The 9th Word | (7) The time of the night prayer recalls being utterly forgotten, while the time of the tahajjud prayer recalls life in the Barzakh

Euzubillahimineşşeytanirracim. Bismillahirrahmanirrahim.

Sevgili dostlarım, dokuzuncu sözde dördüncü nüktedeyiz.

Hatırlayacaksınız namaz vakitlerinin bize hatırlattıklarını konuşuyorduk.

Dört namaz vaktini konuşmuştuk. Sabah, öğlen, ikindi ve akşam vakitlerini konuşmuştuk.

Tam kıyametin koptuğu noktada kalmıştık.

Yatsı ve teheccüd namazının bize hatırlattıklarını konuşacaktık bu dersimizle.

Ben yatsı namazından itibaren devam etmek istiyorum.

Dört dairemiz vardı, hatırlatmakta fayda var.

Günün dairesini namazla bölmek suretiyle daha geniş bir hilezonik daire olan mevsimlerin dairesine açılıyorduk.

Oradan da daha geniş bir hilezonik daire olan insan ömrünün dairesine,

oradan da altı günde hilkatin yaratılışının altı günlük dairesine açılıyorduk.

Yatsı namazı bize neyi hatırlatır?

Yatsı namazı ve teheccüd namazının ayrı derinlikleri var bu hatırlatmaların içerisinde.

Çok sofistike şeyler hatırlatıyor bize yatsı namazı vakti.

Hatırlayacaksınız ya da müşahede etmişsenizdir defalarca,

güneş battığı zaman, güneş batar ama geride güneşe dair izler kalır.

Bakiye-i asar diyor Bediüzzaman Hazretleri buna, geride baki olarak eserler kalır.

Kızıllıklar kalır, morluklar kalır, mavilikler kalır, gökyüzü masmavidir güneş battığı zaman.

İzler kalır, güneşin batmışlığından kaynaklanan izler kalır geride.

Ve aynı surette mevsimlerden sonbahar geçtikten sonra sonbahara ilişkin izler kalır.

Kışın içerisine giren izler kalır, dökülmemiş yapraklar kalır, ağaçların üstünde bazı meyveler kalır, izler işaretler kalır.

Aynı şekilde insan da öldükten sonra ondan geriye bir takım izler kalır.

Ondan geriye, insan ömründen geriye eşyalar kalır.

Siz öleni götürür defnedersiniz ama onun daha çay içtiği bardak belki masanın üstünde durmaktadır.

Onun hırkasının üzerinde kokusu vardır hala, onun gardırobunda giysileri vardır,

onun hatıralarda daha hafızalarda yeni yaşanmışlığın, yeni paylaşılmışlığın izleri durmaktadır.

Daha akşam beraber yemek yenilmiştir, daha geçen hafta birlikte sohbet edilmiştir, şuraya gidilmiştir.

İzler kalır hep geride.

Üstadımın bakiye-i asar dediği gruptan sonra geride daima izler kalır.

Grub eden mevsimler de olsa izler kalır, grub eden güneş de olsa izler kalır, grub eden insan da olsa izler kalır.

Oysa yatsı namazının girdiği nokta hangi noktadır?

Yatsı namazının girdiği nokta işte o bakiye-i asarın dahi silinip gittiği noktadır.

Gökyüzünün maviliği, lacivertisi artık yerini bir siyahlığa bırakır.

Eşya eşyadır ama görünmemektedir o karanlığın içerisinde.

Öyleyse sabah namazının bize başlangıçları hatırlattığı gibi, öğlen vaktinin bize kemalleri hatırlattığı, olgunlukları hatırlattığı gibi,

ikindi vaktinin bize zeval-i meyilleri, akşam vaktinin bize zevalleri, grupları hatırlattığı gibi,

yatsı vakti bize neyi hatırlatmaktadır diye sorduğumuzda vereceğimiz cevap setrler yani örtülmeler, perdelenmeler olur.

Yatsı vaktinde Cenab-ı Hakkın settar esması tecelli eder.

Gündüz alemine ilişkin bakiye-i asar, gecenin o zifiri karanlığıyla beraber setr olur, örtülür.

Nesneler, varlıklar yine vardır ama o karanlığın içerisinde kaybolurlar.

Karanlık setr eder, karanlık bir perdedir, örter.

