M. Fethullah Gülen Hocaefendi | Moral Reflections 11

Euzubillahimineşşeytanirracim Bismillahirrahmanirrahim Elhamdülillahi Rabbil

Alemin Vessalatu Vesselamu ala eşrefi halkihi seyyidil enami

Muhammedin Sallallahu Teala Aleyhi Vesselamü Ve ala ikhvanihi

minel nebiyyin vel mürselin Ve ala alihi ve

sahbihi cuma'in Sübhaneke la ilmelena illa ma

'allemtena inneke entel alimul hukim Sübhaneke la fahmelena

illa ma fahemtena inneke entel cevadul kerim Rabbim

şerhli sadri ve yessirli emri ve hul muqdeten

min nisani yufkahu kavli ve ufevvizu emri ilallah

inna allaha basirun min hibad Allahümme salli ve

sellim ve barik ala seyyidina Muhammedin ve ala

alihi azze kemalillahi ve kema yeliku bi kemalihi

ve bellana resuluhun nebiyyü'l hasimiyyü'l kerim

Ya ilahe'l alemin zahir ve batınımızı enveri

imaniye ve kur'aniye ile münevver eyle Nefsin

ve şeytanın şerrinden tesdilatından, tezzinatından bizleri masruhuna mahfuz

eyle Hak ve istikamet üzere bizleri kaim ve

daim eyle Cümlemizi cennet ve cemalullah şerefiyle şerefyar

eyle Amin bi hurmati seyyidil mursalin velhamdülillahi rabbil

alemin Muhterem

Müslümanlar Her hafta bir evvelki mevzuya ve mevizeye

dikkatinizi çekip Sonra arz edeceğim şeylere intikal ettiğim

gibi yine aynı şeyi arz edeceğim, aynı şeyi

yapacağım Rabbimin inayetine istinad ederek bir evvelki hafta

Müminin mahiyetine, insanın mahiyetine konan Ve müminde de

az çok tesirini icra eden Öfke hissi üzerinde

durdum Bunun fayda ve zararlarını size intikal ettirmeye

çalıştım Gazap dediğimiz öfkeden mahrum olan kimselerin Pek

çok şey kaybedeceklerine bilhassa dikkatinizi çektim Dinin korunması

için kafirler, facirler ve fasıklar karşısında Neslin ve

nefsin korunması için Malın korunması için öfke hissinin

insanda bulunması lazım Öfke hissi kendisinde bulunmayan kimse

ciddi bir humudet ve sükunet içinde Etrafında koparılan

kıyametlere karşı sessiz ve hissi seyirci kalır Memleketi

talan edilir, ırzı namusu payimal olur Dinine el

uzatılır, kefere ve fecere onun mukaddesleriyle alay eder

de o sesini çıkarmaz Mahiyeti değişmiş, ikinci bir

varlık halinde arz-ı didar ediyor Bir fıtrat

-ı saniye kazanmış, Allah'ın kendisini yarattığı gibi

güzelliği koruyamamış, muhafaza edememiş, kendini berbat etmiş demektir

Kafir vatana el uzatırken, imansız dinine imanına el

uzatırken Çoluk ve çocuğuna el uzatırken, onları vatansız

ve milletsiz yapmaya götürürken Bu hususta canhiraşane mücadele

verirken, müminde bir gayreti yoksa, daha doğrusu insanda

bir gayreti yoksa Bu insan fıtratını değiştirmiş demektir

Allah'ın göklerden indirdiği o selim, o yüksek,

o âli fıtrat değişmiş, ikinci bir fıtrat meydana

gelmiştir İnsanın mahiyetindeki gazap hissi bunun için verilmiştir

Yerinde öfkeleneceksin, eşiddavu alel kuffar olacaksın, kafirlere karşı

aşılmaz bir tepe, kırılmaz bir ceviz haline geleceksin

Kendi vatandaşların, dindaşların, sırdaşların ve yoldaşların içindem, ahirete

beraber varacağın kardeşlerin içindem, sıratı beraber geçeceğin yoldaşların

içindem Cemalullah'ı beraber müşahede edeceğin arkadaşların içinde,

alabildiğine refik, alabildiğine şefik olacaksın Ve bu gazap

hissinde sıratı müstakimin ifadesidir Binaenaleyh hiç öfkelenmemem, olup

bitenleri samit infial içinde seyretmem, kızıl kıyametlere seyirci

kalmam, evine dahi gelseler olup biten şeyleri tatlılık

içinde seyretme, bir fıtrat bozukluğu, bir tefritin ifadesidir,

bir sapıklığın ifadesidir Allah'ın yarattığı şeye karşıyım,

fıtrata karşı karşı gelişin ifadesidir Ve aynı zamanda

olmayacak şeyler karşısında öfkelenmem, olmayacak şeyler karşısında

sinirlenmem, öfkeyle oturma, gazapla kalkma, cihanı yakmam, alemi

velveleye vermem, herkeste hırgür çıkarmam, olmayacak şeylerde dahi

bir kavga yolu bulmam Bu da bu meselede

bir ifrattır, bu da sapıklıktır, bu da fıtrata

ters dönmüş olmanın ifadesidir Sırat-ı müstakim odur

ki sana, senin din ve diyanetine, senin vatanına

ve milletine, senin mukaddeslerine ve muhteremlerine karşı hainci

eller uzatıldığı zaman kendi sistemine göre bu meselede

müdahil olasın, göksünü siper yapasın, maddi manevi füzat

hislerinden fedakarlıkta bulunasın, haysiyetini feda edesin ama bunlara

el uzattırmayasın Bu sırat-ı müstakimin ifadesidir ve

aynı zamanda beraber bir çatı altında yaşama mecburiyetinde

olduğun, Allah'ın sizi müşterek bir kader altında

yarattığı kimselere karşı iyi münasebet ve iyi davranışlar

