TAKDİM

“Nuriye Akman sordu Fethullah Gülen cevapladı.” Evet, bu cümle televizyonlardan sıkça işitildi.

Kader cilveleriyle dolu bu röportajın perde arkasını birazcık da olsa paylaşmak isterim. Nuriye Akman başka röportajlar için gitmişti ABD’ye. Bu arada beş yıldır Türkiye hasretiyle yaşayan ve sağlık problemleriyle mücadele eden Fethullah Gülen’i de ziyaret edecekti. Tabii ki gönlünde Gülen ile bir kere daha röportaj yapmak yatıyordu. Yıllar önce ilk defa Gülen’i kamuoyu gündemine taşıyan da oydu. Sabah’ta çalışıyordu o yıllarda. Aynı günlerde Hürriyet de Hocaefendi ile yapılan bir röportajı yayınlamıştı.

Fethullah Gülen beş yıldır ülkesinden uzaktı ve basına konuşmamıştı. Oysa bu süre içinde sadece Türkiye’de değil, dünyada büyük olaylar yaşanmıştı. Onun suskun olduğu bu zaman diliminde neredeyse dünyadaki bütün Müslümanlar “terörist” yaftası yemişti. Sular bir türlü durulmuyor ve her yeni dalga, Müslümanları derinden sarsıyordu.

Hazır o yokken birileri düğmeye basmış, onu halk nezdinde suçlu göstermeye çalışmıştı. Halbuki o, halktan biriydi. Yaklaşık 40 sene Türkiye’nin her köşesinde vaaz etmiş, konferanslar vermiş, halka hep itidal tavsiyesinde bulunmuştu. İnsanımız onu yakından tanıyor, onu ‘yaşadığını söyleyen, söylediğini yaşayan hocaefendi’ olarak biliyordu. En popüler olduğu günlerde bile o, siyasî ikbal peşinde koşmamıştı. 60 yaşını aştıktan sonra çizgisini değiştireceğine kim inanırdı ki!

“Hocaefendi ne düşünüyor acaba?” sorusu hemen herkesin içinden geçiyordu; en çok da gazetecilerin. Çünkü en kritik dönemlerde en kuşatıcı ve şaşırtıcı açıklamayı o yapmıştı. Başörtüsü meselesi sosyal bir çatlamaya dönüşecekken tansiyonu o düşürmüş, sosyal barışı o perçinlemişti. Daha ortada dinler arası çatışmanın somut emareleri yokken dinler ve medeniyetler arası diyaloğu gündeme o taşımıştı. Avrupa Birliği konusunda kimsenin ağzını bıçak açmazken en açık beyanlarla hadiseye olumlu yaklaşan da oydu. O gün için tepki çeken sözlerin önemi, zaman içinde ancak anlaşılabildi. Ve o, 5 yıldır konuşmuyordu...

Nuriye Hanım telefonla “İnanamazsınız, Hocaefendi ile röportaj yaptım.” dediğinde, bunun üç gün boyunca yapılan bir görüşme olduğunu bilmiyorduk. Metinler parça parça elimize ulaştıkça röportajın tarihî değerini anlamaya başladık. “Ha bugün ha yarın” derken röportaj 22 Mart’a kaldı. Sonradan fark ettik ki bu tarih, Hocaefendi’nin ABD’ye gidişinin tam beşinci yılını doldurduğu gündü.

Okudukça göreceksiniz ki Hocaefendi, her zamanki kuşatıcı nazarı ile Türkiye’nin ve dünyanın problemlerine çareler arıyor. Her satırında ülke sevgisi ve hasretini duyacağınız konuşmasının bazı bölümlerini anlamakta zorluk çekenler olabilir; tıpkı bir zamanlar dile getirdiği konuların algılanmasında zorluk çekildiği gibi. Hadiselere günlük kaygılarla ya da güncel hesaplarla yaklaşmıyor çünkü... Son yıllarda iyice marjinalleşmiş, halktan kopmuş bir gazete, her satırında Gülen düşmanlığı bulunan bir dizi neşretti. Hangi amaca ve kime hizmet ettiği belli olmayan bu çalışmaya halk teveccüh göstermedi. Bin beş yüz–iki bin gibi bir tiraj elde ettiler. Belirtmek isterim ki bu röportaj o diziye cevap değildir. Akman yola çıkarken malum diziden haberimiz yoktu zaten. Ayrıca her hezeyana cevap vermenin bir yararının olmadığı da ortada.

22 Mart 2004 tarihinde gazetemiz 800 binin üzerinde baskı yaptı. Teknolojik imkânlarımızı bir hayli zorladı bu durum. Olsun. Bu tatlı telaşın zevki bambaşka. 11 gün süren ve şu an elinizde tuttuğunuz kitaba dönüşen röportajın hayırlara vesile olduğuna kuşkumuz yok.

Ekrem Dumanlı