Moral Reflections - 6 - | Idle Talk, Obscenity in Literature, and Refraining from Cursing | (1980/06/06)

Euzubillahimineşşeytanirracim Bismillahirrahmanirrahim Elhamdülillahi Rabbil

Alemin

Elhamdülillahi

Rabbil Alemin

Euzubillahimineşşeytanirracim

Euzubillahimineşşeytanirracim

Elhamdülillahi

Rabbil

Alemin

Arştan

ferşe inen ve bizim Allah'la münasebetimizin remzi

ve işareti olan ve Kuran'da ifade ve beyanı

bulunan ahlak-ı aliyye-i islamiyeyi anlatmış olayım.

Müsbet manada size anlatacağım.

Evvela menfi manada takliyes zaviyesinden meseleyi intikal ettirmeye

çalışıyorum.

Bu meselenin birinci yönüdür.

Hatırda çok iyi tutulmalı maksadım anlaşılmaz yoksa.

İkinci yönü de şudur.

Ahlak-ı aliyye'nin bu menfi yönünde sıratı

müstakim çıkarıyoruz.

Günde kırk defa ihdina sıratı müstakim diyen bizler.

Allah'a verdiğimiz bu ahdu peymanı yenileyen bizler.

Sıratı müstakim isterken nasıl bir sıratı müstakim istiyoruz?

İstediğimiz sıratı müstakim Allah Resulü'nün sallallahu aleyhi

ve sellem bize talim buyurduğu muazeneli hayattır.

Rabbimizin mahiyetimize dercettiğim veyahut yolumuzun önüne koyduğum aşma

ve geçme mükellefiyetinde olduğumuz yolumuzun önüne koyduğu meselelere

karşı tavır ve davranışlarımız bir sıratı müstakim çıkaracaktır.

Biz ihdina sıratı müstakim diyoruz.

Ya Rabbi bizi muazeneli yola hidayet eyle.

İfrat ve tefritten masum olacağımız yola hidayet eyle.

Bize bahşeylediğin garizeleri, vehimi duyguları, hayvani hislerin, hiddetleri,

öfkeleri, şiddetleri, malayaniyete ait müteallik şeylerim.

Mira ve cidale müteallik şeylerim.

Bunları ifrat ve tefritin ortasında en iyi şekilde

değerlendirmem.

Bakırdan, kömürden, altın çıkarma imkanını bize bahşeyle.

Dua ve dileğinde bulunuyoruz.

Vakıa siz benim anlattığım şeye amin dediniz ama

ben ihdina sıratı müstakim derken bunları istiyoruz demek

istedim.

Malayani şeyler maksatsız söylenen sözlerdir.

Füzuli ayrıca size intikal ettirdim.

Hedef gözetilmeden söz söylemek, hedef gözetilmeden iş ve

davranışta bulunmak.

Evvela davranışlarımıza bir finalite nasip etmemiz lazım.

Bir ille-i gayeye nasip etmemiz lazım.

Tohum toprağa atılırken ve sonra çapa yapılırken, sonra

cedveller ve hendekler açılıp ve sonra da su

bağlanırken, sonra da tarla sulanırken bütün bu işleri

yapmamızda bir gayemiz vardır.

Bir hasat mevsimi, bir bağ bozumu mevsimi, bir

yaprak toplama mevsimi, bir meyve derme mevsimi vardır.

İşte bunlar için yaparız.

İnsanın davranışlarında bir gayesi olması lazım.

Beha mahal bir hedefi bulunması lazım.

Binaenaleyh hedefsiz söz söylemem.

Finalitesiz davranışlarda bulunmam.

Bütün duygu ve düşünceleriyle bağlı bulunduğu hedefe doğru

gitmeyen bir insan malayaniyat içindedir.

Füzuliyat içindedir.

Malayani ve füzuli davranış içinde bulunan kimselerin mira

ve cidali de çok olacaktır.

Ve o hususu da intikal ettirdim.

Günümüzde diyalektik felsefe mira ve cidali birinci planda

ele aldım.

İnsanları aldatma yoluyla bir kısım felsefi sistemlere davet

eden batıl sistemlerin, Marxist ve Leninist sistemin efendim,

Stalinist sistemin, Maoist sistemin temelinde diyalektik felsefe yatmaktadır.

Nesli nifal ve iddali yatmaktadır.

Uyutma, tenvim etmem, batılı hak göstermem, eski Aristoles

mantığında anlatılan muhalata ile insanları kandırmam ve cepheye

çekmem.

Ve bu arada suni topluluklar teşkil etmem, kitleler

meydana getirmem, kitlelerin görünümüyle fertler üzerinde müessir olmaya

çalışmam.

Bütün bunların hepsi diyalektik felsefenin yoludur.

Mira ve cidal bunların en büyük aletidir.

Kur'an-ı Muhsul beyan bir ayetiyle buna

işaret edip meseleyi renç mahiyette göstermektedir.

Aleyhissalatü Vesselam'da velâ tümâri ehâke velâ tümâzihü derken

kardeşinle mirada bulunmam.

Herhangi bir mesele de onunla cidale kalkışmam.

İlle de aklen onu izzam edeceğim diye mücadeleye

girişmem.

Kalbine iman koyamadıktan sonra, kafasıyla beraber duygularını itminana

ulaştıramadıktan sonra, kalbine bir otraklaşma getiremedikten sonra, senin

onunla füzûlük konuşmanın hiçbir manası yoktur.

Öyle yapmayın.

Dikkatimi çekiyor.

Çok ikaz ediyorum.

Rica ederim.

Mira ve cidal dinde mezmun ve merdud şeydir.

Mümin münakaşa yapmayacak.

Ben başkalarını yenmek için arenalarda kavga eden hayvanlarla

boğuşan insanlar gibi kahramanlık satmak için sahnede değilim.

Ben başkalarını izzam etmek için, diyalektik felsefeyle hareket

eden ve başkalarını susturan, sesini kesen, mülzim bir

insan olma sevdasında değilim.

Mümin böyle hareket edecek.

Rabbimin rızası ve hoşnutluğu olmadıktan sonra, gönülleri ona

iman gelip oturmadıktan sonra, yüzlerde imanın beşerşeti ve

beşereti gamzetmedikten sonra, bütün cihanı mağlub etsem dahi

ne ifade ederim?

Sadece üç beş tane sergerdanın alkışlamasından başka insana

bir şey getirmeyecektir.

Onun içindir ki mira ve cidal mezmumdur.

Ve bunu tekrar tekrar Kur'an'a gönül

vermiş, onu omuzlamış ve bir define kıymetinde mukaddes

bir ufka götürmeye azmetmiş cemaatem.

Başkalarını izzam etmeyi dert edinmeyin.

Kalp ve vicdan taşımayanlarım, etrafta canavarlık satanlarım, canavarlık

çalımı ile halkın karşısında bulunanlara bir şey anlatmanız

mümkün değildir.

Ve bu mevzuda yapacağınız şeyin adı mira ve

cidaldır.

Bu ise Kur'an'ı muhisür beyanca ve

aleyhissalatü vesselam'ın beyanı şafi ifadelerince mezmumdur, merduttur.

Allah dil ve davranışlarımızı mira ve cidalden muhafaza

buyursun.

En son arz ettiğim şeyde husumet idim.

Müminler arasında münasebette yumuşak olmam.

Hatta yerinde bu yumuşaklığı şaşkınlıkla küfr içine düşmüşlere

karşı dahi kullanmam.

O kadar kullanma ki Allah Celle Celaluhu, Şanı

Yüce bir Nebisini Firavun gibi bir mütemerridin karşısına

gönderirken Ona yumuşak bir dille maksadınızı anlatın.

Kavli leyinle konuşun.

Belki düşünür, tezekkür eder.

İşin önünü, sonunu bir gözünün önüne getirir.

Ondan sonra da belki içinde bir haşyet, bir

saygı belirir.

Allah biliyor ki Celle Celaluhum, Firavun'un içinde

saygı belirmeyecek.

Allah biliyor ki Celle Celaluhu, Firavun temerridinde devam

edip gidecek.

Fakat bir Nebi'ye tebliğ ve telkin ile

hususi vazgın altında müminlere umumi bir ahlak talim

ediyor.

İnsanlara daima güzellikten, güzellik ifade eden şeylerden den

ve destan tutacak bahisler açacaksınız.

Oturduğunuz şeylerde güzel şeyleri şerh edeceksiniz.

Batılın semti menhusuna sokulmayacaksınız.

Orada döktüğünüz her şey gülün yaprakları gibi olacak.

Dökük dahi olsa, kırık dahi olsa çiçeklerden bahis

tutacaksınız.

Güllerden dem tutacaksınız.

Ta gönülleri yumuşatacak ve ıslatacaksınız.

Rabbim bu mevzuda bize sıratı müstakim anlayışını ihsan

eylesin.

Ve bu mevzudaki muazeneyi de getirdim.

Batıl karşısında kükremem ve bu istikamette bu anlayış

içinde sağını ve solunu yıkma bu mevzuda bir

ifrat isem, batılın işgali karşısında sessiz durma bu

da bir tefriktir.

