Mektup 11

(İ’caz-ı Kur’ana dair Hâfız Ali’nin bir fıkrasıdır)

Muhterem Üstadım Efendim!

Şu Risale-i İ’caz-ı Kur’anı yazdığım günlerde bir gün sabah namazından sonra okuduğumuz “Lâ ilahe illallah-ül Melik-ül Hakk-ul Mübin Muhammed-ür Resulullahi Sadık-ul Va’d-il Emin” düşünürken şöyle bir hakikat kalbe geldi: Nasıl kâinat sahifesinin her parçası zerreden şemse kadar açık lisanlarla bir sahib istiyorlar ki, ona mal olup teslim olsunlar. Bu muamma-yı hakikatı doğru olarak bize ders veren lisan-ı Kur’an ile Fahr-i Âlem (A.S.M.) olduğu gibi, şu Risale-i İ’caz bütün şu’leleri, şuaları, lem’aları, ışıkları, nurları, ziyalarıyla o Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’ın hakkaniyetini teyid ve muhalifi olan kör, dilsiz, her hatvesinde sukut eden felsefeyi esfel-i safilîne ve Hazret-i Şah-ı Levlak’in sıdkını tasdik ile muhalifi olan kör, dinsiz, her hatvesinde veyle giden cebbarları mağlub ile bütün ehl-i imana pek açık lisanlarıyla ve sarih katı’ hüccetlerini göstererek din-i mübin ve Kur’an-ı Hakîm’in herkesin göremediği ve herkesin kapısını bulamadığı ve bu zamana kadar ender gösterilebilen cevherlerini meydana çıkararak, bu müflis zamanda ehl-i imana nihayetsiz bir hazine i’ta ediyor.

Kusurlu talebeniz Ali