Mektup 86

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Aziz sıddık kardeşlerim..

Bana karşı su-i kastın bir numunesini ve kanunsuz ve keyfi tecrid ve tazyikin bir misalini beyan etmeye bir ihtar aldım. Şöyle ki:

Isparta’da müdde-i umuminin ve müdürün tensibiyle bana hizmet perdesi altında esrarımı anlamak ve kimse ile görüştürmemek için aslen kürd bir adamı tayin etmiştiler. Ben de bilmeyerek ona itimat ettim. İleride zarurette kalmamak için büyük bir minder, kilim, antika bir seccade gibi çok eşyamı o adama ve sergardiyana müdürün ve müdde-i umuminin malumatları altında satmak için teslim ettim. O ikisi gittiler, ucuz sattılar geldiler. Bana doksan banknot verdiler. Hem müdde-i umumi marifetiyle kitap ve evraklarım içinde Kastamonu Zabıtası'nın taharride alıp gönderdiği paradan kırk yedi banknot bana teslim edildi. Tesbihler, şemsiyeler gibi sattığım ufak tefek bazı şeylerimi ayrı yazılı fiyatlarıyla beraber yüz elli banknotumu muhafaza edecek hapiste kardeşlerimle hariçte dostlarımla su-i kast eseri olarak hiçbir cihette görüştürmediler. Ta ki emanetlerimi onlara teslim edeyim. Halbuki yalnız bulunduğumdan ve her tarafta tazyik ve bazen taharri ettikleri için o paraları yanımda bırakamadım. Burada sergardiyan beni arama yaptı. Yalnız otuz banknot bulundu.

Bütün hayatımda minnet altına girmediğim için ve mukabelesiz hediyeleri kabul etmediğim için o casusa sergardiyanın malumatıyla yüz elli banknotumu teslim ettim. Ta ki aşağıya gelen bir sadık dostuma versin, muhafaza eylesin. O casus gitti, sonra geldi. Dedi: "Verdim." Beni kimseyle görüştürmediklerinden bir şahit bulamadım ve onu darıltmamak için bir senet almadım. O haini sadık zannettim. Halbuki vermemiş. İşte benim gibi bir adam böyle vaziyette her vesile ile ihanete maruz ve haysiyetimi kırmak ve tese’ül ile rezil etmek için kanunsuz, keyfi tazyiklere hedef olduğum bir zamanda bu muamele gerçi şahsi ve cüz’idir. Fakat benim gibi bir adamda böyle bir vaziyette binler lira hükmünde bir zarardır. Demek kardeşlerimden maddeten en çok zarar görenden, benim daha ziyade maddeten yalnız bu parada zararım var.

Sizi kasemle temin ederim ki, benim bundan teessürüm yalnız bunun ile muhabere cihetinde alakadar bir iki kardeşimin teessürlerindendir. Yoksa beş para ehemmiyet vermem. Bu maddi zararın binler derece fevkinde Risale-i Nur haysiyetinden gelen manevi zararlara maruz kaldığımız halde kemal-i sabır ile ve neticesi itibariyle kemal-i şükür ile ve alem-i İslam’a imani hizmet itibariyle kemal-i iftiharla karşıladığımızdan bu hadisenin hiçbir ehemmiyeti kalmaz.

Said Nursî