Mektup 27

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Aziz sıddık kardeşim.

Ben sizin orada bulunmanızın hikmetini aynen yazdığın gibi tahmin ederdim. Orada ya korkudan veya çabuk kurtulmak fikriyle benden ve Risale-i Nur’dan bir derece zahiri bir çekilmek.. Ve bize muarız olanlara bir parça taraftar kendini göstermek vaziyeti, hem bana hem Risale-i Nur’a zararı dokundu. Müdür ile mahkeme o vaziyetten cesaret aldılar. Ben bilirdim, fakat o zatın eski sadakati ve hizmeti bana o ehemmiyetli kusurunu affettiriyordu. Fakat o hal o zata hiç fayda vermediği gibi kurtulmasını ümidin hilafına tehir etmekle beraber binler masum diller ile edilen dualar ve ibadetlerden "sadakat-ı tam" şartıyla mukabilinde hissedar olmasını kaybetmiş. Ben ara sıra onun teşrikine ve tam sadakatine dualar ile çabalıyorum. Sen benim tarafımdan ona selam söyle. Ve de ki: En ziyade yaralananlar siperini bırakanlardır. Hem bizim karşımızdaki hükümet ve mahkeme değildir. Belki gizli zındıka ve küfr-i mutlaka düşenlerin komitesidir. Ve hiçbir tevil kaldırmayan dehşetli bid’aların taraftarlarıdır ki: hükümeti iğfal edip aleyhimize sevk ettiler. Mesela benden kusurum için sıkılan elbette münafık masonlara yanaşır. Evet, yol şimdi bizim için ikidir. Bir veli dahi bize hücum etse, bilmeyerek masonlara yardımcı olur.

Said Nursî