Mektup 10

بِاسْمِهِ

‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ‮

‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz, sıddık ve sebatkâr kardeşlerim!

Merhum Lütfi’nin bir ders arkadaşı ve merhum Abdurrahman’ın bir vârisi ve nümunesi olan Zekâi’nin eski Zekâi’ye dönmesini ve tam nedametini çoktan beklediğim, bu defaki mektubuyla aynen merhum Abdurrahman’ın mektubu gibi ciddî bir nedamet ve dünya hevesatından bir nefret gösterdiğini gördüm. Böyle bir talebemi yine eski sadakatta bulduğuma şükrettim. Ve bunun bu sadakat ilticası ciddi olduğuna delalet eden Risale-i Nur’un bir kerametini beyan ediyoruz. Şöyle ki:

Burada Emin, Feyzi hâzır iken Âtıf Hasan’a dedim ki: Zekâi’yi gör ve de ki: Ben onu kabul ediyorum. Hastalara bakması da Risale-i Nur hesabına teselli vermek cihetinde mecburiyetle yapsa men’ de etmeyiz. Daha yeni gelen mektubunda istediği mukabele nev’inde söyledik. Güya Zekâi kapı arkasında bulunuyor gibi Risale-i Nur hesabına ona karşı mukabelemi ve kabulümü işitiyor gibi, mesafece çok uzakta bulunan o kardeşimiz aynı zamanda, aynı anda mektubu yazıyor tahmin ettik. Konuşma ile mektubun mâbeynindeki zaman kat’î gösteriyor. Madem bu işaretle tam eski Zekâi ve Lütfi’nin kardeşi ve arkadaşı ve Abdurrahman’ın bir nümunesi makamına giriyor. Biz de onu Risale-i Nur’un has dairesi içine yine ona o makam verilmiş telakki ediyoruz. İnşâallah Mes’ud da Zekâi gibi, kıymetdar vazife-i sâbıkasına dönecek. Umum kardeşlerimize birer birer selâm ediyoruz.

Kardeşiniz

Said Nursî