Mektup 6

Her an Sözler’i okurken diyordum: Kardeşlerim! Bu sözler Said’in sözleri değildir. Çünki ben âciz kardeşiniz Mektubat ve Sözler’i yazmaya başlayalı dokuz mah oldu. Üstadımın yanına beş-altı defa dua, ubudiyetinde de bulundum. Hemen hayalen geçiyor. Saatlerce konuştuğum zaman oldu. Kur’anın dellâllık vazifesinde bulunduğu şahsiyeti aslâ göremedim ve göremiyorum. Fakat bir gece yatarken yaralarımın kuvvetinden duramayıp hemen Yirmialtıncı Mektub’un Birinci Mebhasını okuyunca vesvese-i şeytanı susturdu. Sonra İkinci Mebhasını okuyunca anladım ki, üstadımın üç şahsiyetinden birini görüyorum. Şöyle ki: Ne zaman yazmağa veya okumağa başlayınca Kur’ana dellâllık vazifesindeki şahsiyetini müşahede ediyorum. Ne zaman terkediyorum, bir daha göremiyorum. İşte ey kardeşlerim ve ders-i Kur’anda arkadaşlarım! Ben bütün kuvvetimle diyorum ki: Said’in şahsını görmek isterseniz bir kitabda değil, bir yaprak aralarında değil, hattâ satır aralarında hakiki şahsını görebilirsiniz. Yoksa benim gibi dokuz mahta dokuz defa değil doksan defa ziyaret etsem, o hakikî şahsını göremiyeceğim. Madem böyledir, ^*bağırarak derim: Ey şarkta, garbda, şimalde, cenubdaki kardeşlerim! Said’in bir tek Mektubat ve Sözünü değil, bir yaprağını buldunuz; Said’i orada göreceksiniz.