içinde bulunmam, bu sırat-ı müstakimin ifadesidir Gazabın

zıddı hilimdir, bu da Arapça bir kelime, o

nasıl öfkelenmeyse bu da o kadar yatkın, o

kadar rahat ve o kadar yumuşak olmam, Allah

'ın ve Resulullah'ın hoşuna gidecek davranış, hilim

ve enaat Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve

sellem, Beni Abd-i Kays vefti cemaati geldiği

zaman, bu cemaatin temsilcisi Eşeç'ti radıyallahu anh, belli

bir devreden sonra Resul-i Ekrem aleyhissalatu vesselam

'ı heyetler halinde ziyarete geliyorlardı, bir fert Müslümanlığı

duyuyor, bir fert Kur'anı Kerimi duyuyor, içinde

Kur'anın ve imanın nuru parlamaya başlayınca gidelim

Mişkat-i Nübüvvet'i ziyaret edelim diyorlardı, insanların

içinde güneşe seyyahat merakı hissi neyse, manevi hayatını

aydınlatan Muhammed Nam Güneş'i ziyaret etmek için

de insanların içinde böyle bir merak vardı, aya

seyyahat yapalım, güneşin merkezine seyyahat yapalım, sistemlere seyyahat

yapalım, neblozlar arası raylar uzatalım, üzerinde trolobüs yürütelim,

kainattaki esrarı görmeye ve çözmeye çalışalım, bu mevzuda

merakımızı dindirelim, madem biliyoruz bu mevzuda tam tatmin

edici malumata ulaşalım.

İşte herkesin gözüne Hz.

Muhammed'den giden bir şua sallallahu aleyhi ve sellem

böyle bir radyasyon herkesin içinde bir ateş tutuşturuyordu,

herkes artık Medine Medine demeye başlıyordu.

Sarı Molla'nın bir zamanlar dediği gibi ey

saruban zimamı çeksem tüküğü yarı, virane dilde zira

yer kalmadı kararem, herkes bir kervanla Medine'ye

doğru azmirah ediyordum ve kervancı başına artık karar

kalmadı, takat kalmadı diyordum, çek zimamı da Resul

-i Ekrem'e bir an evvel varalım diyordum.

Sahabinin müşahedesine göre gün geçmezdi ki etraftan Resul

-i Ekrem'e yüzlerce veft gelmiş olmasın, yüzlerce

insan mescide konar ve kakardı, yüzlerce insan mescitte

misafir olurdu, yüzlerce insan Resul-i Ekrem'i

dinleme şerefini ererdi.

Ve işte bir defasında Abdükayis cemaati geldi, başlarında

eşeci vardı, cemaat öyle heyecan, öylesine sabırsızlıkla mescidi

nebeviye koşmuşlardı ki bir an evvel etrafa nur

saçan bu zatı görmek için herkes hele can

içinde çırpınıyordu.

Ne elbise değiştirmeyi beklemişlerdi, ne toz ve topraklarını

yıkamayı beklemişlerdi, bir an evvel Resul-i Ekrem

'i görelim diyorlardı.

Ama kabilenin başındaki insan halim, selim ve enat

içindeydi, teenni ve ağırbaşlılıkla hareket ediyordu.

Biz günlerden beri iştiyakını çektiğimiz bir peygamberi ziyarete

geldik diyordu.

Böyle ulu orta bunun huzuruna çıkılmaz diyordu.

Ben evvela şöyle bir elbiselerimi değiştireyim, bir tozumu

alayım.

Sonra mescitten içeriye girerken meleğin dahi kendisine temenna

durduğu bir zatın huzuruna girme adabı içinde gireyim.

Dediği gibi de yaptı.

Ve kar içinde Resul-i Ekrem'in yanına

geldi.

El penke divan durdu, cübbeye yüz göz sürdü.

Allah Resulü'nün elini sıktı, biatını yeniledi ve

cemaat adına söyleyeceği şeyleri kendisine teklif etti.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu.

Sende iki huy var ki Allah ve Resulü

onu sever buyurdu.

Onlar nedir?

Buyurdular ki Gayet ağırbaşlı, gayet rahat ve gayet

vakur olman, acele karar vermemen, teenniyle hareket etmen.

Bunlar sende öyle iki hasrettir ki Allah ve

Resulü bunu sever.

Tekrar döndürdü şöyle sordum.

Ya Resulallah bu iki huy ben çabalıya çabalıya

bunları ben mi elde ettim?

Yoksa bunlar öyle iki huy ki Allah beni

bu huylar üzerine mi yarattı?

Bu huyları ben mi kazandım yoksa bu huyları

Allah mı bana ihsan etti?

Resul-i Ekrem Allah bu huylar üzere seni

yarattı.

Senin mahiyetine hilim koydu.

Senin mahiyetine teenni koydu.

Vekar koydu, ciddiyet koydu, ağırlık koydu.

Ne tarafından bakılırsa bakılsın Allah'ı ifade edebilecek

bir mana kondu.

Hafif değilsin, naubali değilsin, gayri ciddi değilsin, yımışık

değilsin, sere serpe değilsin diyordum.

Ellerini kaldırdı şöyle dedi.

O Allah'a hamd ederim ki bana öyle

iki huy ihsan etmiş ki o huylardan ötürü

kendisi ve Resulü beni seviyor buyuruyor.

Ağırbaşlılık, ciddiyet ve kararlı olmam.

Tez canlı bulunmamam.

Aceleden karar verip etrafını yakıp yıkmamam.

Mümine yakışır vekar ve ciddiyettir.

Onun içindir ki müminlik çocukluk işi değildir.

O delikanlık işi de değildir.

En büyük mümin, müminliğin prensipleriyle kırk yaşında serpiraz

olur.

Hz.

Muhammed a.s. Hz.

Cibril'in nefkasıyla meydana gelen seyyidine Hz.

İsa a.s. Otuz yaşından sonra peygamber olur.

