Mektup 6

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ بِعَدَدِ عَا شِرَاتِ اَيَّامِ الْفِرَاقِ وَ رَحْمَةُ اللّهِ عَلىَ شَيْخ مُصْطَفَى وَ لُطْفىِ

بِعَدَدِ ذَرَّاتِ وُجُودِهِمَا فىِ الدُّنْيَا وَالاخِرَةِ

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Lütfi’nin vefatını hissetmiştim ve çok mahzun oldum. O mübarek nuranî kalemin yazıları onun manevî hayatını idame edeceğini düşünmesiyle teselli buldum. Size eşrat-ı saat hakkında gayet ehemmiyetli ve kuvvetli olan Beşinci Şua’ı göndermek için vasıta bulamıyorum. Bu kıymetdar ve evham ve şübehatı izale eden risalenin sebeb-i te’lifi, hâlis ve çalışkan kardeşimiz Sarıbıçak ve elmas kalemli Mustafa, benden orada iken dabbet-ül arz hakkında ve cevabsız kalan sualidir. O mes’ele yirmiüç mesail-i mühimmeye vesile olmakla beraber, yine bir derece cevabsız kaldı.

Ey sıddık Sabri! Senin mektubun beni ciddî ağlattırdı. Şimdilik senin suallerine cevab yazamıyorum, gücenme. Senin tabirince makinesi faal ve kalemi Zülfikar gibi kardeşimiz ile beraber, isimlerini yazmadığım has ve sebatkâr kardeşlerimize birer birer selâm ederim.

Said Nursî