Ve bunu kavl-i leyyinle muhataba takdim etmeye

gelince o da sıratı müstakimdir.

Allahümme ehdine sıratel müstakim ecma'in amin ya

mu'in.

Bu derste de Rabbimin tevfik ve ilayetiyle evvelki

derslerle biraz münasebeti olan konuşurken sözlerinde talakate fesata

belata gitmem.

Daha doğrusu talakat ve fesatı maksudum bizzat olarak

ele almam.

İlle de insanlara güzel söz konuşacağım yoluna süluk

etmem.

Konuşacağım sözler kalplerden mahkez bulacak veya bulmayacak ehemmiyeti

yok.

Gazetelerin baş sayfalarında baş sütunlarında farahraf olarak alınacaksam

ve cizi olarak kitapların altında mecmuaların altındaki boş

yerlere yazılacaksam ve insanların cismaniyet üzerinde kalbi neyse

kafası üzerinde muvakkat bir tesir icra edeceksem makbuldür

havası içinde bulunma sözde bir ifrat ifadesidir.

Rabbim rızası içinde ne söylersem söyleyeyim.

Rabbim tesir halk eylesin makbulü mergubu odur.

Anlayışı içinde bulunma bir sıratı müstakimdir.

Tamamen samit infiali içindem.

Konuşması gerektiği yerde dahi konuşmama bu da bir

tefriktir.

İşte bu husustan başlayıp birkaç ahlakı aliyeyi daha

ama menfi yönüyle arz etmeye çalışacağım.

Rabbim nasip ve müyesser edersem sözde teşeddük diyeceğimiz

veya tersariyet diyeceğimiz husustan alarak meseleyi fuhuş ve

tefehşe sözde, dilden bahsediyoruz.

Sözde fuhuş ve tefehşe yinem.

Sonra sövüp saymalarım.

Ve sonra lanetlerim.

Ve ondan sonra sözde başkalarını güldürmek için kalbi

hayatı dinamit lemeyem.

Ve sonra verilen sözlerden dönmeler gibi kalleşlik verem.

Ve sonra kizve ve bütün bu menfi ahlakın

bütününde bir sıratı müstekim anlayışının beyanına.

Rabbim muvaffak eylesin.

Hüsnü ifadeye müyesser eylesin.

Ve sizleri hüsnü istifadeye muvaffak eylesin, müyesser eylesin.

Muhterem Müslümanlar, mümin netici itibariyle dünya ve ukubasına

faydası olmayan şeylerden iştinap eder.

Mümin emniyetli bir hayat kazanmıştır.

Mümin teminat altındadır.

Her davranışı teminat gamzeder onun.

Binaenaleyh füzuli şeylerden iştinap ettiği gibi hiç mi

işe yaramayan, söz söylerken kelime çatlatmadan da iştinap

edecektir.

Ve bu mevzuda sadece yazı yazmak için yazı

yazmadan da iştinap edecektir.

Bir yığın edebi kelimeleri üst üsteyip başkalarının gönlünde

bir gül kokusu, intibaı uyarmak için yazı yazmadan,

beyanda bulunmadan da iştinap edecektir.

Söz ve beyanında hedef olarak evvela Rabbin hoşnutluğum,

elli defa gece kalkıp başını yere koyup Allahümme

ceallim ile muhlisin demeden kalemi eline almayacak, halkın

karşısına çıkıp söz söylemeyecek ve kendi kendine muhakeme

yapacak.

Benim istikamet içinde maksadımı beyan etmem.

Meramımı ifade etmem.

Senin hoşnutluğunun celbüne vesile değilse bana kemküm ettir

orada düzgün konuşturma diyecek.

Daha ziyade Rabbinden hasene isteyecek.

Allahümme ceallim ile muhlisin el muhlasin derken ürperecek.

Ben Rabbimin nezdinde ve nazarında ila seyrememiş, erdirememiş

isem, dünyada bay yaşayacağım, ahirette dilenci ve geda

yaşayacağım.

Böyle bir yaşamaya lanet olsun.

Böyle bir yaşamanın encamına da lanet olsun.

Mürşid ve mübelli bu anlayış içinde ve aleyhissalatü

vesselamın ümmeti ümmetlik yolunda azmeden ve cehd eden

her fert Allahümme ceallim ile muhlisin el muhlasin

bu ikinci şıkkı ben peygamberlere mahsus bir keyfiyat

olmasına rağmen zat vazifesini üzerine alan kimseler için

olabileceği kanaatiyle söylüyorum eğer bir hata varsa bir

günah varsa Rabbime hesap vereceğim Rabbim beni affeylesin,

bağışlasın bir ince husus var orada.

Ancak biraz kalbi olanlar anlar onu.

Bir ince husus var.

Arz etmekte de memur ve mükellef değilim.

Söz konuşurken Rabbin hoşnutluğunu ele alacağız.

Zira aleyhissalatü vesselam zuhur ettiği zaman cahiliye devrinde

ve Arap yarımadasından en ra iç şey fesahat

ve belatidim söz söylemek için söz söylemek vardım.

Birisi bütün koskocaman bir destanlı bir gelinin bir

kızın zülüflerini hasrediyordu.

Ondan dem tutuyordu ve destan tutuyordum.

Birisi sadece bağışlayın beygirinden bahsediyordu.

Birisi çölünden bahsediyordu.

Birisi hurma ağaçlarından.

Birisi dehracifin içine akıp gittiği pis kuyudan bahsediyordu.

O kuyuyu destanlaştırıyordum.

Söz söylemek için söz söyleniyordu.

Ve söylenilen sözlerde hiçbir hedef yoktu.

Kabileler bu sözlerle meshur hareket ediyorlardı.

Büyülenmiş gibi kitleler harekete geçiyorlardı.

Yerinde birbirine giriyordu ve yerinde de onlar için

suz işi olan bu sözlerle.

İç yakıcı bu sözlerle kabileler birbirine düşmüş kabileler

sulh oluyorlardı.

Kur'an-ı mucizül beyan.

Söz söylemeden maksatla gelen Kur'an-ı mucizül

beyan.

Büyük hedeflerin beyanını tekeffül eden Kur'an-ı

mucizül beyan.

Allah'ın hoşnutluğu gibi âli bir hedef insanlığın

nazarına koyan Kur'an-ı mucizül beyan.

Her tarafıyla manad damlatır hüviyetiyle ortaya çıkınca bu

şairlerin sadece debdebeden ibaret.

Malayaniyattan ve füzuliyattan ibaret.

Bağışlayın kuru Türkçe ifadesiyle lak lakıyattan ibaret olan

sözlerim.

Kendi elleriyle Kabe'nin duvarından indiriliyordum ve Kur

'an indikten sonra söz söylenemez deniyordum.

Lebit eşşeri şu aradandır.

En meşhur şairlerden bir tanesiydim.

Onun sözleri de Kabe'nin duvarına asılmıştım.

İslam'ın nuruyla tenevür ettikten sonra, Kur'an

'ı duyup ve dinledikten sonra söz nasıl olur

ona aşin olduktan sonra, sözde hedef gözetmesi keyfiyeti

onun kalbinde ağırlığıyla kendisini hissettirdikten sonra medayin civarlarında

bulunuyor.

Seyyidina Hazreti Ömer kendisine bir mektup yazıyor.

Daha doğrusu Sa'd ibni Ebi Vakkas vasıtasıyla mektubunu

ulaştırıyor.

Diyor ki Lebide söyle bana bir şiir yazsın.

O da Lebide söylüyor.

Lebis sureyi bakarayı bakara sureyi celilesini yazıp getiriyorum.

Diyor ki Seyyidina Ömer ibni Hattab senden şiir

istedim.

Kur'an'ı muciz beyanı aşin olduktan sonra

onun nüzuluna şahit olduktan sonra gayri ben artık

şiir yazmıyorum diyordum.

Halbuki yedi kişinin altınla yazılı muallakası Kabe'nin

duvarına asılmışsa bir tanesi bu idi.

Kur'an karşısında pes diyordum.

Vuruşmadan yenilmeyi kabul ediyordum.

Söz odur onu dinlemek.

Ona dilbeste olmak gerektir inkiyat ediyordum.

Kur'an'ı muciz beyan hüzulü söz söylemeye

bir hatime çektim.

Sözü yüce hedefler için söyleyeceksin.

Söylediğin söz gönüllerde mahkez bulması istikametinde eda edeceksin.

Sadece hoş olsun diye değil.

Rabbin hoşnut olsun diye beyanda bulunacaksın.

Rabbim bu istikamette bizler istihdam buyursun.

Hüzuni laf etmeden alayış ve gösterişe boğulmuşluk içinde

konuşmaktan bizleri muhafaza buyursun.

Zira fahri kainat efendimiz Benim

nazarımda insanların en mebuzu en çok kendilerine kızdığım

kimseler ve meclis itibariyle de benden en uzak

fersah fersah uzak olan kimseler.

Küçük maksatları uzun kelimelerle bol bol sözlerle anlatan

yani çok konuşan kimselerdir.

Ve aynı zamanda konuşurken de debdebeye alayışa ihtimam

veren kimseler.