Zira yaşın, hayatın, başın, insana kazandıracağı tecrübeler vardır

ki insan onu kütüphanelerde, kitaplarda, üniversitelerde ve kürsülerde

bulamaz.

O hayatla boğuşa boğuşa elde edilir.

O geçirilen tecrübelerle elde edilir.

Ne var ki ilimler meseleyi hızlandırır.

Doğru kitaplar varsa ve onlara insan ulaşmışsa doğru

kitaplar meseleye yeni ışıklar tutar.

Kitapların tayfları altında insan ilerlerse biraz daha hızlı,

biraz daha kararlı ilerleme imkanı bulur.

Müslümanlık çoluk çocuk işi değildir.

O Ülüm-i Aliye-i İslamiye'yi bilmişlik

içinde derin hadiselerine karşı aşını olan bir gönülle

yaşını başını almış, birkaç defa ırzı oturmuş, pek

çok defa çekiş yemiş, pek çok defa körüyün

karşısına konmuş, pek çok defa ateş haline gelmiş,

pek çok defa sönmüş, kül haline gelmiş, pek

çok defa savrulmuş, pek çok defa hal ve

vaziyet değiştirmiş, bin defa istihale geçirmiş, bin defa

hakaret görmüş, bin defa tokat yemiş, alazanmış, dağlanmış,

bilenmiş, kıymet kazanmış, iş yapar hale gelmiş.

Rabbim bu istikamette bizi geçilmesi gerekli olan bu

yollardan geçmeye, selametle geçmeye muvaffak eylesin.

Allah herhangi birinizi sarrafların veya kuyumcuların altını ve

gümüşü kablar içinde potalarda erittiği posasını, tortusunu ayırdığı

gibi herhangi birinizi böyle imtihana tabi tutar, kendi

potasında eritir, kendi istediği şekli verir, kendi istediği

şekli vereceği ana kadar da çok şey çekersiniz,

çok şey görürsünüz.

Ve aynı zamanda bu imtihanı verdiğiniz an siz

bir vakar, bir ciddiyet, bir olgunluk kazanırsınız.

Artık aceleden karar sizde yoktur.

Başkalarına zarar getirici davranış sizde yoktur.

Bu olgunlukla Rabbim insanımızı serfiraz kılsın.

Bir evvelki derste kısaca gazap mevzunda sırat-ı

müstakim anlayışını size intikal ettirdim.

Gazabın Türkçesine öfke dedim eğer kelime tam onu

ifade ediyorsam öfkelenme fırtınalar koparmam.

Öfke başkalarına karşı insanın içinde kin ve intikam

hissinin doğmasına yol açar.

Insan mazlum ve zayıf kimseler, fakir kimselerden hıncını

intikamını alırsa öfkesi yerine gelmiş olur ve vicdanına

kendi içine su serpmiş olursa vicdanı ve taşıyorsa

bir iç tabii.

Hıncını alamadığı zaman zulmünü icra edemediği zaman bir

zalim olarak görünemediği zaman bu defa öfke hissi

insanın içine girer.

Arapça bu duruma da biz tek diyoruz.

Başkalarına içten kin beslemem.

Başkalarının kötü durumlarını itizar etmem.

Başkalarının iyi durumlarından rahatsız olmam.

Başkalarının mazlumiyet ve mağduriyetlerini Arapça tabirle şamatada bulunmam.

Türkçemizde de buna şamata diyoruz yine.

Oh iyi oldu, müstahak idi, değme çeksin, perişan

ve derbeder olsun.

Onun için dualarımızda bunu da söylüyoruz.

Allah'ım düşmanlarımızı aleyhimizde onlara şamata yapma imkanını

verme diyoruz.

Ve diyoruz.

Insanın içine kin hissi girdiği zaman kime karşı

kin bağlamışsam düşmanlık hislerini taşıyorsam artık ona bakışı

çok başka olmuştur.

O insan baştan başa serapa meziyetlerle dolsa dahi

o öbür insan kin taşıyan insan onu beğenmeyecek

ve beğenemeyecektir.

Bir grup hesabına siyasi gayri siyasi bir grup

hesabına bir cemaat veya bir ferde karşım içinde

böyle bir karar vermiş kimsem karşı taraf şayet

gökten meleğin emriyle müeyyed emirle gelse dahi o

içindeki kini silemeyecek, atamayacak ve onun geldiği şeyleri

tevil ve tefsir edecektir.

Zira fıtratı bozulmuş demektir.

Bu mevzuda ifrata düşmüş demektir.

Bu bir sapıktır ve dalalet içindedir.

Ha filan Allah'u eyyakum.

Insanın içinde kin olursa sılayı rahim hissi kalkar.

Müminlere karşı yakınlık ve münasebet hissinden mahrum yaşar.

Bir camide durur beraber aynı safta ama küskün

ve dargındır.

Aynı kubbelin altında secde eder ama mümine karşı

küskün ve dargındır.

Fıtratı bozulmuş demektir.

Muazenetsiz demektir.

Ruhi sapıklık içinde demektir.

Bir ifrat içinde demektir.

Ve yine bu insan şer'i şerifin cevaz

vermediği meseleleri de söyler ve yapar.

Eliyle ayağıyla yapar.

Diliyle dudağıyla işaret eder.

Ağzıyla da söyler.

Icabında gıybet eder.

Icabında nemmamlık yapar ve icabında çizme de tevessül

eder.

Mümini çekiştirmeyi dert haline getirince gazetenin diliyle onu

çekiştirir.

Mahafilde onu çekiştirir.

Dükkan dükkan dolaşır onu çekiştirir.

Müminin aleyhinde konuşmak şeytan içine girmiştir onda bir

hastalık haline gelmiştir.

Ve artık mizacı bozulmuştur onun.

Evladı askerden hoşlanmaz.

Ona deseniz ki git otur bir köşede Cevşenülkebir

oku.

Evladı Kutsiye'yi Şahin Nakşibendi'ye iterdat et.

Kur'an-ı Kerim'den bir hizme muvazzebette bulun.

