Mektup 162

Aziz, sıddık kardeşlerim,

Bu defa Hâfız Ali’nin ve Halil İbrahim’in ve Lütfü’nün bir vârisi Abdullah’ın, ehemmiyetli üç mektuplarını aldım. Hâfız Ali’nin, Hizb-i Kur’ânî ve Hizb-i Nurîdeki yanlışlardan teessürünü bildiriyor. Kat’iyen o bilsin ki, o ve Tâhirî ve Hâfız Mustafa ve arkadaşlarının gayretleriyle tab edilen o iki Hizb, bu zamanda, bu şerait içinde gayet parlak bir muzafferiyet-i Nuriyedir. Onların defter-i a’mâline, her tarafta hasenatları geçirilir. Kim okusa, onların hissesi var. Yanlışları, tahminimizden çok azdır. Lillâhilhamd, kolayca tashih ettik. Lâyık ellere girmiş.

Halil İbrahim’in, Risale-i Nur hakkında gayet tatlı ve güzel ve mutabık temsili ve tavsifi, içinde samimî ihlâsından ve kanaatından geldiği cihetle, bizce gayet parlak ve edîbâne düşmüş. Risale-i Nur’a ait kısmını Lâhikaya yazacağız. Hakikaten, Risale-i Nur’un mühim ve sebatkâr ve daimî bir rüknü olduğuna şüphe kalmamış. Ona ve rüfekasına her gün hususî dualarımıza, kazançlarımıza, hususan İnce Mehmed hissedar olmalarını ve selâmımızı tebliğ edersiniz.

Merhum Lütfü’nün ciddî ve hakikî bir vârisi olan Abdullah’ın mektubunda, Risale-i Nur’la alâkadar olan başta Tâhirî ve babası ve Ali ve Vehbi, Şükrü, Mustafa, Mehmed, Hüseyin, Mehmed, Hakkı ve bilhassa eskiden Risale-i Nur’da mevkii bulunan Büyük Zühtü gibi kardeşlerimizin selâmları beni çok ziyade mesrur eyledi. Ben de o kardeşlerimize hem selâm, hem dua, hem istid’â ediyorum. Onun mektubundaki sualler ise, şimdi bu dakikada ise zihnim başka yerle meşgul; onların cevabına bakamıyor…

Size bu defa üç nokta beyan edeceğim:

Birinci Nokta: Dünyaya ve hayata ve maişete nazar-ı dikkati ziyade celbeden bu bahar mevsimi, herhalde şuhur-u selâse gelinceye kadar bir fütur, bir rehavet verecek. Fakat bizce kat’iyyet kesbetmiş ki, dünya maksadlarını gaye ve maksad yapmamak şartıyla, Risale-i Nur şakirdlerinin dünya belalarına ve maişet derdlerine karşı da en sağlam, en kuvvetli çareleri, yine Risale-i Nur’la iştigaldir. O iştigal, dünya meşgalelerini hem kolaylaştırır, sıkıntı vermiyor. Derd-i maişet meşgalesi için hizmeti bırakana şiddetleniyor. Onun için şuhur-u mübareke gelinceye kadar da hizmet-i Nuriyeye devam etmek vazifemizdir.

İkinci Nokta: Risale-i Nur masum şakirdlerinden üç tanesi yanımda mukabele etmek için Üçüncü Nükte olan İsm-i Hakem’in Üçüncü Noktasında:

Meselâ Tıb Fenninden sual olsa “Bu kâinat nedir?” Fenn-i Kimya, hem Fenn-i Makine, Fenn-i Ticaret, Fenn-i Rızık, Fenn-i Elektrik’ten sorulsa böyle diyecekler mebhasine dair onlar lisan-ı hal ve lisan-ı kal ile dediler: “Bu fenler nasıl Allah’ı tanıttırır?” Ben de o masumlara izah ettim. Muhtasar hülâsası budur:

Dedim ki: Nasıl bir eczahane, bir doktoru ve eczacıyı kat’î gösteriyor. Öyle de, kâinatta Küre-i Arz o eczahaneden ne derece büyük ve ne derece mükemmel ve intizamı nisbetinde o derece Hakîm-i Zülcelal’i Tıb lisanıyla gösteriyor. Ve muntazam kimyahane nasıl şübhesiz mütefennin bir kimyageri gösteriyor. Küre-i Arz o kimyahaneye nisbeten büyüklüğü ve intizamı derecesinde o Hakîm-i Zülcelal’i, Fenn-i Kimya lisanıyla şübhesiz gösteriyor. Nasıl bir fabrika, ustasını kat’î gösteriyor. Küre-i Arz bir fabrikaya nisbeten büyüklüğü, câmiiyeti ve binler fabrikayı işlettiren gayet mükemmel intizamı derecesinde Sâni-i Zülcelal’i fenn-i makine lisanıyla şehadet eder, kat’î isbat eder. Hem muntazam bir bahçe ve mükemmel bir dükkân ve her nevi’ erzak içinde bulunan bir anbar ve mütenevvi yemekleri pişiren bir matbah, şeksiz şübhesiz bir bahçeci ve dükkâncı ve hazinedar ve aşçıya delalet eder, gösterir. Aynen öyle de; Küre-i Arz büyüklüğü nisbetinde ve intizamı derecesinde ve erzakın envalarının adedi nisbetinde ve taamların miktarları ve güzel pişirilmeleri nisbetinde o Küre-i Arz denilen matbah-ı Rabbanî, hazine-i Rahmanî, bahçe-i İlahî Sahibini, Müdebbirini, Rabbini güneş gibi gösteriyor. Ve hâkezâ… Fenn-i Askerî, Fenn-i Elektrik daha parlak, daha şaşaalı bir surette Sultan-ı Ezelî’nin haşmetini, hâkimiyetini semavat ve arzın büyüklüğü nisbetinde ilân ediyor demektir, diye masumlara dedim.