Kelime çatlatan kimseler.

Kelimeleri ağızlarında geveleyen kimseler.

Fesahatlı ve talakatlı konuşacağım diye kendisini zorlayan kimseler.

Sunilikler ve artistlikler yapan kimseler.

İçinden geldiği gibi konuşmayan kimseler.

Ses sonunda daima bir sunilik bir riyakarlık gamzeden

kimseler.

Allah sizi ve bizi muhafaza buyursun.

Benim nazarımda en mebuz insanlar.

Allah'ın gazaplandığı insanlar.

Resulullah'ın gazaplandığı insanlar.

Ve meclis itibariyle de Hazreti Muhammed'den sallallahu aleyhi

ve sellem fersah fersah uzak olan insanlar.

Başka bir rivayette helekel müteannitun buyuruyor.

Sözde taammuk edenler.

Sözü söz için söyleyenler.

Beyana beyan için dalanlar.

Edebiyatlı halkı tesir etmeye çalışanlar.

Bunlar helak olmuşlardır buyuruyor Hazreti Muhammed sallallahu aleyhi

ve sellem.

Bedeviyet devri bedeviler huzuru risalet fenahiye geliyor.

Ve bir hurra meselesinden ötürü öldürülmüş bir çocukla

alakalı bir şeyin ödenmesinden fidyesinden ötürü aleyhissalatü vesselam

'a karşı mürafa olanlara Efendimiz sallallahu aleyhi ve

sellem bu mevzuda hükmünü beyan ediyor.

O bedevilerden bir tanesi şöyle diyor.

Keyfe ne di ma şeribe ve ma ekel

ve ma saha ve mestahel.

Nasıl böyle fidyede fidye-i necatta bulunacağız?

Bu çocuk ne bir şey yedi ne de

bir şey içti.

Fakat ma şerib ve ma ekel ve ma

saha ve mestahel derken seca yapıyor.

Aleyhissalatü vesselam kaşlarını çattı ve şöyle buyurdu.

Cahiliye seca'yı yapıyor.

Söz söylerken sana terayet ediyor.

Füzülü konuşuyor.

Sen diyebileceğin şeyi seca'sız dem.

Kafiyetsiz de beyan edebilirdin demek suretiyle cahiliyeden kalma

bu cahiliye huyuna karşı reaksiyon gösteriyordu.

Belki sözde nizam ve intizam bir yönüyle makbuldür.

Fakat manayı bozmayacak şekilde olacaktır.

Onun içindir ki nesil şiire nispeten İslam'da daha

makbuldür.

Ve şüarâu yettebûmul gâvûn derken ve'n nesrârun

yettebûmul gâvûn dememektedir Kur'an-ı Kerim.

Şairler gâvûna tabi olmaktadırlar.

Hevâ ve heveslerinin esiridirler.

Bir bakıma şiir ve edebiyat onlar için totemdir

ve onlar onun kuludur.

Ama nesir yazanlar için böyle dememektedir.

Vâkâ şiirle de insan mukaddes idealine ve davasına

hizmet edebilir.

Fakat sanat ve ifadede debdebe esas olduğundan dolayı

insan kendini kontrol edemeyecek.

Rabbiyle münasebetini koruyamayacak ve baş aşağı girecektir.

Seyyidina Ömer bin Abdülaziz yazdığı mektupları tekrar ve

tekrar yırtardı.

Mektup biraz belâatlı ve talakatlı olurdu.

Okurken nazarlar anlatılan şeyden daha ziyade sözlerdeki debdebeye

ihtişama kayma ihtimaline binaen ve kendisinin muhteşem beyanından

dolayı alkışlanabileceği ihtimaline binaen elimdeki mektubu yırtardı.

Yırtar atardı ve yeni bir mektup yazardı.

Mevzu bu kadar hassasiyetle ele alınır.

Bu meselenin ifratıdır aziz Müslümanım.

Ve bir maksadını anlatacak kadar, hususiyle günümüzde maksadını

anlatacak kadar beyana sahip bulunmama bu da bir

tefriktir.

Kafirin kendi putlarını ve totemlerini maksis velalini sistemin

maksas velaline ait şeyleri destanlaştırdığı bir dönemden sen

senin mabudu mutlakına ait, maksudu istihkakına ait, mahbubi

ala küll olan Hazreti Muhammed'e ait meselelerim.

Ve behemhal gideceğin ahirete neşre dair meselelerim.

Ve inşallah Rabbin nut ve inayetiyle gireceğin cennete

dair, cehenneme dair girmeyesin Allah seni ikincisinden korusun

meselelerim.

Peynir ekmek yeme rahatlığı içinde anlatma, başkalarının kendi

putlarını anlatması karşısında senin için bir vecibedir.

Soyunu sopunu temize paka çıkarmak için soy ve

sopun hakkında malumata sahip olursun.

Annenin şerefli bir aileden geldiğini öğrenirsin ve fırsat

kollarsın ona anlatmak için.

Nice kimseler vardır ki seyyit olduklarında şüphe vardır.

Seyyit midir değil midir?

Fakat bakarsınız bütün Türkiye çınlamaktadır.

Seyyitmiş Efendimiz'in torunuymuş sallallahu aleyhi ve sellem.

Vaka böyle bir intisapla biz de iftihar ederiz.

Ama takva olmazsa böyle bir intisabın ve bu

iftiharın hiçbir faydası ve manası yoktur.

Meseleye gelince bizim anlatmak ve mevcudiyetleriyle iftihar etmek,

marifetleriyle övünmek, onlara sahip çıkmışlığı meziyet ve fazilet

saymak Allah, Resulullah ve kitabullahtır sallallahu aleyhi ve

sellem.

Dinleyin bir Marksist divelerini isteyim.

Kendi putu ve totemlerini ezbere su gibi anlatırlar.

Öyle anlatır ki bir anda bakarsınız onların etrafında

kümelenen topruluk ateşe gidiyor gibi mecnunanem meshurane o

sergerdanların arkasından koşarım.

Ama sen ve ben yüz defa bir araya

geliriz.

Cami kubbeleri altından.

Kabetullah'ın etrafından.

Ama Allah'ı tanımıyor ve bilmiyoruz, anlatamıyoruz.

Kalbini ve kafasını ikna edecek şekilde.

Hazreti Muhammed'in ilfanına ulaşamamışız sallallahu aleyhi ve

sellem.

Gönülleri doyuracak şekilde.

Haşir ve Neşir akidesine tam inanamamışız.

Kalplerde içminan hasıl edecek şekilde.

Bu da bizim meselemizdir.

İşte bu meseleyi bilmeme de yine sırat-ı

müstakimin dışında bulunmaktır.

İhtinas sırat-el müstakimden nasipsizliktir bu.

Bu da bu işin tefritidir.

Sırat-ı müstakime gelince sen senin bilmen lazım

gelen şeyleri bileceksin.

Mahsiz milletiniz değil.

Sen senin bilmen lazım gelen şeyleri bileceksin.

Mazide seni muhteşem bir kaideye oturtan ve aynı

zamanda geleceğin teminatını sana veren, geleceğin sürgünlerinin kökü

olarak bugüne kadar devam eden ve bir filizleri

bağrında ve sinesinde büyüten kendi meselelerine ait şeyleri

tersi gibi bileceksin.

Bahtılla iştigal etmeyeceksin.

Malayaniyattan iştinap edeceksin.

Hususiyle komünizmanın lafazanlığı sermaye haline getirip sadece bir

sürü lak lakiyatla insanların kafasını çeldikleri günümüzden sen

kendi meselelerini bu kadar rahatlıkla anlayamaz, kavrayamaz, anlatamazsan

onlar kitleler arkalarından sürükleyecek ve Hazreti Muhammed aleyhissalatu

vesselam senin namına her gün birkaç defa kalp

burkuntusu geçirecek, yazıklar olsun böyle ümmete diyecek.

Kendisini tanımayan ümmete yazıklar olsun.

Anlatma gayretini göstermeyen ümmete yazıklar olsun.

Marxistin Marx'a bağlı olduğu kadar peygamberine bağlı

olup onu ezberlemeyen ümmete yazıklar olsun.

Saçlısına sakallısına yazıklar olsun.

Tekyede ve zaviyede bekleyenine yazıklar olsun.

Elinde tesbih çevirene yazıklar olsun.

Mescit kubbelerinin altını dolduranlara yazıklar olsun.

Sokak sokak dolaşıp beğen namelerle meselelerini anlatmalarına mukabil

Hazreti Muhammed'i mescitte bile anlatmayan bir cemaate

yazıklar olsun.

Ben de dahilim o cemaatin içine.

Her sözüm, her sazım, her teneffüsüm, yüzümdeki her

gamzem, her teveccühü, her takallüs, onunla alakalı meydana

gelmiyorsa bana da yazıklar olsun.

Size de yazıklar olsun.

Allah bizlere basiret ihsan eylesin.

Yazıklar olsun bir vehil, bir sübur duası değil.

Sizin ve benim hakkımda bir helak olma duası

değil.

Ama bir telehüf ve teessüftür.