O bunlardan rahatsız olur.

Onu Kur'an'ın başına davet etmek, nefsiyle

mürakabeye davet etmek, içini müşahedeye davet etmek, cehenneme

davet etmek gibi ona ağır gelir.

Ama ona deseniz ki gel otur hele şöyle

birini çekiştirelim.

Hele gel şöyle dükkan dükkan dolaşalım.

Birinin aleyhindeki bir nifak şeyini mekanizmasını işletelim.

Koşa koşa gelir.

Ve bundan zevk alır.

Bu mizac bozukluğudur.

Tıpkı alkolik bir insanın içkiye alışması gibi.

Bıraktığı zaman eli yüzü gözü şişmesi gibi.

Alkolik olduğundan ötürü içkisizliğe dayanamayıp ölmesi gibi mizacı

ve fıtratı bozulan bu tapıklar da kıymet etmedikleri

zaman bağışlayın.

Sizin huzurunuzda ve bantlarda binlerce insanın huzurunda bu

sözü söylerken sıkılıyorum.

Çekiştirmediği zaman kendisine mertlik teklif edildiği zaman erkeklikten

bahsedildiği zaman geberecek hale gelirler.

Allah'ın huzuruna geldiğinde de rahatsız olurlar.

Bu kin hissidir.

Kin hissi bir seratan gibi, bir kanser gibi.

Insanın kalbine musallat olur.

Keşke insanın ciğerleri kansere musallat, ciğerlerine kanser musallat

olsa.

Maddi kalbine o kozalak şeklindeki kalbine kanser musallat

olsam bağırsaklarına kanser musallat olsam bu kadar zararlı

ve bu kadar tahrik olmayacaktır.

Zira bu kanser elli altmış yaş yaşayacak elli

altmış sene yaşayacak bir insanın sadece maddi hayatını

tehdit edecek ve bir iç hastalığı olduğundan dolayı

ona şehitlik kazandıracaktır.

İmanı varsa kanserden ölen insan şehit olarak ölecektir.

Ama kalbini nifakın çıkakın, kinin ve nefretin kanserine

kaptıran bir insan dünyada kendisi rahatsız olduğum, çöktüğüm

daima kendisiyle kavga ettiğim hatta namazına niyazına dahi

yumruk sallamalar girdiğim başkalarına karşı gayzini ve nefretini

namazda dahi kay ettiği için dünyayı kendisine evvela

cehennem yapmıştır.

Ve sonra da ebedi hayatını berbat etmiştir.

Mümini çekiştiren, binlerce ağızla çekiştiren, sokak sokak dolaşan

ve bunu şiar edinen sağda solda şeytan hesabına

çalışan şebekeleri çalıştıran kimseler adım adım cehenneme gittiklerini

görüyor gibiyim.

Rabbim bu baş aşağı gidişten onlarla beraber nefsimi

de helal eylesin.

Ümmeti Muhammed Aleyhisselatü Vesselam'a istikamet ve sıratı

müstakim anlayışı ihsan eylesin.

Aziz Müslüman ben müminlerin aleyhinde sağda solda nerede

olursa olsun konuşan, sağda solda yazı yazan, sağda

solda müminler aleyhinde verip veriştiren kimselerin ajan olabilecekleri

ihtimalini huzurunuza bir kere daha tekrar ediyorum.

Mümin insanın insanıdır.

Mümin Allah'la arasındaki rabıtadan ötürü mürakabenin insanıdır.

Mümin hafif insan değildir.

Ağzına gelen şeyi konuşmaz.

Mümin ve karın ve ciddiyetin insanıdır.

Hafif insanların müminlikten istifadesi de o kadardır.

Hafizanallahüeyyaküm kafir demiyorum.

Ama ciddi bir sapıklık içindedirler.

Talalettedirler ve ifrattadırlar.

Rabbim bizi talalet ve ifrattan muhafaza buyursun.

Ağzını doldura doldura dindar görünen bir insan bir

cemaate kafir derse evvela kendisinin kafir olduğu muhakkaktır.

Çünkü o cemaat bir fert olsaydı belki o

fert kafir olabilirdi.

Bir ihtimal kendisi kafir olmayabilirdi.

Ağzını doldura doldura dindar görünen bir insan bir

cemaate kafir derse o cemaat içinde bir fert

müminse kendisinin kafir olduğu muhakkaktır.

Avradı o dakikada boş olur.

Nikah tazelemeden avradının yanına gitse zina etmiş olur.

Ve bu hal devam etse doğan çocukları da

veledi zina olur.

Bu bu kürsüye çıkan birisi de olabilir.

O mihraba geçen birisi de olabilir.

Sizin önünüze geçen birisi de olabilir.

Veledi zinanın babası olabilir.

Hafizanallahüeyyaküm.

Mümin muazeneli olacak.

Ben Rabbimin taziz ettiği, tekrim ettiği, tebcil ettiğim,

aziz tuttuğum, göklerin üstünde kendine yer hazırladığım.

dedim.

Emniyet ve selametle cennete girin tebşiratında bulundu.

Bir insan için nasıl bunu orta konuşurum?

Nasıl serrişte eder, nasıl onu didiştiririm?

Rabbim dilimi beyanımı muhafaza buyursun.

Böyle diyenler hakkında dahi böyle diyenler hakkında mutlak

ikaz edici sözümü söylesem dahi yüzüme bir bana

kafir diyen hakkında kafir demeden Allah dilimi muhafaza

buyursun.

Ben sözün mutlakını söylüyorum.

Ve bu da Resul Ekrem Aleyhissalatü Vesselam'ın

beyan şeklidir.

Kimde üç şey varsa o münafıktır diyor.

Konuştuğu zaman yalan söylersem, vadettiği zaman sözünden dönerse,

bir beyanda ahdettiği zamanda gadir yaparsam, başka bir

beyanda başka bir ifadem.

