Mektup 18

(Risale-i Nur’un birinci şakirdlerinden İkinci Hulusi olan Sabri’nin Hastalar ve İhtiyarlar Risalesi münasebetiyle yazdığı bir fıkrasıdır.)

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَيُّهَا‮ ‬اْلاُسْتَادُ‮ ‬اْلاَعْظَم

Üstad-ı âlîkadrim, efendim hazretleri!

En son te’lif ve neşir buyurulan iki risalenin kıymet ve derece-i ehemmiyeti müsellem olup, bu hakir gibi nice kimseler birleşseler yine hakkıyla kıymet ve meziyetini ifade etmiş olamazlar. Şu kadar var ki; bu bâbda birkaç cümlecikler yazayım ki; kalb ve ruhumun el yetişmez ve göz görmez köşelerinde zamanın mülevves kasırga ve muhrib fırtınalarıyla kirlenip paslanan ve çürüme haline gelen o kalb çarklarını yıkayıp yağlayıp, silip tathir edip işleten Risale-i Nur’un verilmesi madem bizlere lâyık olmadığımız halde bir fazl-ı İlahiye ve eltaf-ı Sübhaniyedir. Binaenaleyh birçok hata ve kusurla beraber pîşgâh-ı üstadanelerine arz kılınan bir-iki cümlelik maruzat, şu niam-ı İlahiye ve tevfikat-ı Samedaniyeye bir hamd ü şükr yerini tutsun emel ve gayesiyle derim ki:

Risalet-ün Nur’un hadsiz ehl-i imanı tenvir ve tefeyyüze sevk ve birçok kulûb-ü mecruhayı tedavi eylediği hengâmda, nisbeten ve bizzarure tam istifade edemeyen esir-i firaş hastalarla âciz ihtiyarların nâ-ümid ve me’yusane vaziyetleri mûcib-i rikkat ve merhamet hallerine bir nazar-ı müşfikane ile nazar buyurarak onların da müteselli ve rahmet-i İlahiyeden ümidlerini kesmemeleri ve belki şükretmelerini tefhim ve telkin ve hakikat-ı halin böyle iktiza ettiğini bir iksir-i bînazir olan lemaat-ı Kur’aniye ve ehadîs-i Nebeviyeden zübde edilmiş hakaik-i mütenevvia ile taze bir hayat-ı maneviyenin bahşedilmiş olduğunu tebşir ile hayat-ı uhreviyeye en yakın bir konak mahalli olan hastalık ve ihtiyarlığa hemen çoklar namzedliklerini ilân ediyorlar. Şu risalelerin zengin ve rengin muhteviyatı herkese hoş gelecek bir keyfiyettir. Zira herkes hastalık ve ihtiyarlık makamlarına bieyyi-hal mihmandar olacaktır. Ve hem hiçbir ferd tasavvur edilemez ki, gerek bizzât ve gerekse bil’izafe hastalıktan ve ihtiyarlıktan salim bulunsun. Bununla beraber insanlık davasında bulunan bir kimse alâküllihal hem cinsinin sürur, âlâmıyla müteellim ve müteessir olması kavanin-i beşeriyet mukteziyatından olmakla bizzât veya bittebaiye ihtiyarlık ve hastalıkla alâkadardırlar. Binaenaleyh her alâkadar insan da 25 ve 26’ncı tebşirli Lem’alardan nur alır ve ziyadar olabilir. Kezalik şu Lem’alar, bir nevi hastalık ve ihtiyarlığı ihtar eden ve zîşuuru مُوتُوا‮ ‬قَبْلَ‮ ‬اَنْ‮ ‬تَمُوتُوا sırrına mazhar eden mesaib-i gûna-gûnu ehl-i imana tefhim buyurarak şu dâr-ı fâninin müştakane arzu edilecek bir yüzü olmadığını ve ne derece gaddar ve mekkâr olduğunu vazıhan gösteren şu âsârın bâkir ve kıymetdar beyanatı, umum ehl-i imanı mest ü hayran edecek bir mahiyette olup sanki hakaik-i bedia-i Kur’aniye ve hikemiyat-ı latife-i Peygamberiyeyi bu risaleler ihtiva etmişler. Şu fikir ve kanaat ise hamden lillahi teâlâ her risalede aynı şekilde ve herkeste ve her zaman tecelli ve tezahür ediyor. Şu hal ise nuranî Sözlerin menba’ ve me’hazı olan Kelâm-ı İlahî ve hadîs-i Nebevînin ulviyet ve kudsiyetlerinin en zahir ve bariz bir delilidir derim. Ve bilhassa bu onüç rica, onüç asırlık teraküm etmiş elem-i kederi ehl-i imanın kalblerinden izale ve yerine iman dolmuştur. Mübarek dest ü damen-i ekremîlerini öpmekle maruzatıma hatime çekerim efendim hazretleri.