Yani bir üzüntü ifadesidir.

Rabbimden niyaz ederim, diler dilenirim.

Bizi bu kötü girdaptan halas eylesin.

Peygamberi tanıyor gibi görünmemize rağmen, tanımamazlık gibi bir

husran ve hayvetten halas eylesin.

Söz konuşma konuşmama mevzuyla alakalı sırati müstakimin manasını

arz ettim.

İkinci meseleye geçerken Efendimizin nur efşan ve bu

iki meseleyi birbiriyle bağlayan bir mübarek sözüyle geçmek

istiyorum.

Söz söylemede sunilik ve artistlik.

Söz söylemek için söz söylemem.

Beyanı mahbut yapmam.

Ve aynı zamanda bir de sözlerinde kötü sözlerde

bulunmam.

Yani huşa ve tefehüşe ait şeyler ifade etmem.

Bunların ikisi nifak şubelerinden iki şubedir buyuruyor.

Bir insanda muttasıl dilinde ahlaksızlığa dair sözler varsa

bir münafık sıfatını sırtında ağır bir yük olarak

taşıyor demektir.

Ve birisi de sadece söz söylemek için söz

söylüyorsa o da ikinci bir sıfatı taşıyor demektir.

Ben bunlardan ikincisini arz etmiş oldum meselenin başında.

Cihet-i camiye her ikisinde de dilin bir

afet karşısında başakları dökülen bir tarlanın buğdayı gibi

başaklarının dökülmüş olması.

Cihet-i camiye budur her ikisinde de.

Huhuş ve tefehuş dile musallat olmuş afetlerdendir.

Ve günümüzde yine şişirilen hatta edebiyatı yapılan hususiyle

o mevzuda ve o sahada bir edebiyat dalı

meydana getirilen meselelerden bir tanesi de fuhuş edebiyatıdır.

Seks edebiyatıdır.

Çok erken yaşta gençlerimizi bu mevzuda yanlış uyarma

edebiyatıdır.

Bu mevzunun da yine ifrat ve tefriti vardır.

Bütün hayata karşı la kayıt kalmam.

Kadın ve kadının hikmeti vücudunu bilememem.

Tenasülün hangi yollarla ve hangi istikamette gelişeceğine aşina

olamamam.

Bu bir tefrittir.

Fakat her meseleyi buna bağlamam.

Kraliç gibi her meseleyi şehvetin etrafında döndürmem.

Ve şehveti insanlara mihrap yapma minber yapma.

Libidoyu insanlara mihrap yapma minber yapma bu da

bu mevzuda bir ifrattır.

İfrat ve tefritin ortası vardır ki sıratı müstakim.

Yerinde insan meşru dairede bilmesi lazım gelen şeyleri

bilecek.

Fakat onu erken uyanmaya götüreceğim.

Beşeri garizelerini suistimale götüreceğim.

Bu mevzuda duygu ve düşüncelerini daha kar kalkmadan

Şubat ayında uyanması gereken üşeyimlerim.

Ocak ayında veya Kasım ayında Aralık ayında uyarıp

ve böylece soğuğa kırdırma gibi hal ve keyfiyetler

neslin suistimal edilmesinin, israf edilmesinin ve itiraf edilmesinin

ifadesidir.

Size çok tuhaf gelecek sizin içinizde bir nesilim.

Sizin içinizdeki insanlardan bir insanım.

Ama muhitimin nezaheti gamzeden havasından ötürü on yedi

yaşına kadar kadının ne işe yaradığını bilmezdim.

Ve amcam rahatlıkla çocuklar kadının dizinden çıkıyor dediği

zaman buna saf saf inanırdım.

Muhit bunu telkin ediyordum.

Zira sokaklarda cife gibi akan, sekse dair meseleleri,

fuhşe dair meseleleri neşreden batının ve batılın naşir

efkarı bu kadar menhuz, bu kadar eracif kitap

ve gazete yoktu.

Öylesine bu mevzuda ahlakımız dinamitlendim.

Ve komünizma bunu öylesine geliştirdim.

Mescitte, mihrapta yanınızda beşinci kol.

Üniversitelerinizde beşinci kol.

Ahlaksızlığı en raiz şey haline getiren beşinci kol.

Beşinci kol faaliyetleriyle neslin ahlakını dinamitledim.

Ve bununla öyle bir nesil meydana geldi ki

bu nesil zinaya hazır ve müheyyam.

Bu nesil livataya hazır ve müheyyam.

Bu nesil alüftelerle düşüp kalkmaya müheyyam.

Zira bu nesli bu ahlaksız mecmualar ve gazeteler

ve kitaplar Aralık ayında uyardılar.

Ve sonraki soğuklarda vuruverdi o çiçeklerim.

Ve gelecek nesillerde meyvesiz ağaçların başında bekliyor.

Bu nesilden ciddi bir şey elde edilemez.

Rabbim inayetiyle koruyup belli havalar içinde muhafaza ettiği

kimseler turfanda yetiştiren insanların turfanda yetiştirmesi gibi olmuştur.

Çürütmesin, bozdurmasın.

Muhafaza buyursun.

Himayesiyle, inayetiyle Allah Celle Celaluhu bize gördürmek istediği

vazifeleri gördürsün.

Ve gelecek nesillere bu mukaddes vazifeyi eman içinde

tevdiye bizleri muvaffak eylesin.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem İyyakum vel

fühş fe innallaha la yuhibbul fühşe vette fühşre

ve hüttirmizim.

Sizler fühüşten sakının.

Onun beyanından, kitapla ifadesinden, onun için meclisler teşkil

etmekten, onunla alakalı broşörlerden ve beyanatlardan.

Sakının zinhar yılandan, çıyandan sakındığınız gibi.

Zira Allah fühşü de sevmez, tefakfüşü de sevmez.

Ne fiilen ahlaksızlık yapmayı, ne de ahlaksızlığın edebiyatını

yapmayı, seksin edebiyatını yapmayı sevmez.

Bunu yapanlar Allah'ın sevmediği kimselerdir.

Ama bundan kaçınmayanlar da yine Allah'ın sevmediği

kimselerdir.

Parasını verip ahlaksızca ve açık saçık resimleri havi,

ahlaksızca ve açık saçık beyanları havi bulunan gazeteleri

evine götüren bir kimse, Allah'ın sevmediği bir

kimse damgasını yemektedir.

Fuhuştan ve tefahüşten sakınacaksınız.

Biraz evvel arz ettim, nifak sıfatıdır buyuruyor aleyhissalatu

vesselam, bizan.

Bizan demek uygunsuz.

Malayani füzuli gereksiz fuhşu ayı söze söylemem.

Cinsiyetten bahsettiğimiz şeyler olur bizim sırat-ı müstakimin

ifadesi olarak.

Kadınla alakalı hususlardan bahsederiz.

İffetiyle alakalı hususlardan bahsederiz.

İffetle yaşamasına dair meselelerden dem tutarız.

Onun hayzından, nifasından bahsederiz.

Vikanın ve likanın nasıl olacağı hususundan bahsederiz.

Bu mevcudu aleyhissalatu vesselamın nesillere matuf getirdiği teminattan

bahsederiz.

Bahsederken öyle bahsederiz ki bu edeb-ü nezihane

içinde olur.

Bahsederken ağızlar sulanmaz.

Bahsedilirken batıl tasvir edilmez.

Bahsedilirken safi zihinler iklal edilmez, talalete ve tuğyana

götürülmez.

Bu anlayış içinde bir bahise gelince bu da

sırat-ı müstakimdir.

Bizde ne humudet var Allah'ın tevfik ve

inayetiyle ne de fuhşa ve tefehüşe inhimak var.

İnşallah Rabbim hakikatta dil besli olmuş, kendi köküne

dönmüş ve kendi kökünden sürüp geldiğini vicdanında hisseden,

böylece kendi meselelerine dönen ve kalbini mescidiyle, seccadesiyle,

secdesiyle donatan, mamur kılan nesli muhafaza buyuracak.

Bu fuhşu ve tefehüşü başımıza açan bir nesilde

suistimal edilecek, berbat edilecek ve inşallah asıl vatanını

ve milletini sevenler tarafından bu eracif yığınları el

arabalarıyla memleketin dışına memleket satının dışına atılacaklar.

Rabbim neslimiz o günler, o temiz günleri göstersin.

Eracifi temizleme imkanını bizlere bahşeylesin.

Dilin başına musallat olmuş hususlardan bir tanesi de.

Şunu hemen arz edeyim, sözüzden söze intikal ediyorum.

Fuhuş ve tefehüşten uzun boylu bahsetmiyorum.

Belki ahlakın menfi yönünde sırati müstakimin ifadesini size

intikal ettirmek istiyorum.

Derdim fuhşu ve tefehüşü anlatmak değil.

Yoksa o hususta gözlerimi kapatayım, size bir iki

saat konuşayım.

Batılı tasvir de olacak.

Size sadece bu mevzuda sırati müstakimin beyanını ve

ifadesini intikal ettiriyorum.

Ahlakın menfi yönünde bu husus.

Tabiat ve fıtratımıza konan şeylerin suistimal edilmeden onlardan

müsbet manada semere alma keyfiyetim.