Resul Ekrem böyle söylüyor ve buna münafıktır diyor.

Bunu kim yapıyorsa münafıktır.

Bunu yapan kimse kocunabilir, rahatsız olabilir.

Fakat herhangi bir kimsenin tanı ve teşni bahis

mevzu değildir.

Mümini tan ve teşniden, mümine imanı nasip eden

Allah'a sığınırım.

Beni ve bu cemaati Allah muhafaza buyursun.

Çin müminler arasında sılayı, müminler arasında münasebeti kesip

atan, parçalayan bir hastalıktır.

Ve bir muazeneyi size intikal ettireyim, sözlerimin sonuyla

intikal ettiğim bir husustur.

Çin insanı hasede sürükler, kıskançlığa sürükler.

Çin müminler arasında münasebetin kopmasına yol açar.

Çin müminin başaşağı gitmesine sevindirir.

Çin edeni, Çin tutanı.

Ve Çin caiz olmayan sözleri söylettirir.

Gıybet ettirir, nemmamlık yaptırır ve yalan söylettirir.

Hilmü enaate gelince, ağırbaşlılıkla kar ve ciddiyete gelince

ve bu mevzunun bir fezlekesi halinde arz etmeyi

düşündüğüm rıfka gelince ince kalpliliğe gelince, halimliğe ve

selimliğe gelince o da en canhıraş manzaralar karşısından

en öldürücü ve kahredici durumlar karşısında en mütecaviz

pençeler karşısında dahi istikamet ve itidal içinde hareket

etmek demektir.

Rabbim istikamet ve itidal içinde harekete bizleri muvaffak

eylesin.

Zaten asıl istikamet ve o itidal odur ki

insana tecavüz edildiği zaman dahi dengesini bozmasın.

Kendisine sapık kafir dedikleri zaman dahi dengesini bozmasın.

Sen vaka dilini kirlettin.

Belki kalbine de bir çamur attın ama Kur

'an-ı Kerim diyor ki bir cemaatin sözleri

ve davranışları bir cemaatin size dil uzatması ve

el uzatması o mevzuda sizi adaletsizliğe sevk etmesin.

Zira mukabeleyi bilmesi zalimce bir kaidedir.

Başkalarının size tecavüz ettiği gibi onlara tecavüz etmek

zalimce bir kaidedir.

Dininize Müslümanların dinine tecavüz etmeleri müstesnadır.

O ayrı bir husus ve keyfiyettir.

O mevzuda mukabele etmek ve dayanmak.

O mevzuda gerekli olan vazifeyi yapmak da tamamen

ayrı bir husustur.

Yerinde onları arz etmiştim.

Ama mukabeleyi bilmesi zalimce bir kaidedir.

Rabbim bundan muhafaza buyursun.

Bu asıl itidaldi odur.

Siz Kur'an'ı Kerim'in beyanı içinde

cereyan eden şu vakaya bakın.

Nur Sureyi Celilesinde bir ayet var.

Ulu'l-Fadl'i min kum ves'a'ti

en yü'tü'lil kurba ve'l mesakin

ve'l muhacirin fi sebilillah ve'l ya

'fu ve'l yesfehu.

E la tuhibbun en yaghfirallahu lekum.

Sadakallahu l-azim.

Faziletli olan kimsem yakınlarına bir şey vermemek üzere

yemin etmesin.

Kendi yakınlarına bir şey vermeyeceğim diye yemin etmesin.

Alakasını kesmesin, insancıl davranıştan vazgeçmesin, hissi mürüvveti ve

muhabbeti meveddeti terk etmesin.

Hususiyle muhacir olursam ve bir de miskin olursa

fakir olursam bunu yapmasında ne yapsın?

Affu safhile muamele etsin.

Müsamaha ahlakıyla davransın.

Müsamaha atmosferi içinde ona karşı hareket etsin.

Ve bunları dedikten sonra kayıptan hitaba iltifat ederek,

telvini kelam ederek, Kur'an-ı Kerim'in

belatı içindeki oynaklık bunlar, canlılık.

Sonra diyor, e la tuhibbun en yaghfirallahu lekum.

İstemez misiniz Allah sizi sevsin.

İstemez misiniz Allah sizi sevsin.

Vaka Seyyidine Hazreti Ebu Bekir münasebetiyle.

Ayet onunla münasebettar olarak nazil oluyor ve vaka

onunla münasebettar olarak cereyan ediyor.

Nedir ifkâdisesi?

İfkâdisesi müminlerin en büyük anası olan Ayşe-i

Sıddike İffet abidesi.

Yedi sekiz yaşından itibaren efendi olarak efendimizi tanıyan

ve efendisi efendimiz vefat ettiği ana kadar da

kendisine bağlı bulunan hatta o büyük sultan vefat

ederken başını onun göğsüne dayamış olarak vefat ettiği

büyük kadın, müminlerin anası.

Fahri Kainat Efendimiz her seferde Kur'an çeker,

zevcelerinden bir tanesi bu sefere iştirak ederlerdi.

Onun dahili hizmetini görmek için havdeş içinde sefere

giderlerdi.

Seferde efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin hususi hizmetlerini

yaparlardı.

Yemeğini, çorbasını hazırlar, yatağını sererlerdi.

Zira efendimizin bu seferleri altmış küsur yaşına kadar

devam etti.

Bu yaşta alabildiğine yorgun, bütün hayatı hareketli olarak

geçmiş bir zat.

Belki bir bakıma biraz zayıflamış, cismiyle olmasa bile

kuvvetiyle takatıyla biraz çökmüş ve şahsi işlerini artık

görmez ona ağır gelecek.

Hususiyle büyük vazifeleri yapan bir kimseye yardım olsun

diye Kur'an çekiyor ve zevcelerinden bir tanesi

beraber gidiyordu.

Işte bir defasında da Kur'an Ayşe-i

Sıddika'ya düştüm.

Kime Kur'an çıkarsa herkes sevine sevine giderdi.