(Hâşiye): Evet iman bu dünyada dahi Cennet lezaizini manen verebilir. Yüzer lezzetli ışıklarından yalnız bu bir tek faideye bak:

Nasılki sen gayet sevdiğin ve müfarakatinden titrediğin bir zâtı bir tehlikede ölürken gördüğün dakikasında Hakîm-i Lokman, Hızır gibi bir doktor geldi. Birden dirildi. Ne kadar derince bir sürur, bir sevinç hissediyorsun. Öyle de, sevdiğin ve alâkadar olduğun ölmüşlerin adedince sevinçler, sürurlar iman veriyor ki, mazi mezaristanında milyarlarla sence mahbub zâtların mahv-ı ölümden birden iman nuruyla senin karşında diriliyor, ölmemişiz ölmeyeceğiz deyip hayat buluyorlar. O hadsiz firaklardan gelen hadsiz elemlerine, visalden hayat bulmalarından nihayetsiz lezzetlerden ve sevinçler iman noktasında bu dünyada geldiğini gösteriyor. İman öyle bir çekirdektir ki, ehl-i imana Cennet’i bütün lezaiz ve mehasiniyle sünbül veriyor ve verecektir.

Üçüncü mesele: Bir kardeşimiz, kusurunu görmediği münasebetiyle, onu ikaz için yazılmış ince bir meseledir. Belki size fâidesi olur, diye yazdık.

Bir zaman, evliya-yı azîmeden, nefs-i emmâresinden kurtulanlardan birkaç zâttan, şiddetli mücahede-i nefsiyeler ve nefs-i emmâreden şekvâlarını gördüm. Çok hayret ediyordum. Hayli zaman sonra, nefs-i emmârenin kendi desaisinden başka, daha şiddetli ve daha ziyade söz dinlemez ve daha ziyade ahlâk-ı seyyieyi idame eden ve heves ve damar ve âsab, tabiat ve hissiyat halitasından çıkan ve nefs-i emmârenin son tahassungâhı bulunan ve nefs-i emmâreyi tezkiyeden sonra onun eski vazife-i seyyiesini gören ve mücahedeyi âhir ömre kadar devam ettiren bir mânevî nefs-i emmâreyi gördüm. Ve anladım ki, o mübarek zâtlar, hakikî nefs-i emmâreden değil, belki mecazî bir nefs-i emmâreden şekvâ etmişler. Sonra gördüm ki, İmam-ı Rabbanî dahi bu mecazî nefs-i emmâreden haber veriyor.

Bu ikinci nefs-i emmârede şuursuz kör hissiyat bulunduğu için, akıl ve kalbin sözlerini anlamıyor ve dinlemiyor ki onlarla ıslah olsun ve kusurunu anlasın. Yalnız tokatlar ve elemlerle nefret edip, veya tam bir fedailiğe her hissini maksadına feda etsin. Ve Risale-i Nur’un erkânları gibi, herşeyini, enaniyetini bıraksın. Bu acip asırda dehşetli bir aşılamak ve şırıngayla hem hakikî, hem mecazî iki nefs-i emmâre ittifak edip öyle seyyiata, öyle günahlara severek giriyor. Kâinatı hiddete getiriyor. Hattâ kendim, bir dakika zarfında, yirmi paralık bir sıkıntıyla, altmış liralık bir haseneye tercih etmeye çalıştım.

Hem on dakika zarfında, büyük bir mücahede-i mânevîde, benim cephemde, kırk ikilik bir top gibi düşmanlarıma atıp yol açtığı halde, o iki nefs-i emmârenin, muvakkat bir gaflet fırsatında, hodgâmlık ve meyl-i tefevvuk gibi gayet zulümlü ve zulümatlı hissiyle, büyük bir şükür ve teşekkür yerine, “Niçin ben atmadım?” diye, en çirkin bir riya ve rekabet damarını hissettim. Cenâb-ı Hakka yüz bin şükür ediyorum ki, Risale-i Nur ve bilhassa İhlâs Risaleleri, o iki nefsin bütün desâisini izale ve onların açtığı yaraları tedavi ettiği gibi, o bir dakika ve on dakikadaki hâletleri birden izale etti. Ve mânevî bir istiğfar olan kusurumu bildim. O hatânın muaccel cezası olan içindeki elemden ve azaptan kurtuldum.

Umum kardeşlerimize birer birer selâm ederiz.