Mektup 10

(Zekâi’nin bir fıkrasıdır)

Aziz ve sevgili Üstadım Efendim!

Hemen hemen bir buçuk aya yakın bir zaman oluyor ki, hasb-el kader sevgili üstadımdan ve kıymetli kardeşlerimden ayrılmış bulunuyorum. Bir günüm olmuyor ki, hîn-i müfarakatımda Üstadımın telkin buyurduğu hakaikin ve şu asrın dehşet ve girdabı hengamında muhafaza-i imanın azîm mükâfatını va’d eden iki hadîs-i şerifin mefhumunu unutmuş olayım. Evet o kudsî sözleri hatırladıkça, kendimi Üstadımın huzurunda görüyor ve kalben gözyaşlarımla teminat veriyorum. İkinci defa olarak ruhuma kamçı olan Risale-i Nur’a hizmetin ve Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsine dâhil bulunmanın ne azîm ve kudsî bir hizmet ve beş cihetten ne giranbaha bir ticaret-i manevî olduğunu hatırlatan, âcizleri de dâhil bulunduğu halde bazı kardeşler namına yazılan ve pek musîb bulunan lütufname-i âlîlerini Bekir Bey’de gördüm ve suretini aldım. Bana gaflet geldikçe, onu her zaman okuyup Üstadımdan dinliyorum. Zannederim ki bu pek mühim ve kıymetdar mektubu okuyan herhangi bir Risale-i Nur’un hâdimi, kendini muhatab addederek vazifesinin ehemmiyetini ve hizmetinin kudsiyetini Üstadından dinliyor. Hâlis ve ciddi arkadaşlarım namına Üstadımın mektubuna âcizane kalbime gelen ve Üstadımın huzurunda gözyaşlarımla teminat arzedebilmek ihtiyacıyla zebun olduğum hislerimle cevab vermek arzu ediyorum. Şefkat ve uhrevî şefaattan ümidvar olduğumuz sevgili Üstadımız elbette yarım Zekâi’nin bu perişan hissiyatını, tarz-ı kitabeti müşevveş talebesinin kusurunu affeder.

Ey muhterem ve izn-i İlahî ile Ondördüncü Asrın dinsiz feylesoflarının, hamiyetsiz insafsızlarının çehresini sarartan kahramanı ve din-i İslâmın ümmet-i Muhammed’in aziz müdafii sevgili Üstadımız! Ondördüncü Asrın devre-i bid’alarında İslâmiyet ve insaniyet üzerinde kopan girdab-ı felâket arasında bize ve ümmet-i Muhammed’e açtığınız rah-ı hakikat ve hidayet yolunda ölürcesine çalışmak, bizim en büyük gayemizdir. Bu fıtrî ve insanî bir vazife biliriz. Çünki bize izn-i İlahî ile Risale-i Nur’un hizmetinde zarar gelmeyeceğini, Hazret-i Kur’an yoluna başını ve hayatını fedaya müheyya bulunan ve dinsiz cereyanının en azgın pençelerini müvacehesinde inayet-i Hak’la âciz ve zaîf bırakan Üstadımız her an ilân ediyor. Gittiğimiz yolun emin ve selâmetli olduğuna aslâ şübhe etmiyoruz. Her ne zaman kudret ve ulviyet-i İlahiyeyi düşünsek o anda aczimizi ve za’fımızı anlıyoruz. Her ne zaman şu zamanın cereyan-ı hüznüne, müdhiş hâdisatına baksak ye’se, za’fa düşmek değil; en hasta kardeşimizin kalbinde ulvî bir gaye, ruhunda dinsizliğe dalalete diş bileyen bir arslan ruhunun mevcudiyetini hissediyoruz. Hem bizler her cihette maddî kuvvetten mahrum iken bize bu tükenmez şecaatı, sa’y ü gayreti veren, şu zamanın her adımında dalalet zehiri saçan terakkiyat-ı vahşiyanesine karşı bizim kalb-i mecruhumuza şifa serumlarını gününe lâyık bir tarzda ihsan eden, yetiştiren ve şu devre-i zulümatın pençe-i rezaletinden, âlâm-ı me’yusanesinden bizleri âzade kılan, ruhen kalben manen bize ışık, ümid ve nur saçan ilhamların, kuvvetlerin madeni, menba’ı nedir ve nerededir? Şübhe yoktur ki evet tarîk-ı hak ve hakikat bize cür’et ve tükenmez şecaatı bahşediyor. Bizim kalb-i mecruhumuza şifa serumlarını yapan tarîk-ı hakkın aid olduğu kudret-i ezeliyenin sahibi bulunan Hâlık-ı Kâinat’tır. Şu devre-i zulümatın girdab-ı zulmetinden bizi âzade kılan, bize ışık ve nur saçan Kitab-ı Semaviye’dir. Bizler o mukaddes kitabın hâdimi, o mukaddes kitab bizim muhafız ve müdafiimizdir. Evet bizlere bu hizmet-i kudsiyede, bu hakaik yolunda ölmek vesile-i necat ve saadettir emelini taşıyoruz.

Zekâi