Reflections on Morality - 3 - | Ways to attain good character | M. Fethullah Gülen | (1980/05/16)

Euzubillahimineşşeytanirracim Bismillahirrahmanirrahim

Elhamdülillahi Rabbil Alemin Esselamu aleyküm

ve rahmetullahi ve berekatühü ve aleykümselamu aleyküm ve

rahmetullahi ve berekatühü ve aleykümselamu aleykümselamu aleykümselamu

aleykümselamu aleykümselamu aleykümselamu aleykümselamu aleykümselamu

aleykümselamu aleykümselamu aleykümsel Rabbim, benim kalbimi açıklayın ve

emrimi kolaylaştırın.

Lisanımdan bir parçacık açın, benim sözlerimi anlayın.

Ve emrimi Allah'a göndereyim.

Allah, kullarından görür.

Allahümme salli ve sellim ve barik ala seyyidina

Muhammedin ve ala alihi.

Adede kemalillahi ve kema yeliku bi kemalihi.

Bismillahirrahmanirrahim.

O kölelerden mahvettirme.

Kul ve huzurunla teşrif ve tekrim eyle.

Cennet ve cemalullah şerefiyle bizleri şeref yap eyle.

Amin ve hürmeti seyyidil mürselin ve elhamdülillahi rabbil

alemin.

Muhterem Müslümanlar, İnsanın yeryüzüne geliş gayesi üzerinde duruyoruz.

Bir evvelki hafta bu âli, bu yüce gayeyi

en âli makamda, en mükemmel şekilde temsil eden

Hz.

Muhammed Aleyhisselatü Vesselam'ın temsil keyfiyetine, İlahi ahlakla

ahlaklanan ve Kur'an'ı temsil eden Hz.

Muhammed Aleyhisselatü Vesselam'ın ahlakta sıratı müstakimi telkinine,

beyanlarıyla bunu bize anlatmasına ve davranışlarıyla ifade etmesine

kısaca temas ettim.

Ve daha önceki derste de parmak bastığım gibi,

ahlakı bir sıratı müstakim şeklinde arz etmeyi düşünüyorum.

İslam'ın vaz ettiği esasların her bir yerlerinin

ifrat ve tefrik içinde mütealası mümkün olduğu gibi,

aynı zamanda İslam'ın özü ve ruhu olan

bir sıratı müstakim ifadesi de vardır.

Frenk ifadesiyle tezini, antitezini anlattıktan sonra, İslam bu

mevzuda bize ne anlatıyor, hangi terkibi almamız, hangi

terkibi huy olarak benimsememiz gerekiyor, onu arz edeceğimi

söz vermiştim.

Resul-i Ekrem Sallallahu Aleyhi Vesselam bize fıtratın

gayesini öğretmek üzere geldi.

Kainat niçin vardır?

İnsan niçin bir misafir olarak bu dünyaya gönderildi?

Kendinden istenen şeyler nedir?

Ve bu yolculuk nereye kadar gidecektir?

Nerelere uğrayacak?

Kendine neler sorulacak?

Ve neler görecek?

Nelerle teşrif tekrim edilecek?

Veya nelerden ötürü perişan ve derbeder olacaktır?

İnsan için istifam istifam üstüne bir sürü soru

soluyan, soru teneffüs eden, meselelerin bütününe bir çırpıda

cevap vermek, bize fıtratın gayesini, hilkatın neticesini talim

etmek, öğretmek üzere geldi.

O güne kadar kapkaranlık ve alabildiğine bulanık olan,

insanlığın yaratılışı, yaratılışının gayesi, dünyada bulunuşu ve nereye

gideceği Hz.

Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem sayesinde mahşer aydınlığına

kavuştum.

Bahar ve dünya aydınlığı, gündüz aydınlığı değil.

Mahşer aydınlığına kavuştum.

Her şey ayan beyan olarak ortaya döküldü.

İnsan bir misafirdir.

Zerreler aleminden anne karnına, anne karnında bir müddet

kaldıktan sonra çocukluk devresine, delikanlılık çağına, olgunluk eyyamına

ve sonra ihtiyarlık vaktine ve zamanına ve daha

sonra kabre, berzaha, cennete ve kendisini yaratan Allah

'ı göreceği makama onu mücade etmeye azmetmiş ve

bu uğurda yolculuğa çıkmış bir misafirdir.

Bütün bunları bize açık seçik olarak anlattı Hz.

Muhammed aleyhissalatu vesselam.

Böyle bir yolcu ne yapacak?

Onu bize talim ettiğim.

Böyle bir yolcu neticede Allah'ı görmeye giden

bir yolcu.

Allah ahlakıyla ahlaklanacak.

Her sıfatıyla onunla münasebete geçecek.

Her ismiyle onunla münasebet kuracak.

Burada kurduğu münasebetlerle orada onu görme imkanını bulacak.

Rahim ismiyle münasebet kuracak, orada ona mazhar olacak.

Rahman ismiyle münasebet kuracak, orada ona mazhar olacak.

Rezzak ismiyle münasebet kuracak, orada ona mazhar olacak.

Hayy ismiyle münasebet kuracak, orada ona mazhar olacak.

Ala külle hal bin bir esma ile münasebete

geçecek.

Zaten onun fıtratı, o esmanın odaklaştığı, merkezleştiği mahiyettedir.

Zaten Allah Celle Celaluhu bütün kainatta tecelli eden

isimlerini bir fihlis gibi insanın mahiyetinde tecelli ettirmiştir.

Bütün kainatta ne kadar tecelli eden isim varsa

bütününü toplamış tek noktada göstermiştir.

O da avalime sığmayan ve bir cihanı matfi

bulunan Hazreti Ali'nin beyanıyla Sözüne mazhar olan,

masadak olan, sen kendini küçük bir cirim zannediyorsun.

Halbuki bütün alemler sende pinhan, bütün alemler sende

matvidir, sen bir fihlissin.

Hakikatına masadak olan insan bir hakkın ve bir

temamihab, esma-ı ilahi temsil etmektedir.

İnsan da vardır, ne var ki insan irade

ve şuuruyla bunları bilecek.

Allah'ın mahiyetine koyduğu şeylere aklıyla inecek.

Teker teker onları teşrih masasına yatıracak, onları anlama

ve tanımaya çalışacaktır.

Bizim mahiyetimizde her şey var.

Tabip bizi teşrih masasına yatırırken veya bir beyin

elektrosu çekerken, çeşitli yerlerimize çeşitli şeyler yapıştırırken, bizde

bulunan şeylerle bir kısım hakikatlara, bir kısım teşhislere

gitmek istiyorlar.

Ve işte insan kendi anatomisini bu şekilde ele

alacak.

Rabbin kendi mahiyetine dercettiği hakikatları anlamaya ve tanımaya

çalışacak.

Elektro alacak yeryev, beynin kuddeleri içine girecek.

Elektro alacak kalbin çalışmasına inecek.

Ve vücudunu dinleyecek dinleme cihazlarıyla, nabzını dinleyecek, kendini

tanımaya çalışacak.

Eğer bu şekilde bir anlayışla, böyle bir çıkışla

meseleyi ele alırsan, neticede her şeyin la ilahe

illallah dediğine şahit ve nigehban olacaktır.

İnsan mahiyetinde bulunan bu şeyleri inkişaf ettirmek üzere

gelmiştir.

Tıpkı bir tohumu toprağa atıp, nüşeymin başçıkarmasına, neşvü

nema bulmasına, gelişmesine, semaya doğru dal budak atmasına,

yerin dibine doğru da kök salmasına, vesile olma

istikametinde bir kısım çarelere, yollara, sebeplere başvurduğumuz gibi.

Aynen öyle.

Mahiyetimizde bulunan mündemi, hiçbir kısım hakikatler var.

Tohum gibi, sır, kafa, akfa gibi, letaifi rabbaniye

gibi, vicdan gibi, ve bütün bunlara hükmeden kalp

gibi, ve ısrarını tam çözemediğimiz ruh gibi, şeyleri

tohum mahiyetinde bulan insan, inkişaf ettirecek, bunlardan semere

almaya çalışacak, kendi mahiyetini inkişaf ettirecek, ve netici

itibariyle Allah'tan gelen insan, baş aşağı bir hübutla

gelen insan, ve tasavvuf ifadesiyle kavsi nüzulle gelen

insan, nihayet pervaz edecek bir kavsi uruçla, inna

lillah ve inna ileyhi raciun halkası içinde halkayı

tamamlayacak, Allah'tan geldiğini gösterdiği gibi yine Allah'a

gittiğini iradesiyle gösterecek.

Ve bu yüce anlayış içinde, biz ahlaka Allah

'a dönüş nazarıyla bakıyoruz.

Kendi mahiyetinde Allah'ın esma ve sıfatlarını sezme

nazarıyla bakıyoruz.

Bunları keşfetme ve inkişaf ettirme nazarıyla bakıyoruz ki,

Rabbin huzuruna gittiği zaman, onun cennet ve rızasına

rıdvanına nazar olduğu zaman, cemal ile müşerref olduğu

zaman, kendi say ve gayretinin neticesini elde etmiş

olarak kendisini bulacaktır.

Görecektir ki, dünyada Allah'la münasebete geçtiğinden ötürü

orada Allah'ı görüyor.

Ve yine bilecektir ki, dünyada Cenab-ı Hakk

'ın esma ve sıfatlarıyla münasebete geçtiğinden ötürü, orada

Rabbisinin cemali ve kemalini, cennet nimetlerini unutturacak cemali

ve kemalini müşahede ediyor.

Rabbim cümlemizi bu şerefle tekrim, taziz ve teşrif

buyursun.

Bizi bu dünyadan hissiyat ve nefsaniyetine saplanıp kalmadan,

ten tenceresinde hapsolmadan, vehimiyet ve vehimi garizeler içinde

boğulmaktan muhafaza buyursun.

Muhterem Müslüman, bugünkü mevzua şöyle bir dibaçeyle

girmek istiyorum.

İnsana mevhibe-i ilahi olarak verilmiş pek çok

şeyler vardır.

Biz bunların bazılarını görürüz, bazılarını da sezeriz.

Görgüye çok itimat eden insanlara göre görülen şeyler

mühimdir.

Bazılarına göre el mühim, ayak mühim, dil mühim,

dudak mühim, göz mühim, kulak mühimdir.

