Mektup 4

(Sabri’nin Onyedinci Lem’a hakkında yazdığı müdakkikane fihristevari bir fıkrasıdır.)

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَيُّهَا‮ ‬اْلاُسْتَادُ‮ ‬اْلاَعْظَمُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ

Bâis-i feyz ü saadetim, sevgili Üstadım efendim hazretleri!

Bilhassa dest ü damen-i kerimanelerini öperim. Bu defa Onyedinci Lem’ayı müdafaa ve istinsahım esnasında ruh-u âcizîye in’ikas eden bazı telakkiyat-ı fakiranemi ber-vech-i zîr arz u takdim ediyorum.

Birinci Nota: Ruh ve kalbin bâkiye namzed emel ve arzularını ve hakiki vezaif-i kudsiyelerini güneş gibi zahir ve bariz bir surette göstererek zıdları olan nefs-i emmarenin fâni hem zâil ve akibetinde tecziyeyi badi olan dileklerini is’af edenin çirkâb-ı mesavîye boğularak müstehak-ı azab-ı azîm ve ikab-ı elîm bulunduğunu ihtar eden şeffaf bir levha-i hakikattır.

İkinci Nota: Mün’im-i Hakikî ve Rahman-ı Sermedî’nin gayrına maişet ve sairede ubudiyetkârane zillet ve hakaret göstermek ne derece hata-yı azîm ve ne kadar helâket-i elîm olduğunu ve fıtratta aynı kavanin ve şeraiti haiz mahlukata karşı da acz ve za’fını unutup firavunane enaniyete revaç vermenin nasıl şeyn bir ahlâk ve ne kadar hatarlı bir vaziyet olduğunu ilân eden ve bir deccal-ı bîhayaya taparcasına tezellül eden haşeratın en dûn bir derecesine sukut ve kelbî bir hal ile tesadüf ettiklerini ihbar ile ihtar eden ikaznamedir.

Üçüncü Nota: Esmarı fâniye olan eşcarın da âfile ve zevale mahkûm olduğunu tefhim ile, saadet-i ebediyeye cihazat ihzarı ve sür’atle yol alabilmek için ibret-amiz bir ders-i manidar takrir etmekle hakkı irae ve hakikata tergib eden bir düstur-u bînazirdir.

Dördüncü Nota: Onuncu Söz’ün fezlekesi ve Yirmidördüncü Söz’ün bir zübdesi olmakla beraber, hissedip ifade edemediğim pekçok hakikat derslerini veren bir mir’at-ı Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’dır.

Beşinci Nota: Mehasin-i medeniyet ve nâfi’-i beşeriyeye hizmet eden o Avrupa’ya demiyorum. Belki o dalalet, sefahet mezraaası ve fısk-ı fücur ve rezalet harmanı ve kendi şenaat ve mağlatalarını idrak etmeyen habis deccal ve mel’un şeytanların çok çukuru olan menfur Avrupa’nın efkâr-ı âlemi tesmim eden mülhid ve münkirlerini bihakkın ilzam ve iskât ve hakaik-i Kur’aniye ve esasat-ı imaniyeyi i’lam ve ilân için elmas bir seyf-i sarim, nuranî ve ziyadar ve bînazir bir mahzen-i esrardır.

Altıncı: Şu mebhas, vehle-i evvelîde insanı daha doğrusu ehl-i imanı amîk bir tefekküre sevkedecek bir mes’eledir. Hamden sümme hamden Cenab-ı Kibriya lütf u keremiyle umman-ı Kur’andan bu müşkilin de hallini teysir ü tevfik buyurmuştur. Şu mebhasın tahlilindeki temsilin nefyedicilerin esbabı muhtelif olduğu gibi, mülhidlerin de her birerlerinin gayeleri ayrı, emelleri ayrı, efkârları başka başka, çığırları başka. Bihamdillah ehl-i iman ve Kur’an şakirdleri 350 milyon oldukları halde mabudları bir, maksudları bir, matlubları bir, melce’leri bir, mence’leri bir, yolları bir olduğunu ve intisab edilecek metin ancak Kur’an-ı Hakîm olduğunu irae ve isbat eden nevvar bir lem’a-i Kur’aniyedir.