En faydalı şekilde kullanma keyfiyeti hususunda duruyorum.

Meselem ahlakın menfi yönünde uzun boylu meseleyi tasvir

değildir.

Anlattığım şeyler bu istikamette olduğu gibi anlatacağım şeyler

de bu istikamettir.

Ve dile musallat olmuş ayrı bir husus.

Sövüp saymalar, na seza na beca sözler sarf

etmeler, hususiyle başkalarını tan ve teşnide na seza

na beca sözler, uygunsuz sözlerde bulunmalar.

Bu da Allah Resulü nazarından, Kur'an'ın

bu muciz beyan nazarından merdittir ve menhustur.

Rabbim lisanımızı muhafaza buyursun.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyururlar.

La tesubbu emvatena fetuzu ehya'enem revahut tirmizi.

Bizim ölmüşlerimize eza etmeyiniz, sövmeyiniz.

Dirilerimize eziyet etmiş olursunuz.

Seyyidina Hazreti Abbas'ın dedelerinden birisi için ithal

-i kelamda bulunulmuş, ithal-i lisanda bulunulmuş, söz

söylenmiştir.

Aleyhissalatü vesselam o söz söyleyenleri karşısına alarak, bizim

ölülerimize eza etmeyiniz, sövmeyiniz, dirilerimize eziyet etmiş olursunuz.

Sövüp sayma haddi zatında merdud ve menhuz bir

şeydir.

Siz kafire dahil sövseniz bunun hiçbir faydası yoktur.

Müspet sözlerle gönüllerde taht kurmaya bakacaksınız.

Ölülere sövmeyiniz, diriler ondan eza ve cefa görürler.

Ebu Leheb menhuz bir insandı.

Ama Ebu Leheb'in sülalesinden iki tanesi Müslüman

olduysa, Ebu Leheb'e sövdüğünüz zaman onu darıltmış

olursunuz.

O Müslümanı darıltmış olursunuz.

Cibirli karabeti itibariyle muazeneyi kuramaz da darılmış olur,

hiçbir faydası yoktur.

Bir gün Abdullah ibn-i Amr ibn-i

As, Abdullah ibn-i Übey ibn-i Selul,

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemin huzuruna

geldi.

Zürkül İsan oldu.

Abdullah ibn-i Abdullah ibn-i Übey ibn

-i Selul.

Bu meşhur münafık, meşhur münafıkın oğlu sahabinin birinci

safta ileri gelenlerinden.

Babası münafıktı.

Bir vakadan dönerken Medine'ye dönersek kasem olsun.

Aziz olanlar, zelil olanlar oradan çıkaracaklar diyordu.

Oğlu da bunu duyunca doğru öyle olacak diyordu.

Aziz olan Müslümanlar zelil olan sizleri çıkaracaklar diyordu.

Ve Medine'ye döndüklerinde babasına şöyle diyordu.

Allah Resulunun köyünün gölgesinde seni yaşatmam.

Hiçbir binanın altına giremezsin Resul-i Ekrem'den izin

almadıktan sonra.

Babasına karşı koyuyordum.

Bakın, babası karşısında hakka bu kadar taraftardım.

Ve bu kadar aleyhissalatu vesselamın yanındaydım.

Bu kadar meseleye gönül vermiştim.

Bununla beraber Huzuru Risalet Fenayi'ye geldi.

Übey İbn-i Selul hakkında, Abdullah İbn-i

Übey İbn-i Selul hakkında bir kısım sözler

söyleniyordum.

Sözler arasında şunlar da vardı.

Resul-i Ekrem işaret buyurmuş.

Abdullah İbn-i Übey İbn-i Selul'u

öldürsünler diyen.

Huzuruna geldi Resul-i Ekrem'i şöyle dedi.

Ya Resulallah, kulağıma böyle bir şey geldi.

Babamı öldürtecekmişsin.

Bu münafıkı öldürtecekmişsin.

Ben babama karşı şimdiye kadar itaattan başka bir

şey yapmadım.

O bir münafıktır.

Eğer behemahal onu öldürtmeyi düşünüyorsanız müsaade buyurun onu

ben öldüreyim.

Zira mümin kardeşlerimden birisi öldürürsem ben ona karşı

içimde bir şey hissedebilirim.

Münafık bir insandan dolayı bir şey hissedebilirim diyordum.

Bu insanın elinde olmayarak babasına karşı babanın evladına

karşı cibillik karabetinin alaka duymasının ifadesidir.

Elimde değil, böyle bir imtihana tabi tutulmadım.

O münafıkı öldürürüm ama içimde bir şey hissetmem.

Fakat bir mümin kardeşim bu mevzuda devreye girersem

elimde olmayarak ona karşı düşmanlık hissi besleyebilirim.

Gönlüm ona kırılabilir diyordum.

La tesubbu emvatena fetuzu ahyana.

Ölülerimize sövüp saymayınız.

Dirilerimize eziyet etmiş olursunuz.

Sövüp sayma İslam'a göre makbul bir şeyim.

Uygulsuz sözler sarf etmem.

Başkalarını tan-ı teşride bulunmam.

Onların kusurlarının şarihi olmam.

Kusurlarının anatomisini onların huzuruna getirme makbul bir keyfiyet

değildir.

Ve bir yerde Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem

La tesubbu ahadun validey.

Kimse kendi anne ve babasına sövmesin.

Sahabi soruyor.

Keyfe yesubbu raculü validey.

Bir insan nasıl anne ve babasına söver?

Allah Resulü şöyle buyurdu.

Fe yesubbu eberraculü fe yesubbul ahar ebahum.

O birisinin babasına söver.

O da döner onun babasına söver.

Onun babasına sövmesi kendi babasına sövülmesine sebebiyet verdiği

için sanki kendi babasına sövdü.

Hususiyle sövüp sayılan, hususiyle kusurlarının şarihi yapılan, hususiyle

gereği olmayan şeyler hakkında sarf edilen kimse mümin

olursa Allah muhafaza buyursun, insanın baş aşağı gitmesine

sebebiyet verir.

Zira yine Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve

sellem şöyle buyuruyor.

Sibabul mu'mini füsukun ve kitaluhu küfrün müttefakun aleyh.

Müslümana sövüp saymak, onun hakkında na seza, na

beca sözler sarf etmek.

Münafıktır demek.

Siyasi bir partiyle hizmet etmeyenler beşinci kola hizmet

ediyor demek.

Müminleri kafir görmek ve başka bir cephede mümine

karpuz deyip dışı yeşil ama içi kızıldır demek.

Vatan satında o ona teşnide, o da ona

teşnide bulunmak.

Bu mesele bir füsuk yani dinden başını dışarıya

çıkarma demektir.

Yani mümin hakkında fasık diyen kendisi fasık olur.

Kafir diyen kendisi kafir olur.

Müminliğe ait on alametten sadece bir tanesi bulunan

bir insana siyonist diyen kendisi kafir olur.

Dinsiz diyen kendisi kafir olur.

Sibabül mu'mini füsuk ve kıtalihü küfr onlar öldürmekte

küfürdür.

Bunu da size arz etmiştim.

Müminler müminlere karşı cihat ilan edincem.

Titreyen kalbimle kemale hassasiyetle daima araya girmiş.

Sözümün sazımın geçtiği tarafa demişim ki başınızı müminler

yarsa dahi sesinizi çıkarmayın.

Dişinizi kırsa dahi sesinizi çıkarmayın.

Hazreti Adem'in akıllı ve imanlı oğlunun akılsız

ve imansız oğluna dediği gibi deyin.

Sen bana beni öldürmek için elini uzatsan, teşebbüse

geçsen dahi ben seni öldürmeyeceğim.

Zira ben Rabbül Alemin olan Allah'tan korkarım.

Meselenin izahı budur.

Esası da budur ve böyle olma mecburiyetindedir.

Ben böyle diyorum.

Mümin de diyor ki madem siz ölmek istiyorsunuz

biz de sizi öldürelim gazi olalım.

Gazi değil kafir olur mümin öldüren.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem beyan

buyuruyor.

Mütevatir ağırlıkta Buhari ve Müslüm Müttefikan rivayet ediyor.

Muhterem Müslümanlar telinin, tekfirin, sebbin, isabette olursa hiçbir

faydası yoktur.

İsabetsiz ise zararı pek çoktur.

Söğüp saydığınız bir insan, o söğüp saymanıza liyakatı

varsa sizin defterinize hasenat kaydı olmayacaktır.

Değil öyle bir mümin.

Yezide lanet etseniz sizin defterinize bir hasene yazılmayacaktır.

Ebu Cehil'e lanet etseniz defterinize hasene yazılmayacaktır.

Firavun'a lanet etseniz defterinize hasene yazılmayacaktır.

Ama haksız birisine bir şey söylediğiniz zaman onun

altından levebalinden kurtulamayacaksınız.