Bazıları ise bunları tamamen arkaya atmış bertzon gibi.

Entüvisyon demiş, esas iç sezi mühim, iç müşahede

mühim.

Benim kalpte bulduğum şeyler, vicdanda bulduğum şeyler vardır

ki onu ne el anlatır, ne dil anlatır,

ne dudak anlatır, ne göz anlatır, ne de

kulak anlatır, ne de hiç kimseye kitap anlatır.

Kalbim benim için öyle bir kitap, öyle bir

dil ve öyle bir daldır ki yerinde meyve

verir, yerinde şu ayıp kesilir, bir hatip olur

bana hitabette bulunur ve yerinde de bir kitap

haline gelir.

Sanki Furkan, sanki Kur'an'dır, Allah'tan bahseder.

Yerinde de bu mühim, bu bizim sezemediğimiz şey

veya sezinin ne demek olduğunu bilemediğimizden ötürü künhüne

vakıf ve muttali olamadığımız bir şeydir.

Allah'ın maddi manevi, zahiri ve batini bize

bir kısım mevhibeleri vardır.

Bu mevhibelerin verilişinin kendilerine göre gayeleri vardır.

Eski ifadesiyle buna ma hulika leh denirdi.

Her şey ne için yaratılmıştır onu bilmek.

Bu çok mühimdir.

Elin kendine göre vazifeleri vardır.

Bir el tutabiliyorsa talihlidir.

Bir el tutma, yakalama, yapışmam ve temas ettiği

zaman lezzet almam.

Temas ettiği şeyde ne olduğunu haşin veya yumuşak

sezmem.

Vazifelerini yapabiliyorsa bu el talihlidir.

Ve bir el bu vazifeleri yapamıyorsa marizdir, hastadır,

sakattır.

Ve böyle bir el muzdariptir.

Göz görmek için yaratılmıştır.

Renga renk güzellikleri sezmek için.

Çocuklarının pak simalarını müşahede etmek için.

Hayat arkadaşının dünyada ve ukvada kendisine refakat edecek

cemaline bakmak için.

Göz hulun için verilmiştir.

Renga renk Allah'ın sanatlarını tefdiş etmek.

Şu meşhergahı alemden, insanın nazarına arz edilen ne

kadar antika sanat varsa.

Bunları müşahede etmek, bunlardan zevk duymak.

Ve vicdanında bir marifet peteği nesjetmek ve orada

Allah'ı bulmak.

Tenzen kalpte bilinen Allah'a orada ermek.

Öbür alemde göreceği Allah'ı Celle Celaluhu burada

münasebete geçmek suretiyle tanımak o kalpte olacak.

Göz yoluyla oluyor bu da.

Müşahede edecek, duyacak, tadacak ve doyacak.

Binbir zevke erecek.

Göz bu vazifeleri yaparsa bahtiyar ve talihlidir.

Göz görmüyorsa talihsizdir.

Ve görmeyen göz sakattır, marizdir, hastadır.

Vazifesini yapamadığından ötürü de mustariptir.

Bunu siz ağmalara sorun, körlere sorun.

Gözün ne demek olduğunu onlara sorun.

Ve yanınızdan geçen bir sakat gözleri görmeyen bir

alilin gözlerinde gözlerinizi tanımaya çalışın.

İşte onda olmayan ve bende olan iki pencerem.

Güneşle münasebete geçen, çiçeklerin renklerinin diliyle konuşmaya geçen,

rengarenk antika sanatları müşahede etme münasebetine geçen göz.

Göz vazife yapmadığı zaman mustariptir.

Ayak vazife yapmadığı zaman mustariptir.

Alil bir ayak, sakat bir ayak mustariptir.

Ayağım olsaydı da gezseydim.

Nicesinden bin ahuvah ve telehüften sonra dinlersiniz.

Ah ayağım olsaydı.

Olsaydı sanki ne yapacaktı?

Ayaklar gibi yapacaktım.

Ah ayağım olsaydı da cihad etseydim.

Deyen insanın iniltisindesin, siz ayağı tanımaya çalışınız.

Bir sopayla gezmeye çalışan insanın ayağında ayağınızı tanımaya

çalışınız.

Beliniz onun da bir hakkı vardır.

Kendi inhinaları içinde yerinde eğilme, yerinde doğrulma ve

dik yürüme, bir nimet olan başlı başına belinizi

ve inhinalarını, kıkırdakların, fıkraların eğilmesini, bükülmesini, çeşitli

pozisyonlara müsait vaziyette yaratılmasını, İki büklüm gezen insanları

da tanımaya çalışınız.

Belini bükemeyen insanları da tanımaya çalışınız.

Zaten namazda, rükuda belki Cenab-ı Hak bunu

bize anlatmak istiyor.

Rükudan sonra kıyamda bunu bize anlatmak istiyor.

Eğilip kalkmada belin bu pozisyonlara müsait olmasıyla bunu

anlatmak istiyor.

Ama insan ne kadar kör ki bunları anlamıyor,

tanımıyor ve bilmiyor.

Binaenaleyh çoğaltmayayım.

Elinizden ayağınıza kadar, gözünüzden kulağınıza kadar, dilinizden dudağınıza

kadar, her birisi birer nimet ve aynı zamanda

birer vazife ile vazifeli bulunmaktadırlar.

Dil vazife yaptığı zamanda o, beşerşet içinde ve

beşaret içindedir.

Neşittir, sevinç içinde, huzur içindedir.

Epkem olduğu zaman mustariptir, konuşamadığı zaman sıkıntı içindedir.

Maksadını eliyle ayağıyla anlatan insanlara sorduğunuz zaman, vaziyetlerine

baktığınız zaman bunu çok iyi anlayacaksınız.

İşte bunlar ami tabakasına seslenen dillerdir.

Göz ami tabakasına sesleniyor, okumamışa bilmemişe.

Kulak ami tabakasına sesleniyor, beni bil diyor.

El ami tabakasına sesleniyor, kolsuza bak beni tanı

diyor.

Ayak ami kör tabakaya sesleniyor, beni bil tanı

diyor.

Bir de senin kalbin var.

Kalbinde bir hayat, bir mematı var.

Kalbinde bir mahlukahı var.

Kalbinde bir yaratılış gayesi var.

Ve kendine göre bir vazifesi var.

Netaifi Rabbaniye'nin kendine göre neşateti var.

Sevinci var, huzuru var ve aynı zamanda ıstırabı

var.

Allah onun sevinç ve huzurunu anlatırken, Dikkat ediniz

kalp, Yeme ve içmeden cismin itminana kavuşup oturaklaştığı

gibi, huzura ulaştığı gibi kalp, Allah'ı anmakla

meşbu olursa oturaklaşır ve huzura kavuşur diyor.

Binaenaleyh, hikmet, ilim kalbi huzura kavuşturur.

Marifet kalbi huzura kavuşturur.

Hikmet kalbi huzura kavuşturur.

Muhabbeti ilahi kalbi huzura kavuşturur.

Ve muhabbeti ilahiden bir zevki ruhani hissetmem.

İşte bir lezzet hissetme, içinde bir yumuşaklık ve

öbür alemlerden gelen tatlı bir esinti hissetmem.

Allah aleminden ve lahut ufkundan gelen meltem hissetmem.

Kalbi huzura kavuşturur ve itminana kavuşturur.

Nasıl gözsüzlük bir felaket, nasıl elsizlik ayaksızlık bir

felaket, öyle de kalbin Allah'la münasebetsizliği öyle

korkunç bir felakettir ki, insanın eli ayağı gözü

kulağı beraber bulunmasa, insan bu derli korkunç bir

felakete maruz kalmış olmaz.

Onun içindir ki aziz Müslüman, yirminci asırda baş

aşağı giden beşer, bu meselede baş aşağı iflas

eden beşer, kaybettiği şeylerin kıymetini bilememekten, neleri kaybetmiş

olduğunun farkına varamamaktadır.

O elinin, ayağının, dilinin, dudağının belki nimet olduğunun

farkına varabilmekten, yerinde belki bunları anlamakta ama, üç

asırdan beri insanımız kaybettiği kalbinin kaybedilişinin farkında değildir.

Bunu misallerle size intikal ettirdiğim zaman göreceksiniz ki,

benimle beraber cemaatinde kalbi yoktur.

Göreceksiniz ki vicdan sönmüştür.

Göreceksiniz ki o kalbe gecelerde Allah tecelli etmemektedir.

İniltisi olmayan bir kalp hayvan kalbinden farksızdır.

Israp çekmeyen bir kalp hayvan kalbinden farksızdır.

O bir etten vücuda kan pompalayan bir uzvudan

ibarettir.

Her uzvun bir hikmeti vücudu, bir hilkati vücudu

vardır.

Kalbinde hikmeti vücudu ve hilkati vücudu vardır.

Mevlana'nın neyi gibi daima inlemek, Allah deyip

inlemek, göklerde melekler ile, yerlerde Yunus'un dili

ile, mahi ile ve ahi ile, deryada mahi

ile, karada ahi ile ağlamak ve inlemek.

Bu da kalbin vazifesidir.

Bir kalbi bu işlerden tadil ettiğiniz zaman, siz

kendinizi kalpsizliğe mahkum etmiş olacaksınız.

Ve insanımız kendisini böyle bir şeye mahkum etmiştir.

Materyalizm düşüncesi insanımızı yutmuştur.

Onu sadece gözüyle gördüğü şeylere, onların içine hapsetmiş

bütün mütalalarını, onlara inhisar ettirmiş ve onu sadece

gözüyle gören ve kulağıyla duyan ve fakat kalbiyle,

vicdanıyla hiçbir şey hissetmeyen, bir sırrının mevcudiyetinden habersiz

yaşayan, kafasının mevcudiyetinden habersiz yaşayan, ledünniyatından habersiz

yaşayan ve kalbine daima tecelli eden misafir olarak

gelen, Allah'tan habersiz yaşayan bir gafil haline getirmiştir.

Mevzu kendi kıymetine uygun tahlil ederken, ağzından hayvan

kalbi tabirleri çıktım.

Rabbim hata ettimse bu mevzuda beni af buyursun.

Ve eğer bir nezaketsizlik olduysa bu cemaatta kusura

bakmasın.

