Mektup 1

بِاسْمِهِ‮ ‬مَنْ‮ ‬تُسَبِّحُ‮ ‬لَهُ‮ ‬السَّموَاتُ‮ ‬السَّبْعُ‮ ‬وَاْلاَرْضُ‮ ‬وَمَنْ‮ ‬فِيهِنَّ‮ ‬وَ‮ ‬اِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَرَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَبَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬اِشَارَاتِ‮ ‬الْقُرْآنِ‮ ‬وَرُمُوزِهِ‮ ‬وَحَقَائِقِهِ‮ ‬وَحُرُوفِهِ‮ ‬آمِين

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Mübarek ramazanınızı tebrik ederim. Hâlık-ı Rahîm sizin için bu ramazanın herbir gecesini bir leyle-i kadir kadar sevabdar ve herbir günü bir ramazan kadar meyvedar eylesin, âmîn. Size garib bir sehvimi beyan etmek münasebetiyle derim ki:

Kur’andan kalbime ilham olunan doğru ve hak olan hakikatlar bazan icmalen olduğundan tafsilatında sehv ve nisyanım karışır, karıştırır. Ezcümle: Eskişehir hapishanesinin son meyvesi ve Otuzbirinci Lem’anın Birinci Şua’ı olan İşarat-ı Kur’aniye Risalesi’nin beşinci âyeti bulunan اَوَمَنْ‮ ‬كَانَ‮ ‬مَيْتًا‮ ‬فَاَحْيَيْنَاهُ‮ ‬وَ‮ ‬جَعَلْنَا‮ ‬لَهُ‮ ‬نُورًا‮ ‬يَمْشِى‮ ‬بِهِ‮ ‬فِى‮ ‬النَّاسِ deki işaretini kuvvetli hissetmiştim. Fakat gayet acele olarak üç buçuk sene evvel karakol içinde, şiddetli tarassud altında tebyiz ettiğimden, o işaretin tasvirinde bir sehiv olmuş, ehemmiyetli sureti gizli kalmıştı. Mükerrer taharriyat neticesinde o vakitten beri benim eski abamın cebinde saklanmıştı. Ancak bugünlerde tedkik ettim. Size doğrusunu yazacağım. Nüshalarınızdaki yanlışı ona göre tashih ediniz. Şöyle ki:

Beşinci âyet: اَوَمَنْ‮ ‬كَانَ‮ ‬مَيْتًا‮ ‬فَاَحْيَيْنَاهُ‮ ‬وَ‮ ‬جَعَلْنَا‮ ‬لَهُ‮ ‬نُورًا‮ ‬يَمْشِى‮ ‬بِهِ‮ ‬فِى‮ ‬النَّاسِ dır. Bu âyetin remzi latiftir. Çünki hem kuvvetli münasebet-i maneviye ile hem cifir ile efrad-ı kesîresi içinde hususî bir surette Risale-i Nur’a, müellifine bakar. Şöyle ki: مَيْتًا kelimesi tenvin, nun sayılmak cihetiyle 500 eder. Said-ün Nursî adedi olan 500’e tevafukla işaret eder ki; Said meyyit hükmünde idi, Risale-i Nur ile ihya edildi, taze bir hayat buldu. Evet اَوَمَنْ‮ ‬كَانَ‮ ‬مَيْتًا‮ ‬فَاَحْيَيْنَاهُ‮ ‬وَ‮ ‬جَعَلْنَا‮ ‬لَهُ‮ ‬نُورًا deki iki tenvin nundurlar. 1334 eder ki, o aynı zamanda Said, umumî harbde maddî ve dehşetli bir mevtten hârika bir tarzda kurtulması, felsefe ve gafletten gelen manevî ve şiddetli bir ölümden necat bulması ve Kur’anın âb-ı hayatıyla taze bir hayata girmesi tarihidir. Ve bu tevafuk-u manevî ve muvafakat-ı cifriye, delalet derecesinde bir işarettir. Hem ‮ ‬فَاَحْيَيْنَاهُ‮ ‬وَ‮ ‬جَعَلْنَا‮ ‬لَهُ‮ ‬نُورًا‮ ‬يَمْشِى‮ ‬بِهِ‮ ‬فِى‮ ‬النَّاسِ de tenvin nun ve şeddeli nun iki nun ve بِهِ de telaffuz edilen ى sayılmak cihetiyle 1294 eder ki, veladetinin ve hayatının birinci senesidir. Demek bu cümle ile hayat-ı maddiyesine, evvelki cümle ile hayat-ı maneviyesine işaret eder.

Elhasıl: Bu âyet, manasının müteaddid çok tabakalarından bir işarî tabakadan hem Risalet-ün Nur’a, hem müellifine, hem bu ondördüncü asrın ibtidasına, hem ibtidasında Risale-i Nur’un mebdeine remzen belki işareten belki delaleten bakar.

İşte bu parçayı o âyetin bahsinde derc ile, o sehiv izale olur.