Mektup 117

Bu fıkra bir casus vasıtasıyla resmî memurların eline geçtiği için “Lâhikaya” girmiştir

Ramazan-ı Şerif'ten bir gün evvel gizli zındık düşmanlarım tarafından kuvvetli ihtimal verdiğimiz ve doktorun tasdikiyle bir zehirlenmek hastalığı ile hararetim doktorun ihbariyle kırk dereceden geçmeye başlamış iken Kastamonu’da adliye müddei umûmileri ve taharri komiserleri menzilimi taharriye geldiler. Ben, o dakikadan sonra başımıza gelen bu dehşetli taarruzu bir hiss-i kablelvuku ile anlayarak ve “Şiddetli zehirli hastalığım dahi ölüme gidiyor” diye Isparta Vilayeti'nde kıymetdar kardeşlerimin kucaklarında teslim-i ruh edip o mübarek toprakta defin olmamı kalben niyaz ettim. Ve Hizb-i Kur'ânî'yi açtım. Birden bu âyet-i kerime

karşıma çıktı. Bana bak dedi. Baktım; üç kuvvetli emâre ile mânâ-yı işârî cihetinde bana teselli veriyor. Şimdi başımıza gelen bu musîbeti hiçe indirdi. Ve Isparta'ya mevkufen beşinci nefyimi, o kalbî duâmın kabul olmasına delil eyledi.

Birinci Emâre: (Şeddeler sayılır) Hesab-ı ebcedî ile bin üç yüz altmış iki ederek bu senenin arabî aynı tarihine tevâfuk edip manasıyla der:

Sabreyle! Başına gelen kâzâ-i Rabbâniye teslim ol. Sen inayet gözü altındasın, merak etme. Gecelerde yaptığın tesbihat ve tahmidât'a devam eyle.

Tahlil: Üç ر altı yüz; dört ن iki yüz; bir س bir م yüz; bir ص bir ف bir م iki yüz on; dört ك bir ع yüzelli; üç د bir و bir ى kırk; bir ل dokuz ب bir د bir و dört, ا altmış iki eder; yekünü (1362) bin üç yüz altmış iki ederek, bu senenin aynı tarihine ve başımıza gelen musîbetin aynı dakikasına tam tamına tevâfuku, kuvvetli bir emâredir.

İkinci Emâre: Bu âyetin mânâsı tam tamına, hakkımda, me'mûlümün çok fevkinde aynen müşahede ettim ve üçüncü emarenin beyanına şimdilik lüzum olmadığından yazdırılmadı.

Said Nursî