Yerinde Allah Celle Celaluhu, bir kısım münasebetsiz kimselere

onlar hayvan, belki hayvandan da aşağıdır sözüyle, ben

buna dayanarak bu türlü şeylerin ifade edilebileceği kanaatine

varıyorum.

Yanlış hükmediyor, yanlış anlıyorsam Rabbim kusurlarımı bağışlasın ve

beni muhafaza etmesin.

Aziz Müslüman, bu insanımızda bir kusurdur.

Kusuru idrak etmek bir meziyet ve bir fazilettir.

Ne acıdır ki insanımız kusurunu da müdrik değildir.

Eğer kusurunu, bu mevzudaki aybını ve seyyatını, eksikliğini

bilebilseydi, mütahale edebilseydi, müşahede edebilseydi, üç asırdan beri

girdiği yanlış yoldan dönme mevzuunda belki kendisi için

bir fikir vermiş olacaktı bu irfan.

Ama insanımız yanlış bir yolda yürümekte, fakat eksiğini

ve kusurunu da bilmemektedir.

Ben ahlak-ı aliyyeye bu girizgâhtan gireceğim.

Bize eksikliklerimizi, ayıplarımızı ve kusurlarımızı, ahlakta sukutularımızı,

sui ahlakımızı, hatırlatıcı undelere muhtaç olduğumuzu bilmemiz lazım.

Biz kendi kusurlarımızı bilmediğimiz müddetçe kusurdan çıkmamıza imkan

olmayacaktır.

Kendinde bir kalp var mı yok mu bundan

habersiz yaşayan bir insan ilel ebed kalpsiz yaşayacaktır

da fakat bunu bilemeyecektir.

Kalbimizin olmadığını bilirsek, yer yer ondan kuşkulanırsak, benim

ciddi endişem vardır.

Kalbimden gerçekten Allah'a inanmış mıyım ciddi endişem

vardır.

Ve bunu senelerden beri sizin huzurunuzda ihsar etmişimdir.

Zira onu derinlemesine bilemiyorum.

Kendimden ve onun bana getirdiği her şeyden, benliğimin

bana kazandırdığı her şeyden ciddi endişem, tereddüdüm ve

şüphem vardır.

Belki yerinde Rabbim ayan beyan, benim kendi varlığımdan

benim için daha zahir olur.

Fakat bununla beraber ben kalben onun yanında mıyım

değil miyim?

İşte bu noktada aşamadığım ciddi tereddütlerim vardır.

Ciddi tereddütlerim vardır.

Rabbim memata, hayattan da az ya da memata

yaklaştığım şu günlerden, yaşımın belli şu seviyesinde, gözü

kapalı olarak beni hayvan gibi burnumun üstüne ölmekten

halas eylesin.

İrfanına ulaştırsın.

Ve kendi bezmin aldığı kimselerden eylesin.

Sizleri de öyle yapsın.

Sizin için aynı şeyleri söyleyemem.

Zira sizi bilemiyorum.

Belki her bir yerleriniz gece kalkıyor, inliyorsunuz.

Seccadeleri gözyaşlarınıza yıkıyorsunuz, bilemiyorum.

Ben kendime gafil diyorum.

Bilemiyorum belki her bir günah arkasından elli defa

elli elinizi dizinize vuruyor, ah ediyorsunuz.

Bilemediğim için sizin hakkınıza hüküm veremem.

Namaz kılmayan bir oğlunuz belki haftalarca size yemek

yedirmiyor, imanın muhtezasıdır.

Açık gezen bir kızınızdan ötürü belki bin defa

elinizi göğsünüze vuruyorsunuz, yazıklar olsun bana diyorsunuz.

Bilemediğim için bunlara hakkınızda hüküm veremiyorum.

Ve eğer böyle değil iseniz siz benden daha

fena baş aşağı kayyaya gidiyorsunuz.

Ama ben sizin hakkınızdan müsaade edin de üstünü

zannedeyim.

Sizi şöyle tanıyayım.

Siz alnınız daima seccadeyi öpen insansınız.

Gecenin karanlıklarını ahuvahınızla aydınlatan insansınız.

Ve o karanlıklarda Rabbinizin yok mu bana dua

eden dediği an, ben varım diye koşan insansınız.

Ve gecesiz herkes yatağına çekildiği zaman, dost dostuna

ulaştığı zaman, dostunuza ulaşıp vasıl olan insansınız.

Öyle olun inşallah.

O yolda kayın ve daim olun inşallah.

Bana gelince benim durumum hususi bir destanlık mevzu.

Nifaklarını aşamayan, şikaklarını aşamayan, gerçekten Muhammedur Resulullah

diyemeyen ve daima nifak içinde çarpana çalan bir

insan olarak, benim durumum ciddi endişe verici bir

durumdur.

Rabbim benim gibi kimseyi eylemesin.

Bu bir kusuru hissetme ve sezmedir.

Sezdim ama aşamıyorum.

Rabbim sezemeyen kimselere kusurlarını ve ayıplarını sezdirsin, hissettirsin.

Sezdirici faktörlere, amillere muhtaçız.

Girizgahım bu.

Bize ayıbımızı hatırlatacak şeylere muhtaçız.

Niçin senin gözün yaşsız?

Ayıp değil mi sana?

Allah'a inanıyorsun ve bana ölü gibi bakıyorsun.

Neden bu cansızlık sende?

Bu kusuru hissetmem.

Niçin sen ibadetü taattaki kusuruna hiç inlemedin?

Mezar taşı mısın sen?

Allah seni insan olarak yarattı.

Seni kendisine muhatap edindir.

Seninle hususi konuştum.

Kalbini kendi kabzası için aldım.

Kendine taraf çevirdim.

Sana irfanını duyurdum ve vicdanını ona doyurdum.

Niçin bana öyle meyit gibi bakıyorsun?

Yoksa Allah'la münasebetin yok mu senin?

Dedirtme.

İnsan kendi kusurunu bilecek.

Ve bunu bana hatırlatacak faktöre muhtacım.

Sana da öyle.

İnsan kendisine bir üstaz bulmalı.

Onun umumi ahval ve durumunu müşahede edecek.

Kalbi derinliklerine inecek.

Onu kontrol edecek.

Evladı eskarında yanında olacak.

Yerinde kendine ihtarlar çekecek.

Bazı hakikatleri hatırlatacak.

Birinin dizinin dibine çökecek.

Başta Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam'ın dizinin dibine çöktük.

Ve sonra ed dinu en nasiha diyen Buhari

Müslüm'ün beyanı içinde bize büyük bir hakikati

anlatan Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam Din hayır haklıktır sözüyle meseleyi

anlatıyor.

İnsan daima nasihata muhtaçtır.

Birinin rahle-i tedrisi önüne oturacaksın.

Ve orada sen muttasıl seyyiatının mürakabesini yapacaksın.

İç kontrolüne mübaşaret edeceksin.

Vicdanını teşrih masasına yatıracaksın.

Onun anatomisini görmeye çalışacaksın.

İçinde ne var bakayım?

Mal menal mı var?

Yoksa Allah'a iman ve irfan mı var?

Vicdanını işgal eden şeyler nedir?

Onları görmeye çalışacaksın.

Sen böyle bir hayır hakın, Bir nasihin nasihatıyla,

İyi bir üstadın, Senin zahir ve batınına aşina,

Dünyayı bilen bir üstadın, İrşadları neticesinde pek çok

şeyleri aşabilir.

Kusurlarını görebilirsin.

O sana kusurlarını gösterecek.

Çetin bir mevzum.

Her mürşide el vermek yolunu sarpa uğratır.

Mürşidi kamil olanın gayet yolu azar imiş sözüyle

anlatılan.

Bu kamil insanı bulmak, Böyle kamilleri hele mevzuliyetle

bulmak çok çetin ve çok zordur.

Rabbim ehli talaletin arkasına düşmekten bizi muhafaza buyursun.

Herkes için objektif olacak ikinci bir husus.

Ayıplarımızı bize hatırlatacak, Ve iyi yönlere doğru bizi

yönlendirebilecek, tevcih edebilecek ikinci faktör.

İyi bir arkadaş intihap etmek.

İyi bir arkadaşınız varsa, Kusurlarınızın başında adeta bir

bekçi bir polis gibi duran, Ve kusurun içine

girmek istediğiniz zaman hemen size yasak diyen, Telkinde

bulunan, yasak komutunu çeken, İyi bir arkadaş bulursanız,

Ayıplarınızı size hatırlatacak, Kusurların içine girmekten sizi kurtaracaktır.

Selefi salihinin durumu bu idi.

Herkesin bir arkadaşı vardı ve kendilerine kusurlarını hatırlatıyorlardı.

Bir muallimin, bir üstazın, Talebeleri karşısında onlara kusurlarını

hatırlattığı gibi, Selahiyet verilen arkadaş, Ferda kusurlarını anlatıyordu.

Resul-i Ekrem s.a.v. ashabı birbiriyle

kardeş yapmıştı.

Kardeş, kardeşe muavindi, müzahirdi, arka çıkıyordu.

Ve aynı zamanda ahiret hesabına da arka çıkıyor,

İyilikleri gösteriyor ve kusurlarını, ayıplarını ona hatırlatıyordu.

Seyyidine Hz.

Ömer, Salman-ı Farise ve Hz.

Huzeyfe'ye soruyordu.

Sık sık Salman-ı Farise ile görüştüğü zaman

sorardı.

Ben de bir kusur görüyor musun derdim.

Devrin halife-i ruh-i zeminim.

Mahilliğin idam duvarlarla çevrili bir ev içinde oturan

muhteşem halifem.

İran'ı, Turan'ı fethetmiş olmasına rağmen, Devri

Risalet Benayi'deki evindeki basit hasırı kaldırmayan, Bu kadar

basit hayatı yaşamaya devam eden Hz.

Ömer, Eski hırkası sırtından, Sağda solda Salman-ı

Farise'yi görünce, Bende bir şey görüyor musun

Allah aşkına hatırlat diyordu.

Bir gün çok ısrar etti, yahu Allah aşkına

bende bir şey yok mu?

Ömer ısrar etme dedim.

Yahu Allah aşkına söyle bende bir şey yok

mu?

Var dedim.

Israr edince söyledim.

İşittiğime nazaran sen, Günde iki defa yemek yiyor

veya bir sofraya iki çeşit katık getiriyormuşsun koyuyormuşsun.