Şu vatan satından, camiye gelen başını yere koyan

ve sırf siyasi kanaatinde ona karşı uygunluk göstermediğinden

ötürü kimisine faşist damgasını vuran, kimisine siyonist damgasını

vuran, kimisine mason damgasını vuran, söz söylerken ne

söylemesi gerektiğini bilemeyen bir kısım Kur'an bilmez,

kitap bilmez, Allah bilmez, peygamber bilmez ve fakat

Müslümanların içinde gafil geçinen ve başgeçinen kimseler vardır

ki her söz ve davranışları baş aşağı kendilerini

küfre götürmekten keşke sadece kendileri gitseydi.

Sahih Hadis'in Buhari ve Müslüman müttefikan rivayet

ettiği gibi kendiler de dalalete gittiler ve arkalarından

pervane gibi gafilen onları takip eden bir nesli

de alıp dalalete götürdüler.

Diline dikkat edeceksin.

Dile musallat olmuş afetlerden bahsediyoruz ki içtimai hayatımıza

musallat olmuş kan kıran bunlar.

Kanser gibi şeylerdir.

Zirüzeber ediyor içtimai hayatımızın.

Müminler arasında muazeneli bir topluluk kurmak, inanan insanlardan

muazeneli bir topluluk kurmak ve günümüze çok korkunç

bir düşman haline gelen şarkın kafir ve münafıklarının

karşısına dikilmek, memleketin içinde ve dışında onlara karşı

haysiyet ve iffet namus mücadelesini vermek, vatanın namusunu,

dinin namusunu ve kendi haysiyetimizi koruma istikametinden mücadele

vermek vahdete bağlıdır.

Dile musallat olmuş bu hastalıklar ise vahdetimizin dibine

yerleştirilmiş dinamitler mahiyetindedir.

Rabbim içtimaiimizi bu dinamitlerin tahribinden muhafaza buyursun.

Bize idrak ve anlayış ihsan eylesin.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem la

yekunul mu'minul la'ana buyuruyordu.

Mümin saat ola lanet saçıp savurucu değildir.

Önüne gelene lanet okuyucu değildir.

Ve kendileri bir imaun münasebetiyle yetmiş tane ashabını

şehit eden, altmış dokuz ashabını şehit eden Hüzeyl

kafirlerine karşım.

Sabah ve akşam namazlarında beddua ediyordum.

Allah'ım cezalarını ver diyordum.

Bir rivayette bu münasebetle.

Başka bir rivayette de Bedir'de Uhud'da mübarek başı

yarılıp dişi kırılınca.

Cemaat nasıl selah bulur, nasıl kurtuluşa erer?

Nasıl kurtuluşa erer ki kendi peygamberlerinin başını yardı

ve kanını akıttılar diyordum.

Cenab-ı Hak ya o zaman veyahut da

Uhud'da ki bu sözünden ötürü O

mesele seni çok ilgilendirmez.

Senin vazifen değil o iş.

Sen tebliğ edeceksin.

Ele aleme sen bedduada bulunmayacaksın.

Dilini o istikamette kullanmayacaksın diyor.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemin önüne

geçiyordum.

Kaldı ki şehit edilen ashab-ı kiramdım.

Kıtır kıtır doğranan hüffazdım.

Kur'an-ı Kerim'i sırtına alıp başka

kabilelere gitmek isterken hunharca öldürülen ve gadire uğrayan

kimseler Allah Resulü'nün ashabıydı.

Bu mevzuda talimat almadığı için yapıyordu bunu.

Ve talimat aldıktan sonra da bir kere daha

diline getirmedi.

O kunutu da terketti, o duayı da terkettim.

Ashab-ı kiramdan Bedir'de de bulunmuş.

Nuayman radiyallahu anh hazretleri içki içmişti, nebiz içmişti.

İçip de sarhoş olmuştum.

İçki yasak edildikten sonra da getirilip dövülmüştüm.

O devirde bazıları böyle nebiz içiyordu.

Ben öyle tevil ediyorum.

Ve bir iki defa da bu hadise cereyan

etmiştim.

Bir ikinci defa aleyhissalatu vesselamın karşısına gelince Bedir

ashabıydım.

Şakasıyla, mizahıyla da meşhurdum.

Allah Resulü'nün huzurunda yine kendisine had vuruldum.

Başına gözüne sopa atarken ashab-ı kiramdan bir

tanesi ona sövdü.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem Kardeşine karşı

şeytana yardımcı olma diyordum.

Kardeşine sövüp sayma, lanet etme diyordum.

Zaten bir kusur işledi, sürçtüm.

Başı aşağıya geldi.

Dua edeceksin, iyiliğini dileyeceksin.

Şeytana mı yardım etmen lazım?

Kardeşine mi yardım etmen lazım?

Allah'ın laneti sana olsun derken şeytana yardım

ediyorsun diyordu.

Mutlak kafirem.

Mutlak küfre, mutlak nifaka, Kur'an-ı Kerim

ve sünnet-i nebeviye lanet etmiştir.

Ama mutlak.

Bunda bir beis yoktur.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem bunu

yapmıştır.

Ama bu bir duadır.

Bizim meselemiz tel'in.

Sebbü tel'in.

Ağzını bu türlü şeylerle kirletmeyeceksin.

Zira yaparsan isabet yoksa zararı pek çoktur.

İsabetliyse sevabı hiç yoktur.

İçtimai hayatımızı muvazene içinde korumanın yol ve çarelerinden

bir tanesi.

Dilimize musallat olan bu zehir zemberek bela ve

musibeti bağışlayın, avam ifadesiyle arz ettim.

Bu kanseri ve seretanı dilimizden atmak melek numun

bir keyfiyette içinde bulunduğumuz topluluk içinde yaşamak.

Rabbim böyle yaşamaya bizleri muvaffak eylesin.

Dile musallat olan bir diğer arızada kalbi öldürmeye

mahtuf olan nizah ve şakadır.

Bu mevzunun da ifrat ve tefriti ve bu

mevzunun da yine bir sırati müstekimi vardır.

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem geçen

dersin hülasasını size husumet mevzuyla alakalı takdim ederken

onun mübarek bir sözünü arz ettim.

Kardeşinle mira ve cidal yapma ve aynı zamanda

füzuli gereksiz şakalaşma buyuruyordum.

Asabını şakalaşmadan men ediyordum.

Nusayid ibni Hudeyir başkalarını güldürmek için laf ederken

Allah Resulü ayağının ucuyla karnına dokunmuş ve canını

incitmişti onun.

Sevimsiz şeylerin yapılmasını istemiyordum.

Hele müslümanların haysiyet ve namuslarının.

Hele müslümanlık mahiyetin istihzaya matuk şeylere gelince Kur

'an-ı Kerim bu meseleyi büyük günah olarak

el alıyor.

...

çok ağlayın az gülün diyorum.

Kazandığınız şeylerden ötürü siz başınıza musallat ettiğiniz şeyler

size yeter.

Füzulu konuşmalarınız sizin iflahınızı keser.

Kaçırdığınız namazlar sinirlerinizi keser.

Allah'la münasebetinizdeki kopukluk sizi berbat eder.

Bu bu türlü kazandığınız şeylerden ötürü bunları düşünün

de.

Günahlarınızı düşünün de.

Sürçmelerinizi düşünün de.

Yirmi dört saat içinde yirmi dört bin defa

Allah'tan gafletinizi düşünün de.

Biraz çok ağlayın az gülün diyor Kuran'ı

Kerim.

Bu hususu kendi dairesi içinde arz etmiştim size.

Ve Resulü Ekrem Sallallahu Aleyhi Vessellem.

Bildiğimi bilseydiniz.

Hakkı aşina olsaydınız.

Allah eri hak eri olsaydınız Allah'la münasebetiniz

kavi olsaydım çok ağlayacaktınız az gülecektiniz.

Bilmediğinizden dolayı kupkuru gözleriniz var.

Bilmediğinizden dolayı heyecan duymayan ölü gönülleriniz var.

Bilmediğinizden dolayı bu mezar taşı hüviyetinde durma var.

Kesp ettiğiniz şeyden ötürü çok ağlayın az gülün

diyor.

Binaenaleyh şaka yapma, gülme ve güldürmen.

Bir yönüyle kalbi tahrip eden ve öldüren Allah'tan

münasebeti kesen ve Resulü Ekrem'in beyanında gülme

insanın kalbini öldürür şeklinde manasını bulan mesele Müslümanlık

nazarında merdittir, menhustur.

Bu bu meselelerin ifradıdır.

Bir de meselenin tefriti vardır.

Abus bir çehre ile halkın içinde dolaşmam.

Herkese ekşi bakma, ekşi konuşmam.

Ekşi düşünmem.

Ve yanına gelenleri rahatsız ve tedirgin etmem.

Bu da meselenin tefritidir.

Bu meselenin sıratı müstakim odur ki müminler senin

yanında yüz ekşiliğinden rahatsız olmayacak, meabet ve mekafetinden

endişe duymayacak şekilde onları rahat ettirecek, rahat insan

olacaksın.

Ve aynı zamanda kalplerini öldürmeye matuf davranışlardan da

içtinap edeceksin.

Enes meseleyi bize intikal ettirirken der ki innen

Resulü sallallahu aleyhi ve sellem aileleriyle en çok

latife yapan mülatefede bulunan bir insandım.

