Ayşe Önal; Müslümanlar nerede?

Ayşe Önal

Akşam, 25.03.2004

“Müslümanlar nerede?”

İspanya katliamından sonra Frankfurter Allgemeine’da, ‘Müslümanlar, İslam adına işlenen cinayetlerle aralarına mesafe koyduklarını güçlü bir şekilde ifade etmelidirler, bu saldırıları başkalarına oranla daha çok kınamak zorunda değiller; ancak camilerdeki vaazlarda, Kur’an kurslarında, evlerde çocuklara öğretilenlerde, bütün dünya Müslümanlarının bir sorumluluk payı var.’ cümleleri ile yayınlanan makaleye ‘Müslümanlar nerede?’ başlığı atılmıştı.

Sorunun cevabı, bu hafta Zaman gazetesinde verildi. İlk kez bir ruhanî önder Fethullah Gülen, El–Kaide’ye ilişkin söylenmesi gerekeni büyük risk alarak gür sesle duyurdu.

Bu sesin, İspanya uluslararası dinî bir törenle sivil şiddet kurbanlarını uğurlarken, Filistin Şeyh Yasin’in naaşı önünde intikama kenetlenmişken, dünya büyük bir uçurumun kıyısından dehşet içinde kendisini seyrederken duyulması çok önemliydi.

Sorular birbirinin ardını bırakmıyor;

Dünyanın en eski medeniyetlerinin varisleri oldukları halde Ortadoğu halkları, neden zalim ve hırsız diktatörlüklerle yönetilmelerinden muzdarip değiller?

Neden ölüm ve kalım mücadelesinin kıyısında yaşadıkları halde büyük iç yolsuzluklar, hizip çatışmaları, acılı Filistin halkının yaralarını sarmaktan çok uzak, zarar veren kemikleşmiş uygulamalar, kaliteli ve gerçek bir geleceğin inşasına gönül vermiş insanları sindiren baskılar Filistin örgütlerinin karakteristiği halinde?

Fas’tan başlayıp Afganistan’da sonlanan gergin veya sıcak çatışma içindeki Müslüman egemenliğindeki bölgenin otoriter yönetimlerinden, vasıfsız ve umutsuz genç nüfusundan, siyasî şiddetin bir yaşam biçimi haline gelmiş olmasından sadece ABD ve İsrail’i suçlu tutmak kolaycı, risksiz ve sahtekâr bir politikadır.

Müslümanların dönüp hiç öfkelenmeden aklı başında bir halde kendilerini gözden geçirmeleri gerekiyor. Ve kendilerine kuvvetle sormaları gerekiyor; İslam mı hoşgörüsüz ve ürkütücü bir din, Müslümanlar mı İslam’ı kendi onarılamaz kültürlerine kılıf tutuyorlar.

İslam’ın muhafazakârlığı mı insan hakları karşıtı, anti–demokrat hatta faşist tonları taşıyor, Müslümanlar mı bu özelliklerle yaşamaktan rahat ediyorlar?

İslam’da görsel sembollerle dinin sapla saman emsali karıştırıldığını, yöneticilerin kendilerine her türlü şatafat ve debdebeyi layık görüp, halklarına tevekkül ve hayat perhizini kutsal bir öğüt gibi önermelerini birlikte izliyoruz.

Dinin kutsiyetini, aşiret değerlerinin tahrip edici öğelerine teslim edip İslamî yaşam biçimi diye sunulan bu ikiyüzlülük dinimizle dünyayı nasıl barıştıracak?

Müslümanlar ümitsizliklerinin ve acılarının tesellisini bunda ısrarda bulamazlar. Kendi payları ile yüzleştikleri zaman diğer günahkârların payları üstüne bir hesaplaşma hakkı edinebilirler. ABD bütün günahların şeytanı olamaz.

Müslüman toplumların evrensel değerlerle çatışan geleneklerini Batı toplumu içinde aynıyla muhafaza ısrarının yarattığı travmaları görmezden gelip demokrasiyle hesaplaşmaları tıkanmış bir kavşakta sıkışmaktan ibarettir.