Bu Resul-ü Ekrem'in yapmadığı bir şeydir

diyordu.

Ve yine işittiğime nazaran, Sen iki çeşit elbise

giyiyormuşsun.

Bir gece elbisesi bir de gündüz elbisesi.

Bizim ölçülerimizi bir tarafa bırakınız.

Allah senden razı olsun.

Allah bana kusurlarımı gösteren insandan razı olsun diyor

Hz.

Ömer.

Hz.

Hüzeyfe'yi yakaladığı zaman, Söyle Allah aşkına, Resul

-ü Ekrem sana bütün münafıkları ismen ve resmen

anlattı.

Ben de onların içinde var mıyım endişesini ısrar

ediyordum.

Ömer ederse nasıl düşüneceksiniz?

Ve size çok intikal ettirdiğim, Mesnet itibariyle zayıf

olsa dahi, Hz.

Hüzeyfe ile bir mülakatını arz edeyim.

Kusurunu kendisine söyleyecek bir arkadaş bulmam.

Hz.

Hüzeyfe içi başka dışı başka insanları biliyordu.

Zaten mevzumuzda bir yönüyle bu meseleyi içine almaktadır.

Hüsnü ahlak imanın muktazası arz edeceğim onu okuduğum

ser levha ayette bunu ifade ediyor.

Su'yu ahlaka gelince kötü ahlaksızlık.

O da nifakın ifadesidir.

Kötü ahlak münafıkta bulunur.

İyi ahlakta müminde bulunur.

Seyyidine Hz.

Ömer bu mevzuda yedi tuğla sahibi Evci Kemal

'e çıkmış, arşiyesini tamamlamış nadide bir fıtrattı.

Ama Hz.

Hüzeyfe'nin mazhar olduğu bir kısım meseleler vardı

ki o bilmiyordum.

Resul-i Ekrem bu sırdaşına ve yoldaşına ismen

ve resmen bütün münafıkları söylemiştim.

Bazı kimseler camiye geliyordu.

Hayatları boyunca onlar belki camiye gelmişler, namaz kılmışlar

ama içleri başka dışları başkaydı.

Münafık idiler.

Müminlerden korktukları, utandıkları için camiye geliyorlardı.

Yerinde cihada da iştirak ediyorlardı.

Zekat da veriyorlardı ama zekatı ayırırken canlarından bir

parça ayrılıyor gibi ısrar çekiyorlardı.

Onun için Hz.

Ömer halifeydi namaz kıldırıyordu.

Kafirin, münafıkın namazı kılınmaz.

Kılarsa bir insan günaha girmiş olur.

Allah'ı inkar eden, memleket ve vatan bütünlüğüne

kask eden, şakinin namazını kılan, kıldıran herkes günahkar

olur.

Hz.

Ömer Hüzeyfe'ye bakıyordum.

Münafık namaz kılınmaya getirildiğinde Hz.

Hüzeyfe'ye bakıyordu.

O kimin namazını kılarsa o da onun namazını

kıldırıyordu.

Eğer cemaatten kaçarsa o cemaate Ömer de iştirak

etmiyordu.

Ve bir gün Hz.

Ömer'in mahallesinden bir tanesi vefat etti.

Muharefeleri de çok iyiydi.

Onu daima mescitte saflar arasında görüyordum.

Daima müminler arasında müminliğe mahsus işlerin başında görüyordum.

Gel gör ki adam gönlünden inanmamış.

Mescide gelmiş ama pek çoğumuz gibi direkler gibi

direğin dibinde ölü olarak durmuş.

Mescitte bulunmuş ama fakat ölülüğünü orada devam ettirmiş.

O da vefat ettiği mescidin önüne koydular namaz

kılmak üzere.

Hz.

Ömer gözü Hüzeyfe'de.

Hüzeyfe çekilip gidince o da öbür köşeden döndü,

karşısına çıktı.

Ve yüz yüze geldiler.

Onun çübbesinin önünden, ridasının yakasından tuttum.

Hüzeyfe Allah aşkına söyle bu da münafık mıydım?

Israr etme ya Ömer.

Bu Resulullahın bana tevdi buyurduğu bir emanet ve

bir sırdır.

Allah aşkına doğru söyle bu da onlardan mıydım?

Her gün camiye gelen bu insan, her gün

Müslüman safları içinde bulunan bu insan demek içinden

inanamamış.

Demek içindeki nifak ve şikakı yenememiş.

Demek küfürden çıkamamış.

Demek iman dairesi içine girememiş.

İmanın zevkü ve neşresini duyamamış.

Çok ısrar edince evet dedim.

Ve bu defa Hz.

Ömer elleri gevşiyordu gözünden, göksünden.

Hüzeyfe'nin dizlerinin dibine yığılacaktı, ayaklarının bağı çözülmüştü.

Ve yığılırken de şu sözü söylüyordum.

Allah aşkına bir şey daha soracağım.

Allah aşkına söyle ben de onların içinde miyim?

diyordu.

İşte o zaman kalbinden vurulmuş Hz.

Hüzeyfe.

Allah'a sığınırım ki sen onlardan olasın diyordu

ya Ömer.

Allah'a sığınırım sen onlardan olasın.

Ama Hz.

Ömer bunu yenememişti içinde hiçbir zaman.

Bu korku içinden çıkarıp atamamıştı.

Zira sinesinden yaralanmış.

Hem namaz kılarken yaralanmış.

Şehit olarak Allah'a gideceği zaman endişelerini izhar

ediyordum.

Nasıl kurtulurum ben?

diyordum.

İbni Abbas ona söyler diyordu.

Ya Ömer sen Resul-ü Ekrem'e iman

ettin.

Resul-ü Ekrem seni vezir olarak tayin etti.

Ömer, Ebu Bekir'le senin elinden tuttu.

Ahirette böyle haşroluruz dedim.

Benden sonra peygamber gelseydi Ömer olurdu dedim.

Bana İlmi'yle dün süt mahiyetinde verildi.

Artanını Ömer'e verdim dedim.

Senin hakkında şu şu şu iltifatlarda bulundum.

O gittikten sonra Ebu Bekir senden razı ve

ümmet senden razıydı.

Ve şimdi de bütün ümmeti Muhammed senden razıdır.

Yaralandığın şu dakikada herkes senin için ağlamaktan.

Hatta münafıklar dahi ağlamaktadır deyince.

O ölgün ve solgun gözlerini İbni Abbas'ın

gözlerine diktim.

Sen Allah huzurunda peygamberin amcasının oğlu olarak böyle

şehadet eder misin dedi.

Ederim deyince gayrı gam yemem dedim.

Resulullahın amcasının oğlu bana şehadet edecek.

Bunlarla şehadet edecek diyordum.

Anlıyor musunuz endişeyi aşamamayı.

Haşi Hazreti Ömer ben münafıkım demedim.

Fakat ciddi endişesi ve korkusu vardır.

Ciddi telaşı vardır.

İtminana ermiştim.

Eğer bir tek insan cennete girecekse Rabbimin rahmetinden

engin rahmetinden ümit ederim o ben olayım diyor

olmasına rağmen.

Bu endişeyi içinden atamamıştım.

Çok defa size tasvim ayetinde başınızı ağırtmam ayetinde

tevcih ettiğim sen neredesin sözünü yeniden sana tevcih

etmeme müsaade et.

Sen neredesin.

Ömer kusurlarını kendisine söyleyecek adam araştırıyor.

Ve o sayede on senelik hilafet hayatında zimmi

Yahudi Hristiyan ve Müslim kimseyi darıltmadan Rabbisine mülaki

olma imkanını elde ediyor.

Kusurlar söyleniyor o bu sayede ahlakı aliyeyi güzel

huyları ahlakı haseneyi kazanıyor ve farsa farsa fena

huylardan uzaklaşmış oluyor.

Bu Resul-ü Ekrem'den günümüze kadar selefin adetiydi.

Tekrar ediyorum bir arkadaş edinin size kusurlarınızı söylesin.

Çekinmeyin kocunmayın size batmasın size kusurlarınızı hatırlatan bir

arkadaşınız olsun.

Kanuni önünde senden büyük Allah var mağrurlanma padişahım

diyen bir adam dolaştırıyordum.

Sen kendine kusurlarını hatırlatacak böyle bir yarı vefadar

bul.

Elinden tutup seni cennete götürecek cennet yolunu ira

ve işaret edecek bir arkadaş edin.

Zarar etmeyeceksin.

Sana desin ki niçin bu gece teheccüd kılmadın.

Neden pazartesi perşembe orucunu terk ettin.

Rabbine kulluğun senin bu kadar mıdır bu denli

midir desin.

Kusurlarını söylesin.

Nerede senin ailen.

Niçin namazsız ve niyazsız hatırlatsın sana.

Bu selahiyeti ver ve kocunma.

Harun Reşit bir padişahtı.

Fazlı İbni Rebi anlatıyor.

Ebu Naim İspahani Hilyesinde ve İbni Cevzi sıfatı

saftesinde naklediyor.

Uf uzun naklediyor ona ait vakaları.

Diyor ki Kabe'yi ziyaret etmek haç yapmak

üzere Mekke'ye gelmişti.

Ben de beraberinde bulunuyordum.

Büyük muhaddisinden.

Bir gece yanıma geldi.

Bana dedi ki İbni Rebi bana bir adam

bul da bana biraz nasihat etsin.

Bana biraz ders versin.

Şu biçare yıkık gönlüm tamir istiyor.

Bir ateş istiyor yansın tutuşsun.

Ben de diyor ilk aklıma gelen Süfyan İbni

Uyeyni oldum.

Onun kapısına götürdüm.

Emir-ül müminine icabet et dedim.

Kapısını açtı içeriye aldı.

İltifat etti Emir-ül müminine.

Ve nasihat etti Süfyan İbni Uyeyni'ne.

Sekiz yaşında istihat mevkine yükselen.

Beş altı günde Kur'an'ı hatmeden.

Nadide fıtratlardandır.

Ismarlama fıtratlardandır.

Sabaha kadar ayakta duran ve gündüzü oroş geçen,

hukuk adına kanun vaz eden, büyük hukukçulardan, Ebu

Hanife'nin muhasırlarındandır.

Fakru zaruret içinde yaşar.

Nasihatlardan sonra Harun Reşit bir ihtiyacınız var mı

dedi.

