Mektup 7

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Lillahilhamd bu havalide Risale-i Nur kendi kendine tevessü’ ediyor ve bilhassa Hüsrev’in mektubundaki bin kalemle mübareklerin mektubundaki ümmilerin kalemleri öyle bir kamçı ve teşvik oldu ki, en tenbellerini şevkle çalışmaya sevk etti. Ve o iki mektub tılsımlı, efsunlu, tesirli nushalar gibi muhafaza ediliyor ve okutturuluyor. Onları görenler, o mektublardan anlarlar ki: Bu usanç verici zamanda ekmekten, nafakadan ve her hâdiseden ve her hacetten ziyade Risale-i Nur’a ihtiyaç var ki, böyle fevkalâde oluyor. Hüsrev’in daima isabetli ve faideli ve çok yüksek fikri her vakit Kur’an hizmetinde kıymetdardır. Yalnız bu cümlesi “İhtiyata o kadar ihtiyaç kalmamış” diye bir ihtiyatsızlık olabilir. Çünki münafıklara karşı daima ihtiyat lâzımdır.