Gündüz alemine ilişkin eserleri örter.

Peki bahar alemine, yaz alemine, sonbahar alemine ilişkin eserleri örten nedir diye baktığımızda biz,

cevabımız Cenab-ı Hakkın settar esmasının karanlıktan sonra ayrı bir cilvesi olan kar gelir aklımıza, kar.

Kar settardır, setr eder.

Kış girer fakat eğer kar yağmamışsa, soğuk şiddetlenmemişse,

sonbahara ilişkin eserler, sonbaharda kalmış olan eserler, kışın içerisinde de varlıklarını devam ettirirler.

Birer bakiye-i asar olarak devam ettirirler.

Ama ne zamanki kar yağar, o bahar alemine ilişkin, sonbahar alemine ilişkin bakiye-i asar artık setr olur, görünmez olur.

Karanlık nasıl gündüz alemini örtüyorsa, kar da bahar alemini örter.

Kar da nebatat alemini, hayvanat alemini setr eder.

Karda da settar esmai ilahiyesi tecelli eder.

Öyleyse yatsı namazı bize settar esmai ilahiyesi ile beraber bütün setr oluşları hatırlatıyor.

Gecenin gündüzü setretmesini, karın nebatat ve hayvanatı setretmesini, varlıkları, nesneleri, eşyaları setretmesini hatırlatıyor.

Ve kendi ömür dairemize dönüp bakalım, bizim ömür dairemizde settar esması nasıl tecelli ediyor diye.

Bizim ömür dairemiz içerisinde settar esmai ilahiyesi sevgili dostlarım unutulmuşlukla tecelli ediyor.

Unutmak, setretmektir.

Unutulmuşluk bir setrolmuşluk yani bir perdelenmişlik halidir.

Önce ölmüş olan insanları biz hafızalarımızda diri tutarız, canlı tutarız.

Yavaş yavaş unutulmuşluk bir perde halinde onları silmeye, izlerini, detaylarını yavaş yavaş perdelemeye başlar.

Zannediyorum sizin aranızda da anneannesinin anneannesinin adını hafızasında tutan yoktur.

Zaman içerisinde yavaş yavaş öyle bir setrolur, öyle bir perdelenir ki insan ismi bile unutulur hale gelir.

Artık onun adını bile hatırlayan, adını bile yad eden kalmaz.

Böyle binler sene geçer ki insanın üzerinden belki geride mezar taşı bile kalmaz.

Belki onun yaşadığına ilişkin geride bir iz bile kalmaz.

O kadar çok setrolabilir insan.

Settar esmai ilahiyesi insan mahiyetinde unutulmuşluk olarak tecelli eder.

Ahmet Muhyip Dıranas'ın Unutuş diye meşhur bir şiiri vardır hatırlarsınız.

Ey unutuş kapat artık pencereni, çoktan derinliğine çekmiş beni, çıkmaz artık sular altından o dünya der Ahmet Muhyip.

Unutuş pencereleri kapatmaktır, unutuş bir setre halidir, örtmektir.

Yaşanmışlıkları örter unutmak, onu yaşamışsınızdır ama unutuş öyle bir perde çeker ki yaşanmamış gibi olur.

O insan yaşamıştır ama artık ona ait izler ve eserler geride kalmaz.

İşte yatsı namazı vakti bize bütün bu unutulmuşlukların, bütün bu perdelenmişliklerin, setrolmuşlukların hüznünü taşır.

Ve yatsı namazı vakti bize der ki mademki alem seni unutuyorsa sen de alemi unut.

Mademki sen hafızalardan silinip gidiyorsun, böyleyse sen de hafızanı malayaniyat ve fuzuliyattan temizle.

Alem seni unutuyorsa sen de unut.

Gündüz alemine ilişkin yaşanmışlıklar, paylaşılmışlıklar, heyecanlar, hüzünler, bütün bunlar işte karanlık nasıl gündüzü örttüyse,

nasıl kar gelip de bahar alemine ilişkin eserleri örttüyse sen de bütün bunları unutulmuşlukla setret.

Sadece ve sadece Rabbine yönel.

Sen akşam namazı vaktinde ölümün acısını tatmış, ölümün duygusunu yaşamış, hüznünü paylaşmıştın.

Lauhu bul afiliyn demiştin.