Fazla sayılmaz dedi.

Olabilir ihtiyacım dedi.

Bu defa İbni Rebi bunun ihtiyacını veya Ebu

Lebbas bunun ihtiyacını gör dedim.

Ben ona bir kese altın verdim.

O an onu alıp ya yiyecek veya başkalarına

dağıtacaktım.

Yanından ayrılırken arkadaşın beni ihna etmedi dedi.

Doyurmadı, bana bir şey anlatmadı dedi.

Bari Abdurrezzak İbni Hammam'a gidelim dedim.

Veyahümama iki şekilde de telaffuz edilir.

Ona gittik.

Süfyan İbni Uyeyni'den gördüğümüz şeyleri gördük.

Bu arkadaşın da beni ihna etmedi dedi.

Kalbimi doyurmadı.

Bana hakikat eri birisini göster de bana bir

ders versin.

Şu perişan, gönlüm perişaniyetten kurtulmak istiyor diyor.

Devrin padişahıdır.

Müslümanlığın en muhteşem döneminden.

Peri masallarının hüküm fermu olduğu Bağdat'ta büyük saltanat

sahibi.

Harun Reşit diyor bunu.

En mevsut tariklerle bize intikal ediyor.

O defa aklıma esen zat Suzeyli İbni İyaz

oldu.

Kapısına gittik, kapıyı vurduk, vurduk, vurduk.

Hiç ses vermedi, cevap vermedi.

Ben dedim ki emir-ül müminin kapının önünde

devlet reisi sizi bekliyor.

Benim emir-ül müminimle ne ala veren var

dedi.

Şu gece vakti Rabbimle ibadetimden alıkoymasınlar beni.

Allah'a ant verdirince geldi kapıyı açtı içeriye

girdik.

Ama karanlıktan mum yoktu yine çekildi bir tarafta

oturmaya durdu.

Ve biz onu aramaya durduk.

Benim elimden evvel Harun'un eli ona gitmiş.

Yumuşak padişahın eli nasırlı ayaklarına temas edince bu

ne güzel eller diyordu Suzeyli İbni İyaz.

Eğer cehennemde yanmazsa bu ne güzel eller diyordu.

Vazifesini yapar yerinde kullanılmış olursa bu ne güzel

eller diyordu.

İlk nasihatını vermeye başlamıştım.

Harun Reşit Suzeyli İbni İyaz'ın ayaklarına kapanarak.

Harun sen sana bir şey anlatılacak durumda değilsin.

Sen halife olduğu zaman kime fikir sordun?

Ben nasıl yapayım diye kime gittin müracaat ettin?

Kimle istişare ettin?

Senin seleflerin Ömer bin Abdulaziz halife olduğu zaman

arkadaşlarını çağırdı.

Salim İbni Abdullah 2 Hazreti Ömer'in torunuydu

onu çağırdım.

Muhammed İbni Kabül Kuresi'yi çağırdı tabiinin büyük

imamın.

Reca İbni Hayve'yi çağırdı tabiinin büyük imamın.

Onlara şöyle dedim.

Ben ciddi bir yük altına girdim.

Neden Allah beni bu imtihana tabi tuttu bilemiyorum.

Beni halife seçtiler.

Bu büyük vebalin altından nasıl kalkarım?

Nasıl bunun hakkını verelim?

Siz benim arkadaşlarımsınız.

Allah aşkına beni yalnız bırakmayın diyordu.

Ömer bin Abdulaziz böyle diyordu.

Ve arkadaşları konuşmaya başladılar.

Salim Hazreti Ömer'in torunu dedesi gibi bir

insandı.

Ona diyordu ki Ömer öyle bir oruca niyet

et ki vefatın iftar olsun diyordu.

Beşeri hislerine karşı oruç tut diyordu.

Hayvani garizelerine karşı oruç tut diyordu.

Allah adına oruç tut diyordu.

Vefat ettiğin zaman iftar olsun diyordu.

O zaman istikamette olursun.

Muhammed İbni Kabül Kuresi şöyle diyordu.

Müminlerin küçüklerini evladın bil.

Emsalini kardeşin bil.

Büyüklerini baban bil.

Babana karşı hormette ol.

Arkadaşlarına, kardeşlerine karşı saygı ve mürüvvet içinde bulun.

Evladın durumunda bulunan küçüklere karşı şefkatten, merhametten ve

insanlıktan dur olma diyordu.

O da öyle bir nasihat ediyordu.

Recai İbni Hayve'ye gelince diyordu ki ya

Ömer.

Halifesin nefsin için arzu ettiği şeyi müminler için

de arzu etmezsen mümin olamazsın.

Müminleri nefsin kadar sevecek.

Nefsine tercih edecek.

Arzularında onların arzularını sezmeye çalışacak ve isaf edeceksin.

Harun, Ömer bunlardan nasihat aldı.

Allah aşkına sen kimden nasihat alacaksın?

Sen hilafete koştun gittin.

Halbuki senin deden Hz.

Abbas, Resul-ü Ekrem'e geldi, imaret istedim.

Dedi ki ya Resulallah bana da emirlik ver.

Allah Resulü buyurdu ki bu ağır bir yüktür.

Ben bunu isteyene vermem.

Bu vazife onundur ki o vazifeden kaçar.

Vazifenin arkasından koşana vermem ben o vazifeyi diyordu.

Harun sen ise dolu dizgin gözlerini kapatın hilafete

koştun.

Koşarken hiç Allah'tan korkmadın diyordu.

O her böyle dedikçe fezzekelerini koydukça Harun Reşit

yıkılıyor ayaklarına kapanıyor.

Hıçkıra hıçkıra ağlıyor kalkıyor zidni diyordu.

Fazl İbni Rabi diyor ki ben dedim ki

Fuzayl İbni Yazam emirin müminini öldüreceksin adamın kalbi

çatlayacak.

Esas siz onu öldürüyorsunuz diyordu.

Pöh pöhlüyorsunuz.

Allah'ı göstermiyorsunuz.

Dünyayı işaret ediyor mahvediyorsunuz.

Ben onu ihya etmeye çalışıyorum.

Yanından ayrılırken soruyor Harun Reşit Fuzayl bir şeye

ihtiyacın var mı?

Çok ihtiyacım var çok borcum var.

Ama Rabbime borcum var.

Ve o kadar borçluyum ki ona olan borcum

başka borçlar unutturdu bana.

Evde yiyecek katın falan filan olmayabilir.

Ama Rabbime medyunum.

Sana bir kese altın vereyim.

Fesubhanallah diyor.

Ben seni ahirete çağırıyorum sen beni dünyaya çağırıyorsun.

Bu ne utanmazlık böyle diyor.

Kendine nasihat edecek arkadaş arıyor.

Doğruyu ira edecek.

Elinden tutup kalbi hayatına ruhi hayatına götürecek adam.

Dışarıya çıkınca Harun Reşit kapının önünde dinliyor.

Biraz sonra öbür hücreden bir kadın sesi yükseliyor.

Ne olur da Allah aşkına.

Kutulaya mutbu.

Bir lokma bir şey alsaydın da bir iki

günden beri açlıksızsın şu evde.

Ne olur Allah aşkına.

Evet açlıksız olduğunuzu biliyorum.

Bunlara nasihat ettiğim bir devrede beni boğazlanan bir

sıhır haline getirmek istiyorsunuz.

Şu nasihatlerimi öldürmek istiyorsunuz.

Beni mahvetmek istiyorsunuz deyince Harun Reşit kapının öbür

tarafında arkadaşına.

Adamım beni ikna etti vicdanımı doyurdu diyordu.

İşte beni getirirsen böylelerine getir diyordu.

Allah'ı anlatan.

Bakışlarında Allah mütecelli olan.

Davranışlarında Allah mütecelli olan.

Kalbi hayatlarında Allah tecelli eden.

Böyle hakikat erlerine getir de nasihat etsinler diyordu.

Aziz Müslüman.

Kendine hayır ha ara.

Bir nasihatçi ara.

Hak dostunun dediği gibi ne kazandın fani dünya

bu cihana geleli.

Bu dünyada belki senin kazandığın kazanacağın en mühim

şey.

Bir hak dostu kazanacaksın.

Onu yarı vefadar olarak kabul edeceksin.

Sana pürüzsüz arızasız dupduru kusurlarını söyleyecek.

Ve sende diri etmeden dinleyeceksin.

O sayede inşallah istikamet kazanacaksın.

Hakikata ereceksin.

Allah-u Teala ve Tekaddes Hazretleri seni ve

beni hakikata erdirsin.

Bu da eğrilerimizi, eksikliklerimizi, ayıplarımızı bize gösterme mevzuunda

ikinci bir faktördür.

Hüsnü ahlakı ders vermede ikinci bir faktördür.

Sui ahlaktan, fena huylardan sıyrılmamıza yol veren, imkan

hazırlayan ikinci bir faktördür.

Üçüncüsüne gelince düşmanlarımızın, bizi sevmeyen kimselerin bizim hakkımızda

söylediği sözlere değer vermesin.

Ne diyorlar bizim için?

Bu adam para yiyor mu diyorlar?

O nispetle dikkat edelim.

Düşmanlarımız bizim kusurlarımızı yakalamak isterler.

Onunla bizi vurmak isterler.

Şu adama bakın.

Şu sofi görünümlü adama bakın.

Şu zahit davranışlı adama bakın.

Davranışlarında öyle bir hal var ki, Seyyidin Hasan

Basri'nin dediği gibi, halkın içinde öyle dolaşıyorsun

ki, millet seni bir şey sandı diyor.

Halbuki nifak içindesin diyordu kendi kendine.

Rabbisine yalvarırken üst boyası var.

Halkın içine zahit kılık ve kıyafetiyle giriyorsun.

Yani peygamber cübbesi sırtına takıyorsun.

O mübarek Seyyid, bunu anlatırken kendini anlatıyor, beni

anlatıyor.

Düşmanlarınızın hakkınızdaki kritikleri değerlendireceksiniz.

Şu zahit görünümlü adama bakın.

Sanki abid gibi görünüyor.

İnsanlar yanında dururken mütevazı bir durum ısrar ediyor.

Halbuki hadis hatırlı işte böyle değil.

Sözlerini değerlendirmeye çalışın.

Hasımlığınızın sizin hakkınızda yaptığı tenkitler çok yerinde, çok

isabetlidir.