Validemiz çok sevindi.

Müreysi oğulları vakasına gidiyordu.

Veya beni mustalık dediğimiz vakaya gidiyordu.

Gittiler, muvaffak olarak yeriye döndüler.

Fakat onu size bir iki defa intikal ettirmişimdir.

Yine de kabahatlarıyla, ince hatlarıyla, teferruatıyla değil kabahatlarıyla

intikal ettirmeyi düşünüyorum.

Ayşe validemiz gece abdest almak üzere havdecinden dışarıya

çıktı.

Ve gittiği yerde de gerdanlığı kız kardeşi Esma'dan

aldığı gerdanlığı düşürmüştü.

Havdecine döndüğü zaman gerdanlığı bulamamıştı.

Emanet olduğu için yeniden onu aramaya gitmiş, bulmuş.

Fakat döndüğü zaman bakmıştı ki kervan gitmiş, hiç

kimsede kalmamış orada.

Kur'an adişe ışık tutma maksadına matuf nazil

olmuş birkaç ayet vardır.

Nur Sureyi Celilinde.

O herhalde beni bulamadıkları için ararlar, dönerler, gelirler,

beni bulurlar demişti.

Kendi durumunu anlatırken der ki o gün efendimiz

sallallahu aleyhi ve sellemin zevceleri et bakımına o

kadar zayıf idiler ki benim havdecim boş olmasıyla

dolu olması pek fark edilemezdi.

Yirmi kilo mu otuz kilo mu öyle bir

şey.

Havdeci devenin üzerine koyanlar tuttukları gibi koymuşlar ama

ben içinde var mıyım yok muyum farkına varamamışlar.

Ancak bir konak kadar yer gittikten sonra Fahri

Kainat Efendimiz bakmış, bakmış ki yok.

O zaman farkına varmışlar.

Ben de geldim orada oturdum.

Gelir beni bulurlar.

Kafileyi arkadan takip eden takip edip de düşürülen

yitirilen bir şey vardı onları bulup götüren Safvan

İbni Muattir çok şerefli bir sahabi.

Bütün hayatı boyunca Resul Ekrem aleyhissalatü vesselama sadakat

içinde yaşamış bir sahabi.

Arkadan geldi ben de öyle uykuya dalmışım.

Üzüntüden, teessürden bir hayli beyin yorgunluğu ve sonra

uykuya dalmışım.

Ben onun subhanallah demesi için de uyandım.

Kendime geldim hemen yüzümü kapadım.

Beni daha peçe tesettür ayeti nazil olmadan gördüğü

için tanıyıvermiştim.

Peygamberin zevcelerinden olduğumu tanıyıvermiştim.

Ve sonra da devesini yanımda ıhtı, sırtını döndü,

ben deveye bindim, yetti, beni götürdü, orduya kavuşturdu.

Biz vardığımız zaman münafıklar kızıl kıyameti koparmışlardı.

Ateş bacayı sarmıştı.

Resul Ekrem aleyhissalatü vesselam muhtereme ve mukaddese zevcesi

hakkında Abdullah İbni Übey İbni Selul iftirada ve

isnatta bulunmuştu.

Aleyhissalatü vesselam buna katiyen inanmıyordum.

Hiçbir sahabi de inanmıyordum.

Ama etrafta söylenen, gezen, dolaşan, büyüyen, kartopu gibi

yuvarlandıkça hususiyle münafık camiası arasında büyüyen bir fitne

haline gelmiştir.

İbni Üsase Hazreti Ebu Bekir'in akrabası ayet

onun hakkında nazil olmuştur.

Ve bir de Hamnebinti Cahş, efendimizin zevcelerinden birisinin

kız kardeşi yani bal kızı.

Bu iki mümine mümin bunlar da bu iftiraya

inanmış bu iftiranın yayılmasına yardım etmişlerdi.

Ayşe validemizin rahatsızlığı bu her türlü izahtan, her

türlü anlatıştan vareste alabildiğine derin ve alabildiğine üzücüdür.

Der ki benim hiçbir şeyden haberim yoktur.

Eve döndüğümüz zaman bir hastalık baş gösterdi.

Efendimiz de yanıma girip çıkarken bana eskisi gibi

muamele yapmazdı.

Sorardı bunun hali nasıldır derdi.

Ha bu ki daha evvel bana sorardı nasılsınız,

iyi misiniz?

Hastalığında taziyete bulunurdu, ziyaret ederlerdi.

Ondan sonra ise nasıl diye başkalarına beni sorardı.

Bir gün Mıstahın anasıyla dışarıya çıkmıştık.

Ve ayağına başörtüsü takılınca sürçtü düştü.

Allah Mıstahın cezasını versin dedi.

Anası evladı için söylüyordu bunu.

Ayşe validemizi bu hale getiren şeyin bu iftira

olduğu zannıyla bu iftirada Ayşe validemiz hasta düştüm.

Ben de dışarıya ondan dolayı buna refakat için

çıktım.

Ayağım başörtüm ayağıma takıldı ve düştüm.

Bundan dolayı da kendi oğlunu Allah cezasını versin

diye telin ediyordu.

Aman dedim diyor o nasıl sözdür?

Mıstah Bedir'de bulunmuş bir insandı öyle birisi için

nasıl söz söylüyorsun?

O Bedir ashabındandı.

Sen hakkında söylenenleri bilmiyor musun dedi.

Hakkında söylenen nedir?

Iftirayı anlatınca damarlarında kanı dondu diyor.

Ve ben eve çekildim diyor.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem yanıma gelip gidiyor

o zaman biraz daha anlar oldum.

Davranışlarındaki soğukluktan anlar oldum.

Dedim ya Resul Allah müsaade edersen annemin babamın

yanına gideyim.

Git dediler.

Oraya da geliyorlardı, ziyaret ediyorlardı.

Bu arada herkese fikrini soruyordu.

Seyyidine Hazreti Ali gayet akıllıca demişti ki ya

Resul Allah.