Yedinci: O haşerat-ı âdiye ve süfliye tabirine lâyık dâllînin güruhunun lafız, murad ve kali olan halkı ıslah rağm-ı bâtılları ile nim-bulutlu hava gibi kâh yakan kâh donduran, bazan tanzim bazan lağvedilen kararsız, sebatsız Denizli lefesi gibi çabuk gelip geçen hurafelerini ibtal ve kafalarında parlayan ve عَزَّ‮ ‬مَنْ‮ ‬قَنَعَ‮ ...‬الخ düstur-u Nebevîsiyle insaniyetten hattı olanların şu denî dünyada canavar gibi boğuşup durmalarının ne kadar yanlış bir hareket olduğunu edille-i kat’iyye ile isbat eden bir derya-yı hikmettir.

Sekizinci: Hadsiz mesail-i mühimmeyi ihtiva ve birçok müşkilatı halleden ve bu âlemdeki mevcudatın herbirinin kemal-i zevk u şevk ile وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ kanun-u ezelî ve ebedîsine muti’ ve münkad bulunduklarını kemal-i selaset ve i’cazlı bir îcaz ile hayret-efza bir tarzda gösterip, evham ve şübehatı def’eden Kur’anî bir mühimmat deposudur.

Dokuzuncu: Beşeriyette nübüvvetin derece-i kıymet ve ehemmiyeti, ulviyet ve kudsiyeti وَمَا‮ ‬اَرْسَلْنَاكَ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬رَحْمَةً‮ ‬لِلْعَالَمِينَ âyet-i Kur’aniye hitab-ı İlahiyesiyle sabit olup mü’mine tebşirli bir hitab, kâfire şiddetli bir itab dersini vererek, beşerin saadet-i uhreviyesi için küşad edilmiş bir tarîk-ı müstakimdir.

Onuncu Nota: Âlemde ve bilhassa şu dalalet ve zulmetli asırda, insan kılıklı bir takım behaim köhne kafaları ve semli dimağları ile Fâtır-ı Akdes Hazretlerini görebilecek kalb gözü nimetinden mahrum oldukları için kafilelerinin teksirini isteyerek, esfel-i safilînden yer istiyorlar. Hülâsa: İlmullah ve marifetullahın şeraiti neye menut ve mütevakkıfsa öğrenmek için lafzen bir sahife manen binler sahife değerinde olan bu marifet-i İlahiye hazinesini hıfzetmek ve o surette âmil olmak lâzım ve zarurî olduğunu bildiren bir kenz-i bînihayedir.

Onbirinci: Kur’an-ı Azîmüşşan hilkat-i âlemden netice-i âleme kadar gelmiş ve gelecek bütün vekayi’ ve havadisi haber verdiği gibi, semavat ve arzdaki meşhud ve musarrah âyât ve alâimi ekîden ihtiva ve beyan etmesinin fevaid-i ehemmesini beyan eder ve o kelâm-ı İlahînin güzel ve manidar bir tarifi demektir.

Onikinci: Şu nota Sabri gibi gaflete dalmış gafillere tam ve gayet revnakdar bir seyf-i ikaz olup, âcizleri gibi derd ehli kimseler Arabî suretini alarak hıfzedip daimî vird edinmek için hahişgerdirler. اَلدُّنْيَا‮ ‬جِيفَةٌ‮ ...‬الخ mefhumundan tam nasibini almış bir abd, Hâlık-ı Zülcelaline böyle “El-Aman, El-Aman” der, feryad u figan ve nedamet gösterirse; bu hakir gibi dünyaya dalmış, kusur ve hatiata batmış kimseler ne yapmalı diyerek tefekkürat-ı haifane ile üstadının münacatının şiddet-i tesiriyle müteaddid defalar kariîn ve samiîni ağlatan, ıslah ve ikaz vazifesini îfa eden bir mürşid-i zamandır.

Onüçüncü: Birinci Mes’ele: Bir ibre vazifesini talim ve telkin ve ubudiyet mukteziyatı neden ibaret olduğunu gösteren bir levha-i saadet olup, verese-i enbiyadan ma’dud Kur’an hâdimlerinin kuvve-i maneviyelerini tahkim ve tarsin ve fütura düşmeleri ve herhalde ihlasın dâî-i muvaffakiyet bulunduğunu ihtar etmekle beşeri rif’at ve saadete sevkeden bir dürr-ü yektadır.