O tenkitlere değer verir.

Hassasiyet gösterdiğiniz noktalarda bin kat daha hassasiyetinizi artırırsanız

zarar etmeyeceksiniz.

Sırat-ı müstekimde yürümeyi pekiştirmiş olacaksınız.

Bu sizin için bir bakıma teminat olacak.

Ve inşallah kıldan ince, kılıçtan keskin, o sırat

-ı berk-ı hatif gibiyim.

Çakıp kaybolan bir şimşek gibi geçme imkanını bulacaksınız.

Allah sizi böyle geçmeye muvaffak eylesin.

Allah ümmeti Muhammed'e merhamet eylesin.

Allah ümmeti Muhammed'i mağfiret eylesin.

Allah bizimle beraber ümmeti Muhammed'in günahlarını seçeylesin.

Dördüncü faktör cemaatin içinde bulunmak.

Cemaatin içinde bulunup bizim gözümüze batan ve bize

hoş görünmeyen günahların biz işlediğimiz zamanda da hoş

görülmeyeceğini, Allah'ın onları sevmediğini bu suretle idrak

etmeye çalışalım.

Dördüncü bir faktör arz ediyorum.

Seyyidine Hazreti Mesih'in cihan paha cihan değer,

edebine bakan bir tanesi Resul-u Ekrem'e

de Hazreti Ebu Bekir demiştir.

Seni kim böyle terbiye etti?

Bu ne terbiyedir böyle?

Bu ne edeptir böyle?

Bu ne âli ahlaktır böyle?

Bu olsa olsa ancak göklerde olur.

Olsa olsa bu durum ancak meleklerde olur.

Rabbim beni terbiye etti ve çok yaman bir

terbiye etti.

Savkalade bir terbiyeye tabi tuttum.

Ümmetinden birisi de Hazreti Mesih'e soruyordu.

Seni kim terbiye etti?

Beni kimse terbiye etmedi.

Ben insanların içine girdim.

Mesela cahilin, cehaletinin çok çirkin olduğunu gördüm.

Ve ondan tiksindim, ürktüm ve kaçtım diyorum.

Yani zina edenin zinasını gördüm, ürktüm, kaçtım.

Yani ulu orta her yerde gülen, kahkaha atan

insanın bu davranışındaki çirkinliği sezdim, vicdanımda duydum, ürktüm

ondan.

Yani ibadet ütaattaki kusurunun yanı başında ağlaması gerekirken

gülen insanın nasıl çirkin bir davranış içinde bulunduğunu

sezdim, irendim, ürktüm, uzaklaştım.

Cemiyet içinde gördüğünüz göreceğiniz kusurlar, eksiklikler ve ayıplar,

sizden de o türlü şeylerin sadir olmasının çok

ayıp ve çok göstermelayıcı olduğunu size ihtar edecektir.

Onun için halvetten daha ziyade halk içinde bulunma.

Uzdat ve izvadan daha ziyade halkla beraber yaşamam.

Bir yönüyle halkın içinde olma, irşad etme.

Bir yönüyle de cemaatten nanfi ve müspet dersler

alma.

Ve böylece kendine çeki düzen verme.

Ehli sünnet ve cemaatin yolu ve ahlak-ı

aliyye-i islamiyeyi kazanma faktörlerinden bir tanesi.

Bir diğer hususa gelince ahlak-ı aliyyeyi biz

Kuran'ın içinde ve sünnetin içinde göreceğiz.

İleride inşallah kesri şehvet bahsini de açtıktan sonra,

yani arzularımızı yenme ve arzularımızı kısıtlamam, kendimizi aşma,

duygularımızı aşma, bahsini geçtikten sonra madde ve madde

yeniden onları size intikal ettirmeye çalışacağım.

Bir aybımız, bir kusurumuz var mı?

Kuran adesesiyle bakacağız.

Bir aybımız, bir kusurumuz var mı?

Sünnet adesesiyle bakacağız.

Kuran'ın vasat noktasından kendi davranışlarımıza baktığımız zaman

belki pek çok eksiklikler göreceğiz.

Bu eksiklikleri Cenab-ı Hak bize idrak ettirsin.

İdrak edersek onları düzeltmeye çalışacağız.

Kuran okuduğum sure-i celilede peşi peşine ayetlerde

müminin nasıl olacağını bize anlatıyor.

Zira biraz evvel temas ettiğim gibi, hüsnü ahlak

imanın gereği, tu-i ahlak ve kötü huy

da nifakın gereği.

Nifak tarlasında fenalıklar biter.

İki yüzlülük varsa, riyakarlık varsa, dual yaşama varsa,

iç başka dış başka varsa, kalp ceset izdivaçsızlığı

varsa şayet bir insandan, şekavet olacaktır, içki olacaktır,

kahvede oyun olacaktır, boş yere hüzünü yerem, kahkaha

atımı olacaktır, eğlenme olacaktır, gülme olacaktır ve fakat

bunların yanında hiçbir muhasebe olmayacaktır.

Nifak da bunlar olacaktır ve bunu fezleke halinde

arz edeceğim.

İmana gelince onda ciddilik olacaktır, tedbür olacaktır, tefekkür

olacaktır, hayatı değerlendirme olacaktır.

Gelinmiş olan bu dünyayı çok iyi kıymetlendirme, ekme

ve mahzun almam.

Bunu idrak etme olacaktır ve dünyadan cidden iyi

istifade etme olacaktır.

Allah iyi istifade edenlerden eylesin bizi.

Hüsnü ahlak imanın gereği, kötü ahlak nifakın gereği,

iç bozukluğunun gereği, sokaklardaki cinayetler, vatan ve millet

bütünlüğüne kastetmeler bunlar nifakın gereğidir.

İç bozuk demektir, iç bütünlüğüne ulaşamamış bu gençlik

demektir, onları ifsat edenler de ulaşamamış demektir.

Bir nifak vardır ve bütün kötülükler bu nifak

tarlasında neşvü nema bulmaktadır.

Kad eflehal müminun.

Müminler kurtuluşa erdiler, katiyen.

Müminler kurtuluşa erdiler.

Kim?

Hangi mümin?

Ellezinehum fi salatim haşiun.

Namazlarında ciddi olan müminler, haşyetli olan müminler, içi

ürperti dolu olan müminler, saygılı olan müminler, Allah

huzurunda dururken iki bükülüm duran müminler, cennet ve

cehennemi göz önünde görüyor gibi ibadet eden müminler.

Muhaddisinden birisi var.

Diyor ki ne zaman namaza dursam, cehennem gözümün

önüne geliyor, öyle görüyorum onu oradan.

Temessül ediyor cehennem, ödüm kopuyor.

Ayetlere mübaşeret ederken, bir ayeti terdat ederken artık

o hava içinde okuyorum.

İşte bu müminler felah buldular diyor.

Vellezinehum anillagvimu aridun.

Lağviyattan, füzuli şeylerden, batıl şeylerden, iştinab eden müminler

felah buldular diyor.

Füzuli eğlencelerden, vakti israf etmekten, kahvelerde vakit öldürmeden,

kaçınan müminler felah buldular diyor.

Ve Kur'an-ı Kerim dikkat edin mümin

derken, ona bir kısım evsaf sayıyor, ahlak-ı

aliye.

Ahlak-ı aliyeyi imanın muhtazası sayıyor.

Burada gadaf lahel müminun diye başlıyor.

Sonra, ellezinehum fî salâtim hâşûn.

Vellezinehum anillagvimu aridun.

Vellezinehum lizzekati fâilûn.

Zekatlarına da.

Vellezinehum lifrûcim hâfizûn.

Irzlarını, namuslarını koruyorlar.

Apış arasını muhafaza ediyorlar.

Ellerini, dudaklarını, gözlerini, kulaklarını muhafaza ediyorlar.

Fena duymuyor, fena görmemeye çalışıyor.

Ve fena konuşmaktan iştinâb ediyorlar.

Ve böylece, zinanın her çeşidinden kaçınmış oluyorlar.

İmanın muhtazası sayıyor, bakın.

Başka bir sure-i celilede yine, hüsnü ahlak

imanın muhtazası sayıyor.

El-Tâibûn el-Âbidûn el-Hâmidûn el-Sâihûn.

El-Râkiûn el-Sâcidûn el-Âmirûn bil-mârûf.

Vennâhûn alil-münker.

Velhâfizûn el-hudûdillâh.

Ve beşşiril-mü'minîn.

Bu mü'minlere müjdeler ver.

El-Tâibûn tevbe eden mü'minler.

Günaha karşı ürken mü'minler.

Günahtan titreyen mü'minler.

İşlediği zaman kalbi tir tir titreyen mü'minler.

Müjdele onları.

Tevbe etme mü'min ahlakı.

Hüsnü ahlaktır tevbe etme.

El-Âbidûn kendisini ibadete sardıran.

Rabbisine kulluktan zevk alan, lezzet alan.

Kulluğu hayatın gayesi bilen.

Onları da müjdele hayatın sonunda.

El-Sâihûn kendisini Rabbisine ibadete kaptırmış.

Gönlünü Rabbisine vermiş.

Orucunda ve namazında kullukta çok ileriye gitmiş.

Bir ciddi ubudiyet anlayışı içinde.

Bunu da müjdele.

El-Râkiûn es-sâcidûn sayıyor.

Ve en sonunda vebeşşiril mü'minin diyor.

Bir kısım ev sahfı saydıktan sonra bunlar mü'minlerdir

ve bunları müjdele derken yine hüsnü ahlakın, imanın

muhtezası olduğunu hatırlatıyor.

Ve yine Kur'an-ı Kerim Ve ibadurrahmanillezine

yemşûne alel art.

O rahmanın kulları var ya Rahmaniyetten istifade etmeye

girmiş.

O frekansta çalışan kullar var ya Yemşûne alel

ardihûnem Yeryüzünde vekar ve ciddiyet içinde yürürler.

Yürüyüşlerinden Allah'a iman dökülür.

Bakışlarından Allah'a iman dökülür.

Konuşmalarından Allah'a iman dökülür.

Her davranışlarıyla Allah'a imanı ifade ederler.

Yemşûne alel ardihûnem Ve izâ kâtabahumul câhilûne kâlû

selâmem Cahillere, cahillere, nedensiz iş yapanlara, nadanlara uğradıkları

zaman Ve kur bir müminine yakışır tavır içinden

Kâlû selâma selâm derler.

