Mektup 3

(Zekâi’nin fıkrasıdır)

Aziz Üstadım!

Benim hasta ve şikeste kalbimi tedavi eden, sukuta uğrayan ruhumu coşkunlaştıran ve coşkun bir kuvvet veren o ulvî surlar ki, masum insanların kalbinde ve ruhunda neler husule getirmez? Günlerini incitmeden, ağrıtmadan geçiren, fakrına aczine şükrederek rahmet-i İlahiyeden mütevekkil olan ciddi insanlara neler göstermez? Bu âciz ki, elimizdeki bu mukaddimesi Nurların netice itibariyle pek büyük ve pek yüce işler göreceği ümid ve imanını daima taşımaktayım. Bu günahkâr, bu müflis ki; dünyanın bütün zevale mahkûm olan ezvakından feragat etmek ve o feragat hislerine âlem-i ebediyete kadar sadık kalabilmekteki lezzet-i maneviyeyi inziva eden başka bir şey de tasavvur etmiyor, edemiyor. Bu mücrim, bu sefil Zekâi ki, tevekkül ve iman yollarında semere-i imanını bir yakut kırıntısı ve bir nur-u hayal şeklinde görebilmektedir.

Sevgili Hocam!

Etrafınızda toplanan talebeleriniz ki, şu tarîk-ı hakikatta sa’y ü gayretleri nisbetinde ruhen, kalben hisselerini almaktadırlar. Ruhlarımıza, kalblerimize doğan az ve çok o Nurların in’ikası bize gittikçe bu yolda manen ve maddeten, kalben ve ruhen ve hayalen ilerlemek iştiyakını veriyor. Benim gibi dünyada en günahkar ve zavallı bir adamın lezzet-i dünyeviyenin ve cazibe-i hayatın altındaki hakikatı görüp, şu hayatın bütün teferruatı nazarında kıymetsiz bir şey hükmünde kalmak sırrına mazhariyeti, Cenab-ı Hakk’ın hadsiz rahmet ve nimetinden bilirim. Nurlar vasıtasıyla irşad ve ikaz yollarıyla ıslah ve irca’ eden aziz Üstadımızdan manevî perdeler arkasındaki daha netice (nice) azîm hakikatlardan istifade ettirmelerini umarız.

Müflis talebeniz

Zekâi