Mektup 15

(Büyük Hâfız Zühdü’nün Risale-i Nur niyetiyle Risale-i Nur’un bir naşirine dair bir fıkrasıdır)

Üstad-ı Ekremim!

Cenab-ı Hak biz Risale-i Nur şakirdlerinin irşad ve ihlasını ehl-i dünyanın ikrah ve gayzını her iki tarafın iyiliği olmak üzere bin türlü mihnet ve meşakkat, garaib-i hal göstere göstere tâ Kürdistan’dan efendimi Isparta vilayeti halkına göndermiştir. Buradaki çektiğiniz mihnet ve meşakkat-ı a’danın lüzumsuzluğu hep biz yüzdendir. Fakat ehl-i dünya şahs-ı âlînize ihanet etmişlerse de, Risale-i Nur şakirdlerine çok büyük lütufta bulundular ve bulunmuşlardır. Onlar da efendimizi Risale-i Nur şakirdleri gibi görse ve bilseler idi, biz âcizlere efendim düşer mi ve düşürürler mi idi? Mülâkat olabilmek kabil olabilir mi idi? Hidayet yolu gösterici lem’aları yazmağa, hem-sohbet olmağa muvaffak olunabilir mi idi? Onun için bendeniz onlara da Allah’ın hidayeti yetişip an-karib irşada muhtaç bulunduklarını Rabbim bildirsin diye duacıyım. Şu halde efendimize lütuf buyurulan mücevherat-ı Kur’an-ı Hakîm’in hakaik ve dekaik tohumunun ziraat tarlası, Isparta vilayetinde meskûn ahalinin kalbi demek olur. Memur edildiğiniz vazife nihayet bulmamış olmalı ki, Ruh-ul Beyan sahibi İsmail Hakkı’nın söylediği nazmında “Gülistan olmayınca gül açmaz” dediği gibi açılmıyorsunuz, açıyoruz. Söylemiyorsunuz, söyletiyoruz. Her iki tarafa îcab ettikçe yedinizde mahfuz mücevherat neşretmedikçe memuriyetinize nihayet verilmiyecektir. Derdimizin büyüklüğünü dermanımıza gönderilen efendimin fazl u kemalinden anlıyorum.

Hâfız Zühdü