Aile efradı içinde, yakın arkadaşları içinde rahat olmam.

Efendimizin zevceleri onun yanında rahatlıkla söz çevirebiliyorlardı.

Zira onları rahat ettiriyordum.

Bir mehabet ve mekafet abidesi halinde.

Arş-ı azamdan duyduğu şeyleri daim etrafına aksettirseydim,

o evde rahat yaşama imkanı olmayacaktı.

Ara sıra onlar aynen onun getirdiği rahmetle meşgu

ve duyduğu şeyleri duyuyorlardı.

Fakat çok defa bir insan olarak onların içinden

onların insanlıklarının muktezasına riayet ediyor ve onları rahat

ettiriyordu.

Işte aile afradına karşım, yakın arkadaşlarına karşım, hizmette

yoldaşlarına karşım, böyle rahat olma sıratı müstakimdir.

Yüz ekşitme bir tefriktir.

Ve muttasıl gülmeye gelince bu da ifrattır.

Halkı gülen ve güldüren, sözleriyle gülen ve güldüren,

sinemalarla gülen ve güldüren, tiyatrolarla gülen ve güldüren,

kitaplarla gülen ve güldüren, kalplerini öldürebileceği bir yola

itiyor ve şeytana yardım etmiş oluyor.

Abuz şehreyle halk içinde dolaşan, kimseyle difüzyona yanaşmayan,

halkla münasebet içine girmeyen, bunlar da meselenin tefritiyle

sıratı müstakimin altına düşüyorlar.

Güzel şeyleriyle halkın yanında olan, halkın gönlünü alan

ve halkı rahat ettiren, onlarla hizmet eden ve

icabında develer içine devesini katıp yarışa koşturan ve

Hazreti Ayşe'ye gel seninle bir yarış yapalım

diyen kainatın en vekarlı varlığı Hazreti Muhammed Aleyhisselatü

Vesselam sıratı müstakimi temsil buyuruyordu.

Allahümme canna min ehli sıratil müstakim.

Ehdine sıratil müstakim.

Sıratil lezine en'amte aleyhim.

Geyri'l mağdubi aleyhim ve laddallin.

Amin.

Lillahi Teala'l-Fatiha.

Allahümme canna min ehli sıratil müstakim.

Ehdine sıratil müstakim.

Allahümme canna min ehli sıratil müstakim.

Ehdine sıratil müstakim.

Allahümme canna min ehli sıratil müstakim.

Allahümme canna min ehli sıratil müstakim.

Muhterem Müslümanlar.

Müslümanların yolu sıratil müstakim.

Sıratil müstakim cennetin yolu.

Sıratil müstakim Hazreti Muhammed Aleyhissalatu Vesselam'ın bütün

enbiyadan sonra çiğnediği büyük şehre.

Sıratil müstakimle matluba maksuda ulaşılır.

Sıratil müstakimle cennete girilir ve cemalullah müşahede edilir.

Sıratil müstakimden inhirafa, ifrat ve tefrit diyoruz.

Altında kalan da üstüne çıkan da sıratil müstakimden

ayrılmış.

Allah yolundan ayrılmış.

Resul-ü Ekrem'in çiğnediği şehrahtan ayrılmış.

Meleklerin tahşidatı altında bulunan emin bir yoldan ayrılmış.

Sapıklığa düşmüş demektir.

Ehemmiyeti o kadar büyüktür ki Allah Celle Celaluhu

günde kıldığımız namazların her rekatında sıratil müstakimi dilemeyi

bir vecibe bir sünnet olarak bize tahmil buyurmuşlar,

teklif buyurmuşlardır.

Sıratil müstakim bütün bir hayatın nabzı halinde atmaktadır.

Ve sıratil müstakim inhiraf edildiği zaman nice sıratil

müstakimden inhiraf edenler vardır ki inhiraf ettiklerini bilmezler.

Insanın ne ahiret hesabına yaptığı şeylerin ne de

dünya hesabına yaptığı şeylerin hayır getirmesi asla beklenilemez.

Aziz Müslümanlar ahlakı aliyenin menfi yönünden sıratil müstakimin

manasını size intikal ettiriyordum.

Insanlığa sözleriyle davranışlarıyla doğru yola nasıl tercüman olacak?

Doğru yolu nasıl aksettirecek?

Ve Allah'ın yeryüzünde halifesi olan insan bu

suretle nasıl ahlakı aliye İslamiye'yi temsil edecek?

Mümin sıratil müstakimin insanı mümin davranışlarında ve sözlerinde

doğrunun temsilcisidir.

Bütün beyanlar onun doğru olacaktır.

Ve kizden yalandan tevakki edecektir.

Zira beyan kafirlerin sıfatı olarak anlatmaktadır.

Ve Resul Ekrem'in nurlu beyanları içinden münafıklığa

ait sıfatlardan üçte birisi veya dörtte birisi olarak

anlatılmakta tavsif edilmektedir.

Yalan Allah'a karşı bir yalandır.

Yalan kainata karşı Allah'ın varlığına delalet eden

şeyler inkar, inkar ise kainata karşı bir yalandır.

Yalan Hazreti Muhammed Aleyhisselatü Vesselam'ın getirdiği esasata

karşı bir yalandır.

Ve yalan affedilmez bir günahtır ki Allah Resulü

o fücura çeker götürür.

Zira bütün menhiyatın altında yalan vardır.

Sözde yalan, davranışta yalan, kanaatte yalan, verilen vaitten

dönmekte yalan, insanı nifakın içine sokan çok mühim

bir faktördür.

Onun için Allah Resulü en sayı adı şeriflerinden.

Ayetül münafıkı telaz.

Iza haddese kazap ve iza va'ad ahlaf

ve iza etu minekhan.

Bunların üçü de haddizatında yalan.

Iza haddese kazap konuştuğu zaman ağzının yalanını ifade

eder.

Ağzıyla yalan söyler.

Ağzıyla khilafi vaki beyanda bulunur.

Ve iza va'ad ahlaf söz verdiği zaman

sözünden döner.

Bu defa da adamı aldatmış olur, davranışında bir

yalan meydana getirmiş olur.

Kendisine bir şey emanet edildiği zaman tevzi edildiği

zaman bu defa da içten kalbinden emanete karşı

hıyanet eder, Allah'a karşı bir yalanda bulunmuş

olur.

Yalan başlı başına bir nifak alameti.

Biz bunu tavlandırsak, budaklandırsak üç desek, dört desek,

beş desek, altı desek.

Fakat hepsinin temelinde bağışlayın korkunç bir yalan yatmaktadır.

Ve yalan doğru beyan karşısında sırat-ı müstakim

bir ifrat ifadesidir.

Bir sapıklıktır, bir iniraftır.

Hazreti Muhammed çizgisinden sallallahu aleyhi ve sellem aşağıya

düşmektir.

Fakat bir yerde de şu vardır.

Bütün doğruları ağızdan dolan bir tüfek gibi hepsini

birdenbire bağışlayın püskürmek.

Hepsini birden konuşmak.

Işte bu da bir tefriktir.

Bu mevzuda bu da bir tefriktir.

Kizmin tefritidir.

Insan doğru konuşacak.

Her konuştuğu doğru olacak.

Fakat yeryüzünde ne kadar doğru varsa onların hepsini

konuşmakla mükellef değildir.

Işte bu da sırat-ı müstakimdir.

Kabe ibni Malik doğru konuşuyor, kurtuluşa eriyordum.

Orada doğru konuşmak gerekiyordu.

Ebu Lübabe ise doğruyu konuşuyor, zincire vurulmaya istihkak

kazanıyordum.

Hakip Binbelta doğruyu konuşuyor zincire vuruluyordum.

Yerinde doğruyu konuşacak ve yerinde de doğrudan sükut

edeceksin.

Her konuştuğun doğru olacak.

Fakat her doğruyu konuşmayacaksın.

Kabe ibni Malik der ki kurtuluşuma medar olan

şey doğru konuşmam oldu.

Bunu size değişik yönleriyle başka zamanlarda intikal ettirdim.

İntikal ettirmeyi düşünmüyorum.

Sadece meselemizi ışık tutacak hususuna parmak basmak istiyorum.

Tabuka iştirak etmemiştim.

Yaz demiş, sıcak demiş, bağ bozumu meyve demiş,

yumuşak döşek demiş, yarın giderim demiş, bugünü yarına

konmuş derken yarından varamamış, Allah Resulü gitmiş gelmiş,

bu da kayıp ve kasir kendi hesabı içinde.

Kolu, kanadı kırık Resulullah'ın huzuruna çıkmıştı.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem kendisine niçin

tabuka iştirak etmedin dediği zaman aklından belki yalan

söylemek geçti.

Hakikatına sadık kaldı.

Doğru söyledim.

Doğru söylenilmesi gereken bir yerdim.

Doğruluğu Allah'a nikah bandım.

Ve Resulü Ekrem'de o doğruyu söyleyen Simon'un

doğru söylediğine aşina bulunuyordum.

Doğruluk onu kurtaracaktım.

Hiçbir mazeretim yoktu ya Resulallah.

