Mektup 19

(Hâfız Ali, Mes’ud, Lütfü ve Hâfız Mustafa’nın fıkrasıdır)

Pek sevgili ve müşfik üstadım efendim!

Bundan bir-iki gün evvel irsaline inayet buyurulan yirmibeş devanın zahirî kerametkârane bir vakıasından mütehassis bulunduğum bir hâlâtı min-gayr-i haddin arzedeceğim:

Muhterem efendim! Cenab-ı Hakk’ın tevfikiyle Risale-i Nur’a haddim ve istidadım nisbetinde anlamaya başlayalı herhangi bir risale elimize geçmişse, o risaleye temas eden ruhî, halî, kalbî çok ihtiyaçlarımızdan o risalenin binde bir hakaikine temas etmekle risalenin küllî hakikatlarını seçemeyerek yalnız o bir hakikatta boğulur, o ziyadan gözlerimiz kamaşarak başka ziyalarını göremez. Bütün sadedimiz binde bir ve küllîde cüz’î olduğunu yakînen görüyordum. Mezkûr davalar küllî bir hazine, yemişlerle dolu bir bahçe, Hazret-i Lokman’ın istimal ettiği bir eczahane nev’inden bütün ihtiyaçlarımız içinde elhamdülillah bulunuyor. Nimeti ihsan buyuran Mün’im-i Hakikî iştiha ihtiyacını da tamamen vermesi, nimet gibi aynı bir nimet olması gibi devaların zuhuru anında vücudumda bir hastalık ve ayağımda bir yara peyda oldu. Az muztar bir halde iken, kardeşlerim Sabri ve Süleyman Efendiler devaları getirdiler. Okumağa başladık. Her deva teşhis ettiği âlemi öyle tenvir ve uhrevî nimetlerle öyle zengin yapıyordu ki, insanın kalbi her âlemde bir hissem olsa diyordu.