Onlara karşı davranışları da bu türlü ciddiyet içindedir.

Diye başlayanı anlatan ve sure-i furkanın sonuna

kadar müminin ev safhını devam ettiren Kur'an

-ı Muysulbeyan Yine iman bu türlü şeyleri bitireceğini

Ve hüsn-i ahlak ancak iman tarlasında biteceği

hususunu anlattığı gibi Bu meşkere içinde Resûl-i

Ekrem tarafından yetiştirilen hususi güller dahi Yine hüsn

-i ahlakın, imanın neticesi olduğunu göstermektedir.

Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor

Lâ yu'minû ehadukum hattâ yuhibbel ehihim mâ yuhibbû

li nefsîm Herhangi biriniz iman etmiş olamazsınız Nefsi

için arzu ettiği şeyi kardeşi için arzu etmezse

Müttefakûn aleyhtir buhari müslim rivayeti diyor Nefsi için

arzuladığı istediği şeyi kardeşi için de arzulamazsa iman

etmiş olamaz Demek ki müminlere karşı mürüvvet ve

muhabbet Allah'a iman eden insanları sevmek hüsn

-i ahlaktır Ve bu hüsn-i ahlakı Resûl

-i Ekrem imanın muktazası sayıyor İman etmiş olamazsınız

diyor Ve yine Resûl-i Ekrem imanın muktazası

sayıyor En tânâ yu'minû billâhi vel yevmil âhir

Fell-yukrim zayfahum Müttefakûn aleyh buhari müslim rivayeti

diyor Kim Allah'a ve ahiret gününe iman

ediyorsa Müsahirine ikram etsin Demek ki civan mertlik

Demek ki cevatlık gibi Sakavet gibi güzel sıfatlar

Güzel huyla imanın muktazası oluyor İmanı olan kimse

yapacak Allah'a ve ahirete imanı olan Demek

istiyor ki Resûl-i Ekrem Sakî olur, cömert

olur İnandığı nispetle Malını dağıtır mü'minlere Allah yolunda

infak eder Ve yine Resûl-i Ekrem müttefakûn

aleyh Hadiste ifade buyuruyor En tânâ yu'minû billâhi

vel yevmil âhir Fell-yukrim zayfahum Kim Allah

'a ve ahirete iman ediyorsa Kim mü'min isem

Ya hayır söylesin veya sussun Ya hayır söylemek

veya sükût etmek Boş lakırdı etmek Suyu ahlaktır

Fena sözler söylemek Suyu ahlaktır Füzûlü konuşmak Suyu

ahlaktır Konuştuğu şey semere getiriyorsa Bu hüsnü ahlakın

muktazasıdır Öyleyse Resûl-i Ekrem Yine hüsnü ahlak

İmanın muktazası sayıyor Ve böylece suyu ahlak Nifakın

gereği olarak kalıyor Neticeyi kelam Mü'min tefekkür ve

tedebbür eden insandır Münafık ulu orta yaşayan Duygusuz

ve düşüncesiz yaşayan İnsandır Mü'min Allah'tan çok korkan

Ve rahmetini çok uman Manfiret edileceğine inanan Allah

'a çok itimat eden insandır Münafık dünya adına

telaş içinde Panik içindedir Allah'la münasebeti yoktur

Mü'min hayatını ciddi bir hesap içinde Yaşayan insandır

Haşyet içindedir Leğviyat lehviyattan uzaktır Münafık leğviyat ve

lehviyat içinden Eğlenceler içinden Hayatını israf ve itilaf

içinden Öldürmek için lazım gelen Her şeyi yapmanın

peşindedir Mü'min bütün hayatını Cennet ve cehenneme inanma

havası içinde Tanzim eden insandır Münafıkın defterinde Cennet

ve cehennem yoktur İki yüzlünün defterinde Cennet ve

cehennem yoktur Mü'min insanlığa karşı Saygı dolan insandır

Dolup taşan insandır Değil bir insanın canına kıymak

Onun bir saçını kopardığı zaman Ne yapacağına inanan

insandır İçi bozuk nifak şebekesi ise İnsanları hayvanlar

gibi Katleden kimselerdir Bu nifakın muhtezası Mertlik, civan

mertlik Hak veresi kılı kırk yarma Ölümü tehlike

saymamam Ve severek ona doğru gitme Fakat bu

nifak şebekesini Hakk'a yet tanımama Bu da

imanın muhtezasıdır Rabbimden niyaz ediyorum Parlamenterlerimiz bu imanlığa

Birer abidenin Birer haline getirsin Kalplerini donatsın Hukuk

tevziğinde bulunan Adaleti temsil eden Mahaki mahalleyeyi Adaletle

payidar eylesin Bu nifak şebekesi karşısından Onlara irade

ve ziyaretlik versin Mukavemet bahşeylesin Bu nifak şebekesini

ezmekle Onları serpil az eylesin Ve Cenab-ı

Hak nifaka Meşcerelik yapan Memleketimizdeki vasatları Kurulsun ve

yok etsin Bizi böylece aziz ve payidar eylesin

Aziz Müslüman Rabbim lütfedersem Ahde eman olursa inşallah

Önümüzde ahlak-ı aliyeden Kendimizi aşma ve Arzularımızı

geçme hususuyla Yine esma-i ilahiden istimdat ederek

Bir kısım meseleleri İntikal ettireceğim Bugünlük bu kadarlıkla

İktifa edelim Rabbim bizi kendisiyle Beraber eylesin Kalbimizi

mürakabeyle

El-Fatiha

Allah

'a şükür Allah'a

şükür

Müslümanlar Ahlak-ı insanın

Yaratılışının Gayesi yapan Allah Celle Celaluhu Güzel huylu

olmayı İstediği gibi olmayı Ve davranmayı isteyen Allah

Celle Celaluhu Bu mevzuda Bu ahlakı en güzel

şekilde Temsil eden Muhammed Aleyhisselatu Vesselam'ı En

ali ahlakla donatarak En mükemmel ahlak En mükemmel

şekilde Önümüze geçirerek Mihrabımıza sokarak Bize imam kılmış

Kudüve kılmış Ve onun o yüce davranışlarından Ders

alma imkanını Bizim için hazırlamıştır Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam Siyeriyle Magazisiyle karşımızda Bir imam

olarak Kıyamete kadar daima önümüzde Ve biz cemaat

olarak Daima onun arkasından Güzel şeyleri ondan öğrenecek

Onun temsil ettiği Güzellikleri temsil etmeye Çalışacak Ve

öylece Allah'ın Hoşnutluğunu kazanacağız Katiyyet inanıyor ve

biliyoruz ki Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam'ın Rehberliğinin dışında Günümüzde ondan

sonra Kıyamete kadar Allah'a başka yolla Vasıl

olmak mümkün değildir Binaenaleyh Her halükarda O'na

muhtaç Alacağı en son ve en mükemmel Dersi

O'ndan alacak O'nu dinleyecek Gönül hayatını

O'nun sözlerine Ve davranışlarıyla donatacak O sayede

mükemmel insan Olacaktır Zira tekrar ve tekrar Arz

ettiğim gibi Kur'an O'nun ali ahlak

üzere Yaratılmış olduğunu Kasemle anlatıyor Ve innekele ala

fulukin azim Kasem olsun ki sen Yüce bir

ahlak üzere Bulunuyorsun Elha Hz.

