Mektup 16

(Büyük Hâfız Zühdü’nün Risale-i Nur niyetiyle Üstadı hakkında zannına binaen yazdığı bir fıkrasıdır)

Ne bahtiyar yaratmış seni yaratan seni

Kendine nümune etmeyen delidir deli

Cenab-ı Hak lütfetmiş göndermiş bize

İnsaf edelim kendimize gelin ahali

Kâhyası değilim amma o işini görmüş

Ölümüzden evvel kendisi ölmüş

Zemm medih onlar lâzım değildir

Hakikatı o çok güzel görmüş

Gördüğü hakikatı göstermek ister

Zihnini işgal ettiği hep bu teşvişler

Islah-ı halka vücud hasretmiş

Gece gündüz Allah’tan tesirini ister

Hakikat yaratmış nümune-i nev-i beşer

Nefsin hastalıklarını nefisten seçer

Kabahat görmez setreder geçer

İstimsak edeni Cennet’e çeker

Cismi dünyada âhiret işi

Var mı kendine benzer söyleyen bir kişi

İsim müsemmada dâhil Bediüzzaman-ün Nursî

İki cihanda ayırma Zühdü müflisi

Beni kendine yâr et diye yalvardım

Hem gözünden öptüm kabul dedi kandım

Hâfız Ali’ye tezkire yazdı

Uhuvvet defterine geçtiğimi inandım

Bu fırsat her zaman elimize geçmez

Nedamet ederiz faide etmez

Şimendiferin hareketi belli değildir

Biletsiz insanı hem kabul etmez

Halka duacıyım hep var olsunlar

Söylediğim haktır kulağa koysunlar

Gösterdiğim tabib uzakta değil

Derdin dermanıdır gidip bulsunlar

Ben de derdli idim dermanı buldum

Nasihatlerinin çoğunu kulağıma koydum

Gün be-gün derdim sıhhat bulmakta

Tabib-i hâzıktır diye dellâl oldum

Vereme tutulmuş bütün insanlar

Tabib gönderilmiş kendilerini arar

Darb-ı mesel olmuştur

Talii yaver olanın yarasını yârı sarar

Yaşım elliyedi herşeyden geçtim

Mevcud eşyadan iyisini seçtim

Himmeti var olsun çok himmet etti

Kûşe-i vahdeti ihtiyar ettim

Vezinsiz mevzunsuz biraz söyledim

Dinlenir diye gönlümü eğledim

Aruz ilmiyle alâkam yoktur

Okuyana cehlimi izhar eyledim

Hâfız Zühdü

Hâşiye: Hem Yirmibeşinci Lem’anın kerameti, hem Hâfız Zühdü’nün ihlasına şehadet eden manidar bir tevafuk: Mektubunda ve bu fıkralarında hastalıktan ve doktorluktan ehemmiyetle bahsetmesi, aynen tam tamına bizim hastalar için yazdığımız yirmibeş devalı Yirmibeşinci Lem’anın te’lif zamanına tevafuk ediyor. Bu tevafuk, Hâfız Zühdü’nün bu defaki irtibatı pek ciddi olduğuna işarettir.

Said-ün Nursî