Nuh Gönültas; Türkiye'in başka Gülen'i yok

Nuh Gönültaş

Dünden Bugüne Tercüman, 04.04.2004

Türkiye’nin başka Fethullah Gülen’i yok!

5 yıllık suskunluğunu bozan Fethullah Gülen’in Zaman’da yayımlanan röportajı, 28 Mart yerel seçimleri ve Kıbrıs gündemlerinin gölgesinde kaldı, yeterince değerlendirilemedi. Gülen’in Türkiye ufku, Müslümanların içinde bulunduğu handikapları irdeleyen net tavrı, aydın namusuna sahip herkesin kafasında helezonlar meydana getirmeliydi. Onu önce alkışlayıp sonra yutkunanlar şapkayı önlerine koyup düşünmeli ve aydın onurlarına değer veriyorlarsa vicdanlarının sesini dinlemeliler. Türkiye’nin başka Gülen’i yok.

Eğer Gülen gibi bir kutupyıldızı Türkiye’den değil de başka bir milletin içinden çıksaydı, el üstünde tutulurdu. Barış, hoşgörü ve eğitim kahramanı olarak Nobel Ödülü’ne çoktan aday gösterilirdi. Türkiye’nin yurtdışındaki imajına yaptığı katkıyı bir emekli vaiz değil de bir profesör veya laikliğiyle övünen bir sivil toplum örgütü düşünürü yapsaydı, alkışlamaktan ellerimiz nasır bağlardı. Yıllardır hor, küçük görülen dindarların kalitesini onun hizmetlerinin yükselttiğini bilen çevreler, anlamsız düşmanlıklarını sürdürüyor, değişen Türk toplumunu iyi analiz edemiyor. Gülen’in geçmişinde solculuk veya sosyalistlik olsaydı, tartışmadan sahip çıkarlardı.

Ayrımcılık yapıyoruz. İtiraf etmeliyiz; hiçbirimiz onun kadar Türkiye âşığı değiliz, Türk insanının sahip olduğu derin mirasa güvenmiyor, Türk insanına değer vermiyoruz!

Türkiye’nin hep birilerine dayanarak politika yapmasını istiyoruz. ABD veya AB olmazsa sanki hiçiz. Türkiye’nin birikimlerine inanmıyoruz. Demokrasiyi, insan haklarını, fikir, din ve vicdan özgürlüğünü, sanki halkımız hak ettiği için değil AB standartlarına uyum sağlamak için arzuluyoruz.

AB hedefi olmazsa, ‘bu değerler için koşturmaya gerek yok’ veya böyle bir hedef olmazsa ‘iç dinamiklerimiz bunu yapamaz’ duygusu şuuraltımızı işgal etmiş. Tanzimat’tan beri dış dinamiklerin Türkiye’yi medenîleştirmesine bel bağlamışız. Onlar olmasa gerekli değişimlere sanki niyetli değiliz. Kendimiz olmayı denemiyoruz. Dünyada yeni bir düzen kurulurken, önemli kararlar verilirken Türkiye’nin fikrinin sorulmamasından veya belirleyici olamamaktan gocunmuyoruz. 1000 yıl İslam’ın bayraktarlığını yapan ve dünyayı uzun süre yöneten bizim ecdadımız değilmiş gibi davranıyoruz.

Gülen, güçlü Türkiye için çırpınıyor, ağlıyor, elinden geleni yapıyor. Aydın geçinenlerimiz ise vehmederek onun niyetini sorgulamak, bir bit yeniği aramakla meşgul.

Müslüman geçinen dünyada koskoca alimler, düşünürler nabza göre şerbet vererek intihar saldırılarını, yani açıkça terör eylemlerini onaylıyor, fetvalar veriyor, haklı görüyor. Gülen ise tüm bunların karşısına dikilmiş, ‘Müslüman teröre bulaşmaz, terör işlerse Müslüman kalamaz’ diyor. Bu söyleme, diğer Müslüman ülkelere model olduğu iddia edilen laik Türkiye’nin tüm katmanlarıyla sahip çıkması gerekirken, çıt çıkmıyor. Ne ses veriyor aydınımız ne görüntü. Gülen, açıkça ‘Cihadı, savaşı devlet ilan eder, ne idüğü belirsiz organizasyonlar, şahıslar böyle bir karar alamaz’ diyor ve Ladin gibilere sert, net tavrını koyuyor. ‘Teröre terörle cevap vermek Müslüman’a yakışmaz, masum insanlar öldürülemez’ diye sesini yükselten Gülen, Türkiye’nin koyması gereken tavrı açıklıyor.

