Mektup 132: Bu def'a umumunuzun hesabına bayram tebriki ve mânevî şekerlemeleri

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮

‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz, sıddık, sebatkâr, vefadar kardeşlerim!

Bu defa umumunuzun hesabına bayram tebriği ve manevî şekerlemeleri olarak mübarek Hasan Âtıf’ın o Alevîleri Sünnîlerle barıştıran dördüncü bir Ali olan Aliköy’lü Ali’nin mektublarını aldık. Cenab-ı Hak o gibi kardeşlerimizi çoğaltsın. Kardeşimiz Hasan Âtıf’ın medrese-i Nuriye dershanesine ve yüksek kardeşimiz olan Hacı Hâfız’ın dairesine gelip çalışması ve müstesna kalemiyle bizlere yardım için Âyet-ül Kübra’yı yazması ve Âyet-ül Kübra’dan zevkine giden veciz parçaları küçük levhalara yazıp bize göndermesi, gayet tatlı bir bayram hediyesi hükmüne geçti ve Lemaat’tan

Ulaşmaz dest-i edeb-i garb-ı hevesbâr-ı heveskâr-ı dehâdar

De’b-i edeb ebed-müddet Kur’an-ı ziyabâr-ı şifakâr-ı hüdâdar

fıkrasından aldığı bir neş’e ile yazdığı:

Yâ Kadîr esman bahrdir

Yâ Rab takdir bilmezlerin haddini bildir.

Yâ Rab güldür o deryada inci güden abdini güldür.

Hem penceresini diyar-ı ademe giden yola nâzır açmış olan gişeden, kevser gişesinden daire-i Nuriyeye geçebilmelerine medar olan meccanî birer bilet olarak Âyet-ül Kübra’dan o vecizeler birer birer varaka yazıldığı gibi, ince ve rakik hissiyatı bizi çok mesrur etti. O kıymetli mektubunda mübarek Hacı Hâfız, Rüşdü, Zühdü, Bedevi, Demirci, Tenekeci, Terzi Mehmed’lerin, Osman, Zekâi, Süleyman gibi kıymetdar kardeşlerimizden bahsederek İstanbul ihtiyar hâdisesinden müteessir olduklarını yazıyor.

Kardeşlerim, müteessir olup merak etmeyiniz. O hâdise ehemmiyetsizdir. Ve ehemmiyetini kaybediyor, sönüyor. Değil böyle sinek vızıltısı gibi hâdiseler, belki gökgürültüsü gibi hücumlarla Risale-i Nur’un kahramanları sarsılmayacaklar inşâallah. O bîçare de hatasını anlamış. Fakat mevki-i içtimaiyesi ve ehl-i dünya ile ve mebuslarla ciddî münasebetdar olması ve Nazif’in rivayetine göre 3000 banknotla gayet güzel bir zevceyi doksan yaşından sonra alması noktasından dünya ile ve haysiyet ve şeref-i dünyeviye ile ziyade alâkadar olmak sebebiyle kendini yalancı, rezil etmemek için bütün bütün sözünü geri almıyor. Fakat onun manasız itirazı söndü. Fakat ehl-i dalalet, onun o manasız muhalefetinden istifade etmek muhtemeldir. Onun için hiç ehemmiyet vermeyiniz. Hem başımıza gelen çok hâdiseler gibi, bu hâdise de Risale-i Nur’un hakkında ve hakkımızda hayra incirar edeceğini inayet-i İlahiyeden kuvvetle ümid besliyoruz. Ve bu ümidimizi kuvvetlendiren çok noktalar var.

Evvelâ: عَسَى‮ ‬اَنْ‮ ‬تَكْرَهُوا‮ ‬شَيْئًا‮ ‬وَهُوَ‮ ‬خَيْرٌ‮ ‬لَكُمْ

Ve sâniyen: اِذَا‮ ‬اَرَادَ‮ ‬اللّهُ‮ ‬فَضِيلَة‮ ‬اَتَاحَ‮ ‬لَهُ‮ ‬لِسَانَ‮ ‬حَسُودٍ

Ve sâlisen: Hücum itirazı Risale-i Nur’a karşı değil, belki yalnız sû’-i tefehhümle beni enaniyetim lehinde işaratı beyan etmişim diye itirazı faideli çıkar. Çünki mesleğimizde enaniyet olmadığı gibi, bir mum hükmüne geçmeyen şahsiyetimi Kur’anın hakikat güneşinden feyz alan Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinin kameri bağlanmaz ve tâbi’ edilmez. O çürük fâni şahsiyetim o bâki, yüksek, ağır hakikatı kaldırmaz. O çürük şahsına gelen arızalarla o kamer hasf olamaz. Bu nokta-i nazardan öyle hasûdların diliyle şahsımı çürütmek, Risale-i Nur’un hakikat-ı Kur’aniye ile bağlandığını gösterip, sukutla onun parlamasında devam etmesini isbat edecek ki; ben Kur’anın malıyım, onunla bağlıyım, diyecek. Orada bulunan umum kardeşlerimize ve hemşirelerimize birer birer selâm, hem bilmukabele bayramlarını tebrik ederiz.

Said Nursî