Muhammed Aleyhisselatu Vesselam Bu yüce ve bu yüksek

olan ahlakı En âli şekilde yaşamadan Dişini sıkmış

Dayanmış Hadiseler bıktırıcı Usandırıcı Tedirgin edici Hadiseler karşısında

Asla tarılmamış ve kırılmamış Alabildiğine Bizindelik içinde daima

Allah'ın emirlerini yaşamış Ne menfi esintiler Onu

yıldırmış Ne müspet taraftan gelen Mükellefiyetler ağırlıkları Onu

bıktırmış Ne de semadan ve arzdan inen Ve

çıkan devahi Onda tedirginlik meydana getirmiş Daima dayanan

bir insan Olarak yaşamış Dişini sıkmış ve dayanmış

Maddi musibetlere dayandığı gibi Manevi musibetlere de dayanmış

Dayanmış Ve böylece ahlakın Vazifesiyle serfiraz olduğunu Göstermiş

Ahlakın en başında Rabbin kulluğu karşısında Bozgunculuk yapmama

gelir Onun sizin sırtınıza yüklediği Mükellefiyet karşısında Dayanmak

ve darılmamak gelir İşte en başta Resul-i

Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem De bunu yapmıştır

O bütün insanlığa Hak ve hakkata davet vazifesiyle

Serfiraz edildiği zaman Kime ne anlatacağım Kim beni

dinler demeden İnsanların içine dalmış Ve hak ve

hakkati neşretmiştir Felaketleri göğüslemiş Musibetten doluya tutulmuş Ve

yerinde yer Onu tehdit eden hale gelmiş Fakat

o Bu hususların hiçbirinde En ufak yılgınlık ifade

eder Bir şey göstermemiş Rabbisine karşı kullukta Daima

ciddi bir teslimiyet içinde O kulluk vazifesini yerine

getirmemiş Neşir ve tebliğ alabildiğine Zor olmasına rağmen

Kabe'de kalabalık halk içinde Resul-i Ekrem neşri

hak yaparken Etrafın tehditini kale almamış Daima Allah

'a ciddi bir teslimiyet içinde Bu vazifeyi yerine

getirmeye çalışmış Bu mevzuda katlandığı Maruz kaldığı şeyleri

Kitaplar ve yakınları Bize naklederken Binlercesine şahit oluyoruz

Ben sadece Bu vazifeye dayanmam Darılmama, yılgınlık göstermemem

Gönül verilen şeyde Sonuna kadar sebat etme hususunu

Tendir maksadıyla Bir iki tanesini arz edeceğim Belli

bir dönemde Gözü dönmüş Bakışı bulanık bir kısım

kimseler Resul-i Ekrem a.s. Yan çıkamamış

Yanında olamamışlardı Yanında olmak Zahir olmak şöyle dursun

Pek çoğu karşısına çıkmış Onlar da ona kötülük

yapmış Onu vazgeçirmek istemişlerdi Ama o fazilet abidesi

O ilahi meşcerelikte Çiçekler ve güller açtıktan sonra

Onların da düşünceleri ve kanaatleri değişmiş Resul-i

Ekrem'e itaat etmişlerdi ki O gün olan

hadiseleri Onlar bize anlatıyorlar Biri diyor ki Ben

Beytullah'ın yanında duruyordum Ciddi bir vakar ve

teslimiyet içinde Rabbisine kulluk yapmak üzere Resul-i

Ekrem a.s. Kabe'nin dış cidarlarından içeriye

girdim Beytullah binasına doğru yaklaştım Ciddi tazim içinde

Rabbisine secde etti Başını yere koydu Dua etti

yalvardı yakardı Kim bilir ne diyordu Ama tanıdığımız

kadarıyla Herhalde dediği şey Ümmet-i Ümmetiydi Zira

dağ beşikte bunu diyordu Bezler içinde bunu diyordu

Mahşerde bunu diyeceğini de Allah kendisine bildirmişti Onu

öyle tanıdık Başını Beytullah'ın Duvarının dibinde yere

koyduğu Yine Ümmet-i Ümmetiydi İbni Ebi Muait

Eşkal kavim Hadisin ifadesiyle En talihsiz en şaki

insan Kafirlerin kışkırtmasıyla Gittiği birisinin kapısının önünde Kesilmiş

devenin işkembesini Ağır işkembesinin Sürüklüye sürüklüye getirdiği Resul

-i Ekrem a.s. Üzerine koydu secdede Pis

sular akıyordu Ağır bir baskı Boynunun üstüne binmişti

Başı yerde Ümmet-i Ümmet'i diyen Onlar

için yalvaran Kalplerini yumuşat diyen Peygamberinin başına işkembeyi

koyuyordu Ve sonra da katıla katıla Gülüyorlardı Bu

manzarayı anlatan bize diyor ki Birbirlerine dayanıyorlardı Gülerken

Birbirlerinin içine giriyorlardı Birbirlerinin içine giriyorlardı Biraz sonra

Gelişme dönemini yeni idrak etmiş Bir genç kız

geldi Ciddi tesir içinde Gözleri dolu doluydu Belli

ki onun kızıydı Hz.

Zeynep olsun Rukiye olsun Veya bazı zayıf tarihçilerin

Hz.

Fatıma olduğunu Rivayet etmelerine binaen Hz.

Fatıma olsun bir şey ifade etmez İşkembeyi Resul

-i Ekrem'in Omuzundan atıyor Gözlerini yıkamaya çalışıyordu

Başını kaldıran secdeden Resul-i Ekrem kızına şöyle

diyordu La tebkiya bünyetem İnnallahe la yudeyyü ebak

Kızcağızım Sakın korkma endişe etme Allah senin babanıza

yetmeyecektir Diyordu Bir gün gelecek gelecekler Etrafında toplanacaklar

Ona dilbeste olacaklar Ve gönül verecekler Günümüzün insan

içinde Aynı şeyi söylüyoruz Sallallahu aleyhi ve sellem

Bütün inkar ve tezgiflerine rağmen Resul-i Ekrem

Ellerini bırakmamıştır onlardan Eller onların yakasında Ve eteğindedir

Onları bırakmayacak zira Kendimden öğreniyoruz Meseli ve mesele

ümmeti Ke mesele racülün istavkada naran Fe cealet

devabu vel feraşü Yaqana fiha Ve ana ahizun

bihücedikum Ve entül tekahhamune fiham Benim ve ümmetimin

misali Ateş yakan bir adama Allah bir ateş

yaktı Celle Celaluhu Bu ateşe kelebekler gibi Giden

kimseler var Bense eteklerinden tutmuş Çekiyorum gitmeyin diye

Onlar tahallük gösteriyor Girmek için saldırıyorlar Bende eteklerinden

tutmuş Bırakmıyorum diyor Biz öyle inanıyoruz ki Kıyamete

kadar eteklerimizden Tutacak bizi bırakmayacaktır Bu arada bir

kısım talihsizler Fakat Hazreti Muhammed'in Dünyası zayi

olmayacaktır İnanın ve itimat edin La tebki ya

buneyyeteb İnnallahe la yuzayyü ebek Ağlama kızcağızın Allah

senin babanı zayi etmeyecektir Diyen Hazreti Muhammed Bu

ne yüce ahlaktır Başına işkembe koyanlara karşı dahi

Meseleyi dayanmakla Darılmamakla karşılıyor Tabırlarla Karşılıyor Ve

vazifesinden zerre kadar Dur olmuyor Durum ne zaman

değişti Nerede düşmanların bu işten vazgeçti Nerede eteklerine

Gül atılması gereken Bu sultanın eteklerine Güller atıldı

Ve mücevherlerle dolduruldu Aradan on on iki on

üç sene Geçmiştim Kendi köyünü yerin göbeğini Terk

edip Medine'ye gitmiştim Orada da karşısına çıkmış

Meydana getirmişlerdi Okçusuyla silahşörüyle Suvarisiyle piyadesiyle Hücum

etmişlerdi Ve mübarek başı Miğferi kırılmıştım Miğferin halkaları

yanağını delmişti İşte dişini kırmıştı Manzarayı gören Ebu

Beyde'nin ödü kopmuştu Peygamberin kanları akıyor Dişlerimle

sökeyim derken Onun da dişleri kırılmıştı Ve hayatının

sonuna kadar Halkayı sökerken kırılmıştı Diyordu Kanlarını siliyor

nebiler ne bizim Başı yarılmış Dişi kırılmış Vücudunda

yara ve bere meydana gelmiş Hak ve hakika

davet ettiği Bir cemaat tarafından Hücuma ve taarruza

maruz kalmış Kanları damla damla yere Damlarken siliyor

Ve başka bir nebinin durumunu anlatıyordu Gözümün önünde

canlanan Bir Allah peygamberi var Cemaati kendisine kötülük

Yaptı Başını dişini kırdı ve yardılar Kanlar içinde

ellerini Yüceler yücesine kaldırdı şöyle diyordu Kendi de

öyle diyordu Allah'ım mağfirlik kavmi Allah'ım

cemaatin mağfiretiyle Bunlar beni bilmiyorlar Bilseler yapmazlar Endişesi

vardı Peygamberin başı yarılır Dişi kırılırsa Allah bir

cemaatin altını üstüne getirir Allah'ım diyordu Bilseler

yapmazlar Ebu Talib'in yetimi biliyorlar Abdülmuttalib'in

yetimi biliyorlar Abdullah'ın oğlu biliyorlar Bilseler senin

nazarında bir serpilaz Bilseler bir sultan yapmayacaklar bunu

diyordu Helak etme Allah'ım diyordu Mağfiret et

diyordu Bu ne sabırdı Başı yarıldığı zaman dahi

Dişi kırıldığı zaman dahi Dayanma gösteriyordu ve darılmıyordu

Kırılmıyordu Kur'an yeminle kendisini anlattığı gibi Hakikaten

o öyleydi Ben de öyle diyeyim Ey Şanı

Yüce Nebi Kasem olsun ki sen en ahlak

üzere yaratıldın Bu kadar kötülüklerimize rağmen bizi terk

etmedin Hala mescitlerimize seni alan Hala seni olan

aşkıyla illiyen Hala feryat eden Hala zıplayıp kendisini

yere vuran Demek ki taht kurduğun gönüllerimizi terk

etmedin Demek ki bizi bırakmadın Yangın bacayı sardı

Mescide kadar ulaştı Sokaklarda çirkef akmaya başladı Fakat

buna rağmen sen bizi terk etmedin Mescitlerimizde ve

başımızda oldun Ve bizden ayrılmadın Bu ne sabır

bu ne tahammül Bu ne ahli ahlak Bir

an bize sahip çıkmadan dur olmadın Kur'an

beni bağışlasın Rabbim beni affetsin O Yüce Ruh

'a Kur'an-ı Kerim'in emrine imtizalen

Bu şekilde seslendiğinden ötürü Allah beni muhafaza etmesin

Allah'ın kulları

Onu tanımayan talihsizlere rağmen Allah'ın kulları sejde

görmeyen kirli alınlara rağmen secdeyle yüzünü yıkayan Allah

'ın kulları, acziyla fakriyle iftihar eden, boynundaki kulluk

tasmasıyla övünen Allah'ın kulları.

Allah'a karşı çok saygın olun, ona karşı

gelmekten sakının, Allah'tan çok korkun, büyüklüğü kadar korkun,

küçüklüğünüz kadar korkun, acziniz, fakrınız kadar korkun, nimetleri

ve günası kadar korkun, Allah'ın himayesine girin

ve Allah'a itaat edin.

İnnallâhe emrubil adli vel ihsani ve itaizul kurbem.

Muhakkak Allah adaletle emrediyor, dosdoğru yaşamakla, inhiraflardan eğriler

çizmekten kurtulmakla, Kur'an'ı hayata hayat kılmakla,

Hazreti Muhammed'in rehberliğiyle emrediyor.

En geniş manasıyla ihsanla, sizi yaratan, sizi çeşitli

nimetlerle donatan, büyük nimetlerle serfi rast kılan Allah

'a onu görüyor gibi kulluk yapmakla, siz onu

görmeseniz dahi o sizi görüyor, her halükarda her

şeyinize nigehban bulunuyor, kalbinizin atışlarıyla mevcudiyetini size

duyuruyor, bakışlarınızda görüyor, kulaklarınızda duyuyor, ağzınızda konuşuyor

ya ve yine en geniş manasıyla yakınlarınıza bir

şey vermekle, yüce ve yüksek olan İslamiyet'in

ufkunuzda şahbal açması istikametinden varınızı ve canınızı sarf

etmekle emrediyor.

Ahlaksızın her çeşidinden, sui ahlakın her çeşidinden, sokakta

salma gezeninden, evleri alanından, mescide gireninden, dışta kalanından,

açığından ve kapalısından, dinin çirkin gördüğü şeylerden, münkerattan

ve koşuyaktan sizi nehyediyor, böylece size nasihat ediyor,

ta düşünesiniz, kendinize gelesiniz, bir sürü zikzaklar içinde

eğriler içinde tek doğru yolu bulasınız, emr-i

eman içinde yaşayasınız, sahili selamete çıkasınız ve cennete

dahil olasınız.

El-Fâtiha.