Bugün dedim, yarın dedim.

Bana tereddüt eden vazifeyi yapmadım.

Bugünü yarına koydum, yarını öbür güne koydum.

Derken geriye kalmış olduğuma şahit oldum.

Ve gelemedim, hiçbir mazeretim yoktum.

Allah Resulü git evine dedi, affına ferman çıkacağına

kadar intizar et.

Fazla değil, elli gün kadar beklemiştim.

Her lahzası her dakikası cehennemden gelmiş.

Zakkumlar içiyor gibi ciğerlerini parçalayacak elli günlük bir

zaman.

Siz onu Kabe İbni Malik'e sorarsanız bin

sene cehennemde kalmış gibi ıstırap çektim.

Ağustos sıcağı bağ bozumu ailenin yanında kalmak çok

hafif şeylerdi bunlar.

Ah keşke gitseydim, iştirak etseydim, beraber bulunsaydım ve

dönüp geriye gelseydim diyordu ama iş işten geçmişti.

Doğru söylüyordum.

Mazeretim yoktu, gelemedim.

Elli gün sonra beraatına ferman çıkmıştım.

Sema affını imzalamıştım.

Ve Kabe İbni Malik'in etekleri cevherlerle dolu

Huzur-u Risalet Fenahi'ye gelmiştim.

Sahabe-i Kiram'dan Hazreti Talha kalkıp kucaklayınca her

şeyden arınmış gibi kendisini hissediyordum.

Ve Resul-ü Ekrem kendisini tebrik edince kendi

ağındaki duygusunu bize şöyle anlatır.

Ben hayatımda iki defa ciddi sevindim.

Birisi Medine çocuklarının seneyeyi vedadan aşıp da Medine

'ye gelen Resul-ü Ekrem'i istikbal etmek

için Talha'l-Bedrü aleyna min seniyyatil veda

sözleri arasında Resul-ü Ekrem'in Medine'ye

teşrif ettiği gün idi.

Yani o günle cennet karşıma çıksaydı yan yana.

O günü tercih ederdim.

Manasında benim içimde bir sevinç hasıl etmiştim.

Ikinci sevincime medar olan günde Allah'ın semadan

hakkımı imzaladığı gün olmuştum.

Elli günlük ıstırapın sona erdiği gün olmuştum.

Ve ben evvel ve ahir sıdkımı mükafatını görüyordum.

Zira benimle iştirak etmeyen niceleri vardı ki yalan

söylemişlerdim.

Kalkıp gitmişlerdim.

Ama Hüzeyfa'nın kulağına Resul-ü Ekrem bunlar

münafıktır demiştim.

Ebedi cehennemlerine imza atmıştı onların.

Ebu Lübabe'de doğru söyledim.

Fakat o doğruyu söylememesi gerekiyordu.

Yahudiler hakkında Resul-ü Ekrem'in tedbiri sorulunca

o elini kıskana kadar götürdüm.

Bütün ihanetlerinden sonra eli kılıç tutanların kesileceğini ve

diğerlerinin de esir edileceğini işaret ettim.

Burada doğruyu söylemek doğru değildim.

Sırat-ı Müstakim'den itiraf ettim.

Ve bunu anlayınca da kendini gitti mescidin direklerinden

birine bağladı.

Dediler ya Resulallah Ebu Lübabe mescid direğine kendini

bağlamış.

Buyurdular ki kabahat ettim.

Eğer gelseydi belki Allah affedecekti onu.

Ama kendini direğe bağladığı için Allah'ın affedeceği

güne kadar beklemesi lazım.

Bir doğru insanın beraatının fermanı oluyor.

Başka bir doğru da insanı mescitte direğe bağlıyorum.

Resul-ü Ekrem Mekke-i Mükerreme'nin fethine

hazırlanıyordum.

Fethe hazırlanırken bütün taktiğini harp stratejisini gizli tutardım.

O onun erkanı harpliğine ait yönüdür, çok derindir

ve uzun konuşmak isterdim.

Mevzumla alakalı yönünü anlatacağım.

Sahabi der ki Resul-ü Ekrem bir sefere

çıkarken daima hedefini gizli tutardım.

Saklardı ne tarafa gideceği belli olmazdı.

Mekke'nin fethine giderken de öyle gidiyordu.

Kimse nereye gittiğini bilemiyordum.

Belki ciğirhane istikametinde gidiyordum.

Taife çıkmış gibi gidiyordum.

Birdenbire Mekke'ye bir konak mesafe kalınca Mekke

'li onun yakacağı ateşi göreceği mevkiye, mevziye gelince

ateşlerini yaktı, konakladım.

Ama onun bu stratejisine vakıf olan Hatip bin

Belta, Bedir ashabından, ismini okurken teberrüken okuyor ve

isminin ziyaneti altına giriyor ellerimizi onun altında Rabbimize

açıyor ve dua ediyoruz.

Büyük bir sahabiydi.

Hatip bin Belta Resul-ü Ekrem'in Mekke

'yi mükerremeyi fethi hareketini Mekke'lilere haber vermiştim.

Doğruyu söylemiştim.

Yalan mı söyleyeyim demiştim.

Mekkeli bana sorarsa bunu doğru söyleyeceğim demiştim.

Mektup yazmış Mekke'ye göndermiştim.

Ve Cibril haber verdim.

Hazreti Ali ve Mihtat derdest yakaladı kadını getirdiler.

Saçlarının arasından nameyi çıkardılar.

Namenin altında Hatip bin Belta'nın imzası vardı.

Hazreti Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem şu tarihte

Medine'den hareket ettim.

Şu kadar gün sonra Mekke'ye gelecektir diyordum.

Ona göre haberiniz olsun diyordum.

Namenin okunduğunu gören Hazreti Ömer kılıcını çıkardı.

Ya Resulallah.

Bırak beni şu münafıkın boynunu vurayım diyordum.

Mehlen ya Ömer dedim.

Biraz nehir ver ya Ömer diyordum.

Hatip bin Belta'da dizler üzerine doğruldu ve şöyle

dedim.

Bana bir mehir verin anlatayım ya Resulallah.

Mekke'yi mükerremeyi fethe gidiyorsunuz.

Çoluk çocuğum, evladım, yarım var.

Başka kardeşlerimizin burada akrabaları, orada akrabaları, yakınları,

destekleri, zahirleri var.

Bense sahipsiz tek başıma bir insanım.

Orada çoluk çocuğumu koruyacak kimsem yoktur.

Ben böyle bir ihbarda bulundum ki sen nasıl

olsa orayı fethedeceksin.

Benim çoluk çocuğumu da onunla himaye etsinler.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki

Hatip doğru söylüyor.

Doğru söylüyor ama bu söylediği doğru doğru değildi.

Doğru olsaydı o namenin Mekke'ye gitmesine Allah

müsaade ederdim.

Cibril haber vermezdim.

Ve Resulü Ekrem de bu mevzuda dargınlıkla kırgınlık

ısrar etmezdim.

Ömer öfkelenmezdim.

Mümin basiretli olur.

Mümin müteyekkiz olur.

Mümin sıratı müstekimin erkanına riayet eder ve mümin

dış mihrakların içimizde oynattığı kuklaların arkasından gitmez.

Hazreti Muhammed girmeye çalışır.

Rabbim bizi iman davası içinden daire-i İslamiye'de

daim ve kaim eylesin.

Bizi sırası müstekime hidayet eylesin.

Hazreti Muhammed'in yolundan bir an bir lafza

ayırmasın.

Sallallahu aleyhi ve sellem.

Allah'ın Allah

'ın Allah'ın Allah'ın Allah'ın Allah

'ın

Allah'tan

çok korkun.

Allah'a karşı saygılı olun.

Büyüklüğü kadar, azameti kadar, celali kadar, cemali kadar

Allah'ın himayesine girin ve Allah'a itaat

edin.

Muhakkak Allah itaatle emrediyor.

Adaletle emrediyor.

Kur'an-ı Muysül beyanın tarif olarak getirdiği

ahlakla emrediyor.

En geniş manasıyla ihsanla emrediyor.

Onu görüyor gibi ona kulluk yapmakla siz onu

görmeseniz dahi o sizi görüyor.

Her halinize niyahvan bulunuyor ya.

Ve yine en geniş manasıyla yakınlarınıza iyilikle bulunmakla

emrediyor.

Şu yüce İslam dininin ufkunuzda şehvalaşması istikametinde canınızı

ve varınızı sarf etmek kullanmakla emrediyor.

Ahlaksızın her çeşidinden, gizlisinden, açığından, büyüğünden, küçüğünden,

dinin emirlerini tanımayıp serkeşlik yapmanın, başkaldırmanın her çeşidinden,

telakkilerin, asırların anlayışının değil, Resulü Zişan ve sahibi

Kur'an'ın çirkin gördüğü şeylerden sizi nehyediyor.

Böylece size nasihat ediyor.

Ta düşünesiniz, kendinize gelesiniz.

Bir sürü eğri bir yol içinde sıratı müstakimi

bulasınız.

Emni eman içinde yaşayasınız.

Cennete dahil olasınız.

Ağzını sağlayın.