Mektup 84

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Aziz kardeşlerim..

Madem her hadisede en hakiki sebeb ve en büyük hisse kader-i İlahinindir.

Ve madem kader adalet eder ve adalet vechi güzeldir.

Ve madem rahmetin her şeyde bir izi bir yüzü var.

Ve madem haklı ve mazlum olanın ahı arşa kadar çıkar. Ve bire mukabil on derece mükafatı var.

Ve madem biz bu belayı tahrik etmedik.

Ve madem kutsi hizmetimiz zayi olmadı ve belki bir cihette tevakkuf da etmedi. Başka sahada tezahüratı var..

Ve madem bu işsiz sıkıntılı kışta hakiki ve hakikatli ve samimi ve halis dostlarla sohbet ve dertleşmek gayet hoştur.

Ve madem koca alem-i İslam’ın en büyük bir vazifesini milyonlar adam yerinde Risale-i Nur’un mahdud şakirtleri yapıyorlar. Ve aldıkları manevi nur ve sürur ve şeref zahmetlerini rahatlandırır. Akşamda büyük bir ücret alan adamın ikindide şiddetli çalışmasındaki meşakkati lezzet verir. Sıkıntıları bir cihette lezzetlenir.

Elbette ve elbette bize lazım olan sabır içinde daima şükür etmektir. Ben hadsiz şükür derim.

Said Nursî