Aişe temizdir.

Fakat bir zevceden ötürü bu kadar kendinizi ısrap

veriyorsunuz.

Bırakıveriniz ondan başka kadınlar vardır.

Seyyidine Hazreti Ömer de akıllıca şu sözü söylemiştim.

Ya Resul Allah, Aişe ondan çok gençtim.

Aişe validemiz için böyle bir şey düşünmeden Allah

'a sığınırım.

Ebu Davud'un süneninde nakledilen bir vaka var,

onu anlattım.

Ya Resul Allah bir gün mescitte bize namaz

kıldırıyordunuz.

Ayaklarınızda ayakkabılarınız vardı.

Kumda, dışarıda vesaire de giydiğiniz ayakkabılarınız.

Bunlara pislik de bulaşabilir.

Ama kuma sürüne sürüne sürtüne sürtüne temizlenirdi, çıkarmazdınız.

Bizim hepimizin de ayağında ayakkabılar vardı.

Bir gün yine böyle namaza durdunuz.

Rükua gideceğiniz zaman ayakkabılarınızı ayağınızdan çıkardınız.

Size bakan cemaat de ayakkabılarını ayaklarından çıkardı.

Siz selam verdikten sonra dediniz ki niçin ayakkabılarınızı

çıkardınız?

Biz de ya Resul Allah siz çıkardınız onun

için çıkardık dedik.

Sen bize dedin ki Cibril geldi bana dedi

ki ayakkabılarını çıkar.

Ayakkabılarından birine küçük bir necase sıçradı.

Bir pislik bulaştı.

Namazın iftiharına badi olacaktır.

Ya Resul Allah Allah senin tek namazının bozulmaması

için ayakkabına sıçrayan çamuru haber verir de senin

temiz zevcene sıçrayan çamuru haber vermez mi dedim.

Bu da Ömer mantığı.

Öyledir Ömer ben de biliyorum ama münafıkın ağzını

nasıl kapatırsın?

Ve Ayşe validemiz diyor ki yanıma geldi.

Bana dedi ki ya Ayşe dedi.

Eğer bir günah yaptıysan haber ver Allah affedicidir

dedi.

Bu dağdar olan bir peygamber kalbidir.

Eğer işlemediysen Allah seni aziz kılacak şöyle yapacak.

Diyor efendimizin bu sözü karşısında o kadar şaşırdım

ki duygularım altüst oldu.

Hissiyatımın altı üstüne geldim.

Damarlarımda kanım dondu.

Artık ağlama dahi durdu ben de ağlayamaz oldum.

Halbuki o güne kadar durmadan ağlıyordum.

Annem a be kızım ciğerin çatlayacak diyordu bana

ne ağlıyorsun bu kadar?

Sonra ağlamam da durdu ve şaşırdım.

Sırtımı ona döndüm.

Yüzümü kıbleye döndüm.

Ve gayri ne diyeyim dedim.

Biraz da şaşırdım.

Yakup'un babası Yusuf gibi derim.

Veya Yusuf'un evladı Yakup gibi derim.

Innama eşkübessi ve hüznü ilallah.

Ters söylüyor bunu.

Yakup aleyhisselam azzeti Yusuf'u kaybı belki bünyamini

de kaybı karşısında dağınıklığımı perişaniyetimi, dermansızlığımı,

tutarsızlığımı sana şikayet ediyorum Allah'ım.

Şikayet mercim vardı peygamber zevcem.

O da bana diyor ki bu işi işlediysen

tövbe et Allah affeder.

Gayri benim melceyim ve mencam kalmadım.

Innama eşkübessi ve hüznü ilallah dedim.

Yüzüm o tarafa döndüm ama artık ağlamam dahi

durmuştu.

Benim ağlamam durduğu an sema ağlamaya başlamıştı.

Resulü Ekrem'e vahyi geldiği andaki tavır belirmişti.

O ciddi o ruh aleti içine girdim.

Bakışlar semaya teveccüh ettim.

Belli ki vahyi geliyordu kendisine.

Vahyi hali kendinden geçince de tebessüm ediyordu.

Ya Ayşe müjdeler olsun sana.

Rabbim seni tesbih ettim.

O kirli ağızların yalan söylediğini beyan buyurdum.

Onların iftira ettiklerini beyan ediyor dedim.

Dedim ki diyor akıllı kadın.

Ya Resulallah sen mi yapıyorsun bunu?

Yoksa bu Allah'ın beyanı mı?

Allah'ın beyanı vahyi.

Ben dedim ki diyor Allah'a hamd ederim.

Allah'a hamd ederim demedi Efendimiz sallallahu aleyhi

ve selleme karşı küçük bir tavır vardır.

Ben sadece Allah'a hamd ederim.

Allah'a hamd ederim ki benim iffetimi beyan

buyurdum.

Iş böyle cereyan edince birkaç aile aylarca belki

günlerce hıçkıra hıçkıra ağlamasına badi olan bu fitneye

sebebiyet verenlerden bir tanesi de Mıstah İbni Üsas

'adır.

Hazreti Ebu Bekir ayeti nasil olduktan sonra diyor

ki kasam ederim ben o Mıstah'ın bundan

sonra nafakasını vermeyeceğim.

Hem Bedir ashabı, hem Ebu Bekir'in akrabası,

hem muhacir, hem miskin, fakir.

Fakat bununla beraber fitne şebekesi içine bilmeyerek girmiş

ayağı kaymış düşmüş.

Ebu Bekir de yemin ediyor.

Ben bundan sonra onun nafakasını vermeyeceğim.

Haklı olarak bir öfkem.

Öfkeyi gerektiren faktörler vardır.

Fakat bakın Kur'an ne diyor?

Sizden faziletli olanlar, alicenab olanlar, merdoğlu merdolanlar, kötülükten

ötürü başkalarına vermeyeceğim bakmayacağım, görmeyeceğim diye yemin etmesin

sakın.