İkinci Mes’ele: Harekât-ı İslâmiyenin birçok usûl ve kavaidinin elmas bir miftahıdır.

Üçüncü Mes’ele: Şu dünyada hak ve hakikattan inhiraf eden, zahirde aldatıcı ve muvakkat sefahet ve lezzetleriyle ve hakikatta ise çirkin ve acı oyuncaklarıyla felâket uçurumlarına koşanları tehdid, zahir ve hakikatta maddî manevî lezaizi câmi’ bir rah-ı müstakime tergib eden, himaye ve merhametkâr bir mürebbidir.

Dördüncü Mes’ele: Dellâl-ı Kur’anın hizmet-i kudsiyesindeki kıymet ve ehemmiyet ve ulüvv-ü himmet yâr ve ağyarca müsellem eden bu derece izhar-ı tevazu’ mahz-ı tevazu’dan başka bir de kemal-i tevazu’ dersini takrir etmekle مَنْ‮ ‬تَوَاضَعَ‮ ‬رَفَعَهُ‮ ‬اللّهُ sırrına mazhariyeti esas ittihaz etmeyi öğreten bir nümune-i imtisaldir. Zira bid’at ve dalaletin revaç bulduğu, zehir saçan bir asırda, hadsiz ölü kalbleri ihya eden bir müceddidin âsâr-ı meşhuresi, hiçbir velinin kerametinden geri kalmaz. مَنْ‮ ‬عَرَفَ‮ ‬نَفْسَهُ‮ ‬فَقَدْ‮ ‬عَرَفَ‮ ‬رَبَّهُ mefhum-u âlîsince insaniyet tarifinin haricinde olan kimselerin haşerat-ı muzırra nev’inden olduklarını bildiren bir miheng-i insaniyettir.

Onbeşinci Nota’nın İkinci Mes’elesi: Ref’-i tesettür âmâl-i habisane ve vahşiyanelerini terviç ve takviye propagandalarıyla ehl-i iffet ve namusu yirmibeş seneden beri boğazlarcasına rencide ve ehl-i iman arasına mefsedet saçan firenkmeşreb zalim ve gaddarları eritecek bir tarzda müteaddid tarîklerden serdedilen aklı ve nakli ve delail ve berahini havi bir hüccet-ül ümmdür. Üçüncü Mes’ele ise: Bari-i Teâlâ’dan başkasının tasarrufu mümteni’ olan vücud makinesinin sahib-i hakikîsini bilmeyen Hebennekalar tecavüzkârane sahabet etmekle istedikleri şekilde tasarruf ve idare etmek davasında olanların yüzlerine şamar vuran bir düstur-u mühimmedir ki, her zaman herkesin bu düstura ihtiyacı vardır.

Hülâsa: Bundan beş sene evvel Risalet-ün Nur’dan bir küçük risaleyi ilk defa mütalaamda çok hakaik-i Kur’aniye ve tecelliyat-ı Rabbaniye bunda cem’ olmuş diyerek kalb ve kalbimle tasdik etmiştim. Bundan ziyade eser olamaz deyip, elimden gelse bütün vaktimi o risaleyi okumağa hasretmek emelinde idim. Halbuki ahîren yekdiğerini müteakib birbirinden yekta öyle hakaik-i Kur’aniye-i Nuraniye zuhur etti ki, insanları hayrette bıraktı. İşte bu eser-i giranbaha dahi o derya-yı Furkan-ı Hakîm’den gelmiş bir sermaye-i uzmadır demekle maruzatıma nihayet veririm üstadım efendim hazretleri.

Pürkusur ve âciz talebeniz

م‮ . ‬ص

ادام‮ ‬اللّه‮ ‬عمره‮ ‬و‮ ‬خدمته‮ ‬مقارنًا‮ ‬بالتوفيق‮ ‬و‮ ‬الظفر‮ ‬و‮ ‬طاب‮ ‬اللّه‮ ‬ثريه‮ ‬و‮ ‬جعل‮ ‬الجنة‮ ‬مثويه‮ ‬مشرفًا‮ ‬بمشاهدة‮ ‬اللّه‮ ‬الملك‮ ‬الغفار‮ ‬آمين