Mektup 7

(Sabri’nin bir fıkrasıdır)

Risalet-ün Nur ve Mektubat-ün Nur’un kâffesini temsil eden ve herbir kelâmı o kıymetdar ve mergub risaleleri manevî parmağıyla gösteren bu şaheser, âyât-ı Kur’aniye ve Kelâm-ı Kadîm-i Rabbaniyenin herbir sure ve âyâtıyla irtibatını tesis ve mevzuunu tahkim ederek, akıl züğürtlerinin ve şuur fukaralarının ağızlarını kendi acz ve sükût parmaklarıyla mühürlenmiştir. Edille-i akliye ve nakliyeye müsteniden cadde-i Kübra-yı Ahmediyeyi irade ve telkin eden bu eser-i giranbahayı insafla okuyan, “Âmentü billah ve bil-yevm-il âhir” diyeceğine aslâ şekk ve şübhe yoktur. Sekiz seneden beri cuş u huruş eden rahmet-i Rabbaniye ve enhar-ı Kur’aniyenin vücuda getirmiş olduğu bahr-i muhit-i kebir-i Nur’un tabir caiz ise gayet muhkem son derece rasîn bir sefinesi ve nazirsiz bir projektör deposu olan ve her cihetle hakikatını takdir ve senadan âciz bulunduğum şu eser, çokları ikaz ve ruhlarını tenvir etmiştir.

م‮ . ‬ص