Öyleyse işte yatsı girdi, işte öyleyse her şey perdelendi.

Her şeyin perdelendiği noktada senin muhtaç olduğun tek şey Rabbindir, ona yönel.

Ona yönel de faniyatın, setrolup gidecek olan, perdelenip gidecek olan şeylerin ağırlığını secdeye taşıma.

Onların ağırlığını gerilerde bırak.

Sen huzuru ilahiyeye, kainat nasıl seni unuttuysa onları unutmuş olarak çık.

Rabbine yönel diyor.

Madem ki namazın vakti tesbihdir, tazimdir, şükürdür.

Sen kendi aczini ve fakrini taşı secdeye.

Tazimini taşı sen secdeye.

Bütün bu perdelenmişliklerin içerisinden, unutulmuşlukların içerisinden seni baki bir aleme çıkaracak olan Rabbine yönel.

Ve ona şükret, ona hamdet ki sen bu idrakle huzuru ilahiyeye çıkabiliyorsun.

Rabbine hamdet ki sen bu unutulmuşluğun içerisinden başka bir hatırlanmaya uyanabileceksin.

Bunun imanını taşıyorsun yüreğinde.

Öyleyse yatsı namazı vaktinde, diğer vakitlerde olduğu gibi biz o dar zamanın,

günün dairesinin, günün küçücük dairesinin içerisinden daha geniş dairelere doğru açılabiliyoruz.

O günün setrolmuşluğu içerisinden biz Settar Esma-ı İlahiyesinin bütün dalga boylarından, bütün frekanslarından yayın yapabiliyoruz.

Ve o frekansdan yapılan bütün yayınları kalbimizle alabiliyoruz.

Settar Esma-ı İlahiyesinin bütün dalga boylarından yapılan bütün yayınları, bütün frekanslarından yapılan yayınları şu kalbimizle alıp onları seccadeye taşıyabiliyor.

Ve huzuru ilahiyeye bu manaları ifade eden tesbihler, tazimler ve şükürlerle çıkabiliyoruz.

İşte yatsı namazı vakti sevgili dostlarım bize bunları hatırlatıyor.

6 günlük dairede neyi hatırlatıyor diye soracaksınız.

6 günlük daire içerisinde de 4. günde kıyametin başladığı noktadaydık biz akşam namazıyla beraber.

Güneşin grubuyla beraber varlık da grub etmiş.

Kainat da kendi kıyamet sürecini başlatmıştı.

Ama kainatın kıyametinin de kendi içerisinde bir safhası, bir süreci, bir oluşu var.

Dolayısıyla Bediüzzaman Hazretleri diyor ki bu oluşun tamamlandığı noktayı hatırlatıyor bize 5. gün.

Yani kıyamet harabiyetinin tamamlanıp o enkazın bütün bütün ortadan kaldırılışını hatırlatır diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Kıyametin enkazının ortada bir kıyamet harabiyeti var.

Bunun başlaması ve bitişi 5. gün.

Ve bittikten sonra da o kıyametin enkazının, o harabiyetten arta kalan atıkların ortadan kaldırılması

ve üstadımın çok estetik, çok güzel ifadesiyle Darül İmtihan lambasının söndürülüşünü, bütün bütün kapanışını bize hatırlatıyor 5. gün.

Ve geldik 6. güne. 6. gün belki bu günlerin içerisinde en sırlı olanı sevgili dostlarım.

Teheccüd vaktinin bizi hatırlattıkları.

Biz Ehl-i Sünnet vel Cemaat olarak itikaden şuna iman ediyoruz.

İman ettiğimiz şey bizim ahiret hayatı nerede başlar sorusunun cevabı.

Ahiret hayatı nerede başlar sorusunu insanlara sorduğunuzda çeşitli cevaplar alabilirsiniz.

Ama Ehl-i Sünnet vel Cemaat'in cevabı şudur.

Ahiret hayatı bizim için öldüğümüzde başlamaz, ahiret hayatı bizim için haşirle başlar.

Oysa pek çok insan ahiret hayatının insan öldüğü zaman başladığını zanneder.

Bu sorunun cevabı işte bu 6. günü anlayabilme noktasında çok önemli.

Çünkü kainatın ömrünün 6. günü Berzah zamanı.

Kainat zamanının 6. günü Berzah zamanı.

