Mektup 97

Kardeşlerim, her ihtimale karşı ihtiyaten eğer bir arama olsa ve nüshalarınız görünse diyeceksiniz ki: "Vahdet-i mesele itibariyle bu iki risale her birimizin tam müdafaasıdır. Elbette her birimizin elinde bulunması hakkımızdır. Madem Ankara makamatına resmen gitmişler. Elbette o iki müdafaaya elimizde ilişilmez ve her birimizin elinde bulunması lazımdır."

Eğer denilse: Neden bu kadar çok yazıyorsunuz? Ve çok uzun ve saded haricinde imani meseleleri müdafaat içinde yazıyorsunuz?

Onlara cevaben diyeceksiniz ki: Biz altmış kişiyiz. Çoğunun yazısı yok. Hem binler masum Risale-i Nur şakirtlerinin ve yüz otuz risalenin müdafaa namesi elbette o nisbette çok uzun olması lazım gelirken, mecburiyetle gâyet kısa yazılmış. Tarihlerde bu çeşit imani ve ilmi mahkeme ve hakaik üzerine böyle muhakeme emsali vuku’ bulmamış. Onun için risaleler şeklinde böyle yazıyoruz. Eğer kardeşimiz Said serbest olsa idi ve görüşmekten tecrid edilmese idi bu ilmi ve imani hakikatlerin müdafaa için on, yirmi risale yazılacaktı.

Bununla beraber ihtiyat etmek lazımdır. Gerçi lehimizde bulunanlar çokturlar. Fakat aleyhimizdekiler çok dessas ve alçak ve haindirler. Vazifemiz ise tevakkuf etmiyor tenevvü ediyor. Biz bazen bir tek muallime bir tek risaleyi okuttuğumuzdan memnun ve müteşekkir oluyorduk. Şimdi yüzler belki binler feylesoflara, alimlere büyük memurlara ve adliyecilere ve mebuslara merak ile ve dikkat ile okumaya meydan açılmış. Ne kadar muannid ve mütemerrid bir mu’teriz dahi olsa Risale-i Nur’un keskin hüccetlerine karşı lakayt kalamaz. Küfr-ü mutlaktan küfr-ü meşkûke çıkar. Bir derece istifade eder.

Gerçi mübarekler çizgili defter isterler. Fakat ben defterlerini ziyade severim.

Said Nursî