Mektup 29

Azize ve sıddıka ve Risale-i Nur’un erkânından hemşirem Âsiye!

Evvelâ: Sen benim bedelime Müftüzade Hâfıza Lütfiye’ye söyle ki: Sen şimdiye kadar bir şakird olarak tam çalıştın, tam ders aldın. Fakat Risale-i Nur’un intişarına ve hizmetine erkânlar ve haslar gibi ve Âsiye ve Ulviye ve Lütfiye gibi çalışamadın. Halbuki sen onlardan daha evvel Risale-i Nur ile alâkadar olmuş idin ve onlardan daha ziyade dünya ile alâkasız olduğun ve Risale-i Nur’un bir kısım has erkânları gibi mücerred kalıp kanun-u tenasül içine girmedin haysiyetiyle ve hanedanınız da bir medrese-i ilmiye hükmünde olduğu cihetle, herkesten ziyade Risale-i Nur’a sahib ve naşir ve hami olmanız ve Âsiye ve Ulviye ve öteki Lütfiye ve Şerife gibi Risale-i Nur’u en ehemmiyetli bir maksad-ı hayatınız yapmak gerekti. Çünki Isparta’nın kahraman erkânları yerinde, bu şehirde hanımlar kısmında Hüsrev’ler ve erkânlar çıkmağa başlamış. Bu sert şehirde Risale-i Nur’u tam yerleştirmek, sizin gibilerin gayretiyle ve ciddi sahabetlerine bakar.

Sâniyen: Hemşirem Âsiye! Sen Risale-i Nur şakirdleri dairesinde “Âsiye” (آسيه) nâm-ı mübarekiyle ehemmiyetli bir mevki’ aldığın için, o mübarek ismi “Âsiye (عاصيه)” tabiriyle tahrif etme. O ismi yaz. Sonra kendine günahkâr, kusurlu diyebilirsin.

Said Nursî