Dikkat edin biz ölüyoruz.

Ölüyoruz ama ahiret hayatı bizim ölümümüzle beraber başlamıyor.

Ahiret hayatı İsrafil Aleyhisselam'ın sura üflemesiyle beraber dirilişle, haşirle başlıyor.

Peki biz ne yapıyoruz o zaman dilimi içerisinde?

Yani biz ölümümüzle haşrolacağımız vakit arasındaki zaman dilimini nerede geçiriyoruz diye baktığımızda

cevabı biz Berzah olarak veriyoruz itikaden.

Berzah biliyorsunuz koridor anlamına gelen bir kelime.

Biz bir koridorda bekleyerek geçiriyoruz o zaman dilimini.

Berzah alemine kabir alemi de diyoruz.

O kabir alemi bizim işte ömrümüzün 6. gününü oluşturuyor sevgili dostlarım.

Kainatın ömrünün 6. gününü de oluşturuyor.

Yani biz kendi ömrümüzde eksik bir dilim var.

O dilimi Berzah'ta yaşıyoruz.

Dikkat edin Bediüzzaman Hazretleri 1. mektupta hayatın evrelerini, hayatın katmanlarını, mertebelerini bize anlatırken

bizim yaşadığımız hayat onlardan bir tanesiydi.

İşte şehitlerin hayatı onlardan bir tanesiydi.

Bir tanesi Hazreti Hızır Aleyhisselam'la İlyas Aleyhisselam'ın,

bir tanesi de İsa Aleyhisselam'da İdris Aleyhisselam'ın hayat mertebesiydi.

Ama o 5 çeşit hayat mertebesinden bir mertebe de kabirdeki bizim geçireceğimiz hayat mertebesiydi.

Yani biz ölüyoruz ama dünya hayatına ölüyoruz.

Yoksa kabir hayatı denilen bir hayatta yaşamaya devam ediyoruz.

Dikkat edin biz o hayata kabir hayatı diyoruz.

Bediüzzaman Hazretleri de hayatın mertebeleri arasında o hayat mertebesini kabir hayatı olarak tanımlıyor.

Yani biz kabirde aslında yaşamaya devam ediyoruz.

Ama kabir zamanı bizim dünya zamanımız gibi bir zaman dilimi değil.

Kabir zamanı daha esnek, daha izafi bir zaman dilimi.

İnsanın amelleriyle kısalan, yine amelleriyle ama şer amelleriyle uzayan bir zaman dilimi.

Ameli güzel olan insanlar için Hadis-i Şerif'in beyanında deniliyor ki

gece yatmış da sabah uyanmış kadar kısa geçen bir zaman dilimi o.

Diyorsunuz ki sabah uyanır gibi haşir sabahına uyandığınızda beni bu tatlı uykumdan kim uyandırdı?

Oysa kıyametin gecesinde bile ölse bir mücrim, bir günahkar, bir münkir

o haşir sabahına kadar geçen süre onun için binlerce yıla tekabül edebiliyor.

O nasıl biz uyku tecrübesini ölümü anlamak için bir mikyas olarak kullanıyoruz.

Aynen öyle de uykudan uyanır gibi haşir sabahına uyanıyoruz.

Nasıl biz uykuya yatarken toprağı üzerimize çeker gibi yorganı üzerimize çekip

bir alemin içerisine giriyoruz.

Aynen o şekilde öldüğümüzde de bir alemin berzah aleminin içerisine giriyoruz.

Nasıl biz rüya görüyoruz uykunun içerisinde başka alemlere pencereler açılıyor

ve biz göğsüz olarak o alemleri seyredebiliyoruz.

Aynı şekilde de kabirden cennet alemlerine, cehennem alemlerine pencereler açılıyor

ve o alemlerden insanlar kendi akıbetlerine ilişkin bir takım rüya mahiyetinde görüntüler seyrediyorlar.

İşte sevgili dostlarım bizim ölümden sonra yaşayacağımız bir zaman dilimi

kendi hayatımızın altıncı günü kabir zamanı

ve kabir zamanına açılan zaman kesidi de namazın vakitleri içerisinde teheccüd vakti.

Efendimiz buyuruyor ki hadis-i şeriflerinde teheccüd kabirde nurdur.

