyan edebilir.

Kur'an-ı Kerim'in bu noktası çok net.

O açıdan dostluğu zedelememek lazım.

O açıdan dostluğa elden geldiğince gönül bağlamak lazım.

Ve ola ki zaman zaman bu dostlukta bir sarsılma olursa şayet,

zaman zaman Allah'ı muhafaza dostluğumuzu unutursanız şayet,

hatırladığınız anda veya içine düştüğünüz zulmetlerin iyice kararıp,

hayat şartlarının zaten size hakiki dostluğunuzu hatırlatması vesilesiyle

tekrar belki Allah'a yeniden yeniye dönmeniz gerekecek.

Ve bu dönmeyi tesis ettiğiniz, yeniden aradaki ilişkiyi sağlıklı bir zemine oturttuğunuz

ve yeniden velayeti tespit ettiğiniz takdirde yeniden zulmetten nura doğru yolculuğunuz başlamış olacak.

İşte bu yeniden irtibat kurma, reconnection diyebiliriz buna biz.

Bunu yapmak için başta yapmamız gereken şey tövbe.

Cenab-ı Allah'a rücu etmek, ona dönmek ve tövbe vesilesiyle sarsılan ilişki,

buğulanan iletişimi, unutkanlığı, hatalarla hasıl olan Cenab-ı Allah'ın o mukaddes, muazzes makamına yönelik

içine düşünen saygısızlığı ortadan kaldırmamız gerekir.

Ve bunun da tek yolu tövbedir.

Ve tövbeyi biz genel anlamı itibariyle rücu, yani yeniden Cenab-ı Allah'a dönüş olarak tarif ve tahayyül edebiliriz.

Şimdi o takdirde bizim bu tövbe konusu üzerinde dikkatli durmamız gerekiyor, onu tahlil etmemiz gerekiyor,

inceliklerini kavramamız gerekiyor, ta ki nura doğru yürüyebilelim.

Yolculuğumuzun ilk adımını sağlıklı bir şekilde atabilirim.

Belki de aslında bu yolculuğun en önemli adımı budur diyebiliriz.

Çünkü bu adım olmadıktan sonra diğer adımlar gelmez.

Bu adımın manası keşfedilmedikten ve ardından hayata real bir şekilde hayat içerisinde tatbik edilip,

prateze edilmedikten sonra ikinci adım olan imanı, üçüncü adım olan ameli salihi insanın başarmasına imkan yoktur.

Dolayısıyla yolun başlangıcı en önemli adımdır ve bu noktada insan hiç şüphesiz doğrudan Rabbine teveccüh etmeli

ve tövbe ile Rabbi ile arasındaki irtibatı yeniden tesis etmelidir.

Peki bunu nasıl yapacağız?

Bugün imkan elverdiği ölçüsünce bunu beraberce tahliye etmeye gayret edeceğiz.

Bu noktada Zümer suresindeki bir ayeti kerime bize rehberlik edecek.

Bu ayet belki de tövbenin ele alındığı birçok ayeti kerime içerisinde bir manada kendisini öne çıkaran

ve bize bütün günahlardan, işlediğimiz bütün hatalardan Rabbimize karşı içine düştüğümüz büyük saygısızlıklardan

çünkü aslında saygısızlık, hata, kusur Rabb'e karşı olduğu takdirde her şey büyüktür bir manada.

Küçüğü büyüğü olmaz çünkü o odur sen sensin der.

Aradaki büyük mesafeden dolayı yapılan her hata aslında bir manada büyüktür.

Dolayısıyla Rabb'imize karşı yaptığımız bu büyük kusurlardan, hatalardan kendi bu vesileyle de

kendi nefsimize yaptığımız zulümlerden kurtulmanın çaresini en güzel belki de tarif eden ayetlerden biri

şöyle bize dile hitap ediyor.

Diyor ki

Ey Muhammed Aleyhisselatü Vesselam benim adıma kullarıma şöyle hitap et Kur'an vesilesiyle

de ki onlara

günaha kusura düşmek suretiyle Allah'a karşı saygısızlık içerisine düşmek suretiyle nefislerine zulmetmiş

kendi öz nefislerine canlarına karşı haksızlık etmiş ama buna rağmen hala benim kullarım

Sakın ola ki ne yapmış olursanız olunuz ne kadar yapmış olursanız olunuz

Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz.

Benim ben olmam sizin siz olmanız benim büyüklüğüm sizin küçüklüğünüz

dolayısıyla sizden sadır olan her şeyin büyüklüğü gözünüzü korkutmasın.

Rahmetten sizi alıkoymasın.

Bana karşı ümitten sizi saptırmasın.

Allah'ın rahmeti engindir sakın ola ümidinizi kesmeyin.

Hiç şüphe yok Allah günahların hepsini yiyip yıkar.

İşte bu noktası çok önemli ayet-i kerime de.

Yani bir manada belki sahir ayet-i kerimelere nazaran tevbe ile alakalı

biraz daha bu ayet meseleyi farklı bir zabiyeden ele alıyor.

Ve diyor ki bize bu yaşınıza kadar işlediğiniz ne kadar günah varsa

hepsini Allah bir şekilde affeder.