Gülen, ‘siyasetten şeytandan kaçar gibi kaçan’ Bediüzzaman Said Nursi’nin izinden gidiyor. Bu nedenle devleti ele geçirme iddiaları havada kalıyor. Tüm siyasî parti liderleri, ciddi bir oy potansiyeli olan onun takipçilerinin oyunu almak için defalarca onunla bir araya geldi. Öğreniyoruz ki, şantaj dahi yapanlar olmuş. Okullarını kapatmakla korkutmuşlar. Hakkında açılan asılsız iddialarla yüklü iddianamelerle işini bitirmekle tehdit edilmiş. ‘Ne olursa olsun bitirin işini’ diyenler idam fermanını imzalamışlar. O, okullar için ‘benim değil milletin malı, veririm’ dedi, rest çekti. Siyasete bulaştırmak istediler; ama direnci sayesinde başarılı olamadılar.

Gülen, siyasî tefrika yoluyla kamplaşmalara, kutuplaşmalara, bölünmeye, cedelleşmeye sebebiyet verilmemesi; İslam’ın elmas hakikatlerinin siyasetle kömüre dönüşmemesi, alet edilmemesi için bir nevi ‘siyasî İslam’a karşı çıktı yıllardır. En fazla eleştiriyi de İslamî çevrelerden aldı. Takipçilerine dünyanın dört bir yanında eğitim kurumları açtırması zaten kendi başına Türkiye’de siyasî bir hareket planlamadığının göstergesi. Eğer böyle bir niyeti olsaydı, tüm dikkatini Türkiye üzerinde siyasî noktada toplar ve yapılanırdı. Büyük ihtimalle ilk seçimde iktidar ve başbakan olurdu. Onun yolu bu değil. Abbasi halifesinden Şeyhülislamlık kabul etmeyen İmam–ı Azam Ebu Hanife’nin yolunda o. Gönül sultanları, siyasî tahtı, dünyevî makamı neylesin. Bazıları, onu kendileri gibi sanıyor.

Nice değerli insanımızın sürgünde ölümünü akbabalar gibi bekledik, baykuşlar gibi sesler çıkardık. Türkiye âşığı Nazım Hikmet’in de, Esat Coşan Hocaefendi’nin de, Osmanlı padişahı Vahdettin’in de sürgünde acıklı ölümünden ibret almadık. Bazı sinsi çevrelerin Gülen’in ölümünü bekleyen küçük hesaplarını bu çerçevede görüyorum. Türk insanına sahip çıkmazsanız büyük millet olamazsınız.

Gülen, hırsızlık yolsuzluk yapmadı, devleti hortumlamadı. Kimseyi öldürmedi, vatanına küfretmedi. Hakkında açılan davada suçu sabit görülmemesine rağmen ‘zımni beraat’ ile sonuçlandırıldı. Suç tespit edilmeden 5 yıllık tahakküm zincirini hak etmediğini düşünüyor. İşte bunu içine sindiremiyor. Hukukta ya suçlusunuzdur ya da suçsuz; ortası olmaz. Cennet ve cehennemim ortası yoktur. Bunca yapılan haksızlığa göğüs gererek sabretti. Vatanın 50 yerinden gelen toprağı okşayarak hasretini gidermeye çalışan, özlem duyduğu vatanı için gözyaşları döken bu değerli insanımızı daha fazla lütfen ağlatmayalım. Aydın onuru, Gülen’in yurda dönüşü için destek vermeyi, en azından iki çift laf etmeyi gerektirir. Bazı çevrelerin kara listesine düşme korkusuyla susmak babayiğitlik değildir. Aydınlarımız bugün konuşmalı; Gülen öldükten sonra ‘ölüseverlik’ yapmak onurlarını, namuslarını kurtarmaz!