Bakın başka bir zaman dilimi değil teheccüd vakti bakıyor kabir zamanına.

Yani bir insan kabrine nur göndermek istiyorsa teheccüd namazını kılmak zorunda.

Çünkü teheccüd vakti ancak kabre açılıyor.

Şu kalp teheccüd namazında ancak o kabir zamanından, berzah zamanından yapılan yayınları, o frekansları alabiliyor.

Oraya ancak, o frekansla ancak teheccüd vaktinde rezonans olabiliyor insanoğlu.

Öyleyse bakın biz beş günü dünyada yaşıyoruz, dünya hayatında yaşıyoruz

ama bizim ek bir günümüz daha var hayatımızda, altıncı gün.

Beş artı bir. Beş gün dünya günü artı berzah günü.

Altıncı gün o beş güne eklendiği için biz de beş vakit namaza bir vakit namaz daha ekliyoruz.

Altıncı vakit namaz olarak teheccüd namazını kılıyoruz.

Teheccüd bizim için kabirde nur.

Teheccüd vakti bizim adeta berzah alemine açıldığımız, kendi ömrümüzün altı günlük dairesi içerisinde,

kendi ölümümüzden sonra yaşayacağımız tecrübeleri müşade ettiğimiz bir zaman dilimi.

Berzah zaman dilimi, teheccüd zaman dilimi.

Biz teheccüde yorganı üstümüzden, toprağı üstümüzden atar gibi atıp huzuru ilahiyeye çıktığımızda

kabir ehliyle rezonans olabiliyoruz.

Kendi ömrümüzün ölümden sonraki safhasıyla rezonans olabiliyoruz.

Hani külle atin karip sırrını nazarı itibare alın, bütün gelecek yakındır.

Ben bugün burada bu dersi anlatıyorum.

Ama kendi ömrümün kaç yıl sonrasında kabir zamanını yaşayacak olduğumu bilmiyorum.

Ama birkaç yıl sonrasına gitsem orada kendimi bulabiliyorum.

Bu yaşanacak ve ben o yaşanacaklığı biliyorum.

Bunu yaşayacağımı biliyorum.

Bu bir imkanat ama bu katiyet derecesinde kesin bir imkanat.

Ölmemek mümkün olmadığı için.

Öyleyse ben her gece, her gece dostlarım teheccüd vaktinde uyanmak ve huzuru ilahiyeye çıkmak suretiyle

kendi ölüm sonrası o bir günüm olan kabir günümle rezonans oluyorum.

Benim ömrümün haşri kadar bekleyeceğim bir salon var.

Madem ki ben ölen vaktiyle kendi ömrümün gençlik zamanına nur gönderebiliyorum,

kendi ömrümün içinde vaktiyle ben içinde namazını kılmak suretiyle ihtiyarlık vakitlerine nur gönderebiliyorum.

Nasıl ki ben akşam namazını kılmak suretiyle kendi ölümümü kolaylaştırıyor,

kendi ölümüme nur gönderebiliyor, kendi ömrümü ferah feza kılabiliyorum ölümümü.

Aynı şekilde ben teheccüd vaktini kılarken sevgili dostlarım kendi berzah hayatıma nur gönderebiliyorum.

Ben teheccüd vaktini kılarken kendi hayatımın berzah döneminin kesidini,

o namazla oraya çektiğim nurani hat içerisinde nüfuz ettiğim o kesidi aydınlatabiliyorum,

nurlandırabiliyorum, ferahlandırabiliyorum.

Benim teheccüd namazım berzah hayatına bakıyor,

beni kendi hayatımın berzah günüyle yani 6. günüyle temas halinde tutuyor.

Öyleyse sevgili dostlarım 6. gün berzah zamanına tekabül eden bir namaz vakti.

Biz teheccüd vaktini kılmak suretiyle yine bu zaman dairesi bir günlük zaman dairesinden en geniş zaman dairelerine açılıyor,

kendi ölümümüzden sonraki hayatımızın içerisine nüfuz ediyor,

oraya dahi nur gönderebiliyor ve bütün bu manaları yine tesbih, tazim ve şükür suretinde huzuru ilahiyeye taşıyabiliyorum.

Önümüzdeki ders bu 6 vakti toparlayıp birlikte mütala edeceğiz inşallah, görüşmek ümidiyle.