Veya bir diğer açıdan ele alalım.

Mesela diyorsunuz ki yahu ben o kadar günahkar bir insanım ki

işte falanca zaman şöyle bir günah işledim.

Filanca zaman şöyle bir günah işledim.

Gün geldi bu ikisinden de daha büyüğünü işledim.

Şöyle bir hatanın içine düştüm.

Ki sahabe bu çelişkiyi İslam'a kendilerini teslim edecekleri dönemde

yani Müslümanlığa geçiş döneminde yaşamışlar.

Demişler ki biz Allah'a şirk koştuk bugüne kadar.

Başka ilahlara taptık.

Nasıl olur da bizim dönüşümüz mümkün olur?

Dolayısıyla ne kadar günah işlemiş olursanız olunuz bugüne kadar adet itibariyle.

Veya işlediğiniz günahlar içerisinde falancası filancası ne kadar büyük olursa olsun

ne büyüklüğüne takılın ne de terakümüne üst üste binmiş olmalarına takılın.

Allah bütün günahları siler süpürür.

Hepsini bağışlar.

Rahmeti sizin günahlarınızdan engindir.

Hiç şüphe yok.

O gafurdur.

O rahimdir.

Şimdi bu bize büyük bir ümit kapısı açtı.

Bu ayet-i kerime.

Şimdi biz Rabbimizden talep ediyoruz.

Diyoruz ki Ya Rabbi biz günahlarımızın hepsinin bağışlanmasını istiyoruz.

Velev ki bilerek bilmeyerek şirke dahi düşmüş olsak bunun senin tarafından

bağışlanmasını, hoş görülmesini veya affedilmesini daha doğru ifadesiyle affedilmesini istiyoruz.

Aramızda kopan irtibatın yeniden tesis edilmesini umuyoruz.

Biz sana karşı hata içerisine girmek suretiyle aramızdaki velayeti kopardık.

Ama şimdi yeniden dönüyor ve tesis etmek istiyoruz.

Nasıl yapacağız?

Yapacağınız ilk şey, ilk adım, tevbenin ilk adımı

Rabbinize dönünüz.

Ve ona teslim olunuz.

İşte tevbe bundan ibaret.

Tevbe iki adımdan ibaret.

Birincisi Rabbe inabe, Rabbe dönüş, Rabbe yöneliş, Rabbe rücu.

İkincisi Allah'a teslim.

Bakınız buradaki Cenab-ı Allah ile alakalı kullandığım Esma-i Hüsna'yı dikkatli bir şekilde kullandım.

Çünkü ayet-i kerime de aynen bu dikkatle mesele serdedilmiş.

Burada Cenab-ı Allah buyuruyor ki Rabbinize dönünüz ve Allah'a teslim olunuz.

Bunların ikisi ayrı makam.

Yani ilk döndüğünüzde Cenab-ı Allah'ın rububiyetine teveccüh ediyorsunuz.

Düşmüş, pasaklı, kendisine verilen güzel fıtratı dejenere etmiş.

Acziyeti ve fakriyetiyle, bütün zafiyetiyle, günahkarlığıyla ve ötançlığıyla kırık dökük bir kul var.

Bunun ilk etapta müracaat etmesi gereken makam Cenab-ı Allah'ın rububiyeti.

Bunu da döndüm demek suretiyle yapıyorsunuz.

Bundan sonra kapıyı çaldınız, döndüm dediniz ve artık içeriye alınmak istiyorsunuz.

Yani rububiyetin kapısına kendinizi saldıktan, bıraktıktan sonra diyorsunuz ki...

...ulubiyetin kapısı açılır da kendimi ben oraya teslim edebilir miyim?

Ulubiyet bütün kudreti, kuvveti, bütün azamet ve celaliyle sizi affedecek mi?

Size kapısını açacak, hakikaten sizi hazireye alacak mı?

Ulubiyetiyle sizi buluşturacak mı?

Şimdi onun telaşesini yaşıyorsunuz.

Ve burada da ilk kapıyı çaldıktan sonra yapabileceğiniz tek şey var.

Tamamıyla kendinizi uluhiyetten gelecek, hakkınızdaki takdire teslim etmek.

Bütün benliğinizi ona bırakmak, salmak.

Adeta onun elinde, gazzelin elindeki meyyit gibi olmak.

Asli fıtratınıza rücu etmek.

Sizi ilk gün nasıl yarattı ise şayet.

Yani size bir beden verdi ve siz o gün ölüydünüz.

Ölüyken nasıl siz bütün bütün iradesizdiniz.

Ve bütün bütün teslimden başka bir çareniz yoktu elinizde.

İşte o ilk güne döneceksiniz.

İlk fıtrata döneceksiniz.

Gazzelin elindeki meyyit olacaksınız adeta.

Ve Rabbinize kendi iradenizi bütünüyle teslim ederek.

Onun uluhiyetinden gelecek cevabı beklemeye duracaksınız.

Tevbenin iki adımı.

Birincisi inabe, rububiyeti ilahiyeye karşı.

İkincisi de teslim, uluhiyeti ilahiyeye karşı.

İnşallah devam etmek ümidiyle.

Muhabbetle selamlıyorum.