Faziletliye fazilet düşer.

O düştüyse şayet davranışı fazilet gamzetmiyordu.

Ama sen faziletli bir insansın.

Ehli fazil, ehli kemal, meziyete olan bir kimsem,

yakınında bulunan birisinem, hususiyle muhacir olursam ve hasreten

ashabı Bedir'den bulunursam bir de fakir olursam yaptığı

bir kötülükten ötürü ben onun rızkını, nafakasını vermeyeceğim

diye sakın yemin etmesin.

Müsamaha ahlakıyla hareket etsin.

Kusurlara gözünü yumsun.

Toleranslı olsun.

Allah'u lekum.

Değişik bir tonda Kur'an'ın beyanı.

Yani ya Ebu Bekir istemez misin Allah seni

sevsin?

Nihayet bu en mağfiret etsin.

Evet isterim, severim ve arzu ederim.

Rabbim beni mağfiret buyursun.

Ve sonra yemininin kefaretini vermiş.

O yeminden dönmüş, Mıstah'ın nafakasını vermeye devam

etmiştir.

Ne var ki Mıstah iftiranın cezasını sırtına seksen

diyenek yemek suretiyle çekmiş ve ashabı Bedir arasındaki

mualla yerine yeniden yükselmiştir.

Rabbim Teala ve Tekaddes Hazretleri'nin çeşitli faziletsizlikler

karşısında kinler nefretler karşısında muazenesizlikler karşısında muazenemizi

bozdurmasın.

Kine nefrete düşürmesin.

Sıratı müstakimden baş aşağı getirmesin ve ifrata bizi

sürüklemesin.

Kine ve nefretle verilen kararlarla devletleri altı üstüne

gelir.

Milletler payimal olur.

Payidarlar payimal olur.

Azizler zelil olur.

Ve bunun karşısında zeliller de aziz olur.

Yıldırım Bayezid Han aleyhi rahmetü vel gufran hazretlerim.

Timurlenge karşı verdiği kinle bir karar neticesinde Anadolu

da bölünmeye sebebiyet verir.

Fetret devrinin doğmasına yol açar.

Ve elli sene İstanbul'un fethedilmesinin gecikmesine veya

kırk dokuz sene gecikmesine sebebiyet verir.

Badi olur.

Kinle karar vermiş derim.

Kin Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasına ve dağılmasına badi

oldum.

Ve uzun bir fetret devrim.

Yeniden derlenip toplanmak için bir fetret devri içere

yan etti ki bu belki bugüne kadar varlığımızı

koruma mevzuunda bizim için çok zararlı bir husus

olmuş yıkılmamız mevzundaki sebeplerden belki bir tanesi bulunmaktadır.

Rabbim kinle ve nefretle karar vermeden muhafaza buyursun.

Kinle ve nefretle karar vermek şeytanın işidir.

Hazreti Adem'e öfkenin ifadesi verdiği kararı o

ebediyen cehennemde kalma cezasına çarptırılmak suretiyle çekmektedir.

Ve ebediyen insanlığa düşman oldu.

Ebedi o aceleden karar verdi ve ebedi cehenneme

istihkak kazandı bununla.

Tedbir, teenni, hilim ve hareket etmek.

Insanı daima salim düşünmeye, salim hareket etmeye ve

salim neticelere götürmesi açısından çok mühim yerinde ve

semere getirici bir keyfiyettir.

Rabbim bizi bu anlayışa hidayet eylesin.

Ve bu Resul-i Ekrem aleyhissalatü vesselamın yoludur.

Aziz Müslüman, maddi hayatımız açısından kalbimizi kinden ve

nefretten temizlemem.

Nasıl böyle yararlı ve faydalı?

Ukrevi hayatımız adına bizi yükseltecek ve yüceltecek en

mühim unsurlardan bir tanesi de budur.

Allah indinde yücelmenin yolu kalbimizi kinlerden ve nefretlerden

temizlemek suretiyle olacak.

O temizlenme yoludur.

Allah indinde yücelmek faziletlerle donatılmak istiyorsak kalbimizi kinlerden

ve nefretlerden ari ve beri kılacağız.

Bunun kadar Allah indinde faziletli ikinci bir şey

gösterilemez.

Ve bunun semeresi ve neticesi de insanlığa karşı

mürüvvetli olmak, şefkatli olmak, rızk içinde bulunmak, mülayametli

olmak, bizim insanlara karşı aynı davranışımız Allah o

türlü lütufla bize muamelede bulunacaktır.

Merhamet edenlere Allah merhamet eder.

Ince kalplilere Allah merhamet eder.

Siz merhamet edin ki Allah da size merhamet

etsin.

Yerhamuhumurrahman.

Irhamu man fil ardı.

Yerhamukum man fil sema.

Resulü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem ifade buyuruyorlar.

Ve Ebu Kevşetel Enmari'yi dinleyin.

Tirmizi ve Müslim rivayet ediyorlar.

Resulü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdular.

Nefsim yedi kudretinde olan Allah'a yemin ederim

ki eğer benim için yemin etmek bir şiar

bir sıfat olsaydı yemin etme benim şiarım ve

şeanım olsaydı o üç şey için yemin ederdim

ben.

Yemin ederdim ki siz hissi semaatle hareket ettikçe

malınızı dağıttıkça vallahi malınız azalmayacak çoğalacaktır işte buna

yemin ederdim ben.

Vallahi billahi der buna yemin ederdim.

Yemin benim şiarım olsaydı.

Iki.

Yine yemin ederdim ki bir kimse kendisi zulme

ve kadre şahsen uğradığı zaman sırf Allah rızası

için misil bir mukabeleye geçmez.

Ona mukabele etmezsen ve bununla da Allah'ın

rızasını düşünürse Allah'ın indinde aziz olması artar

onun.

Bir izzeti varsa Allah iki kat onu aziz

eder.

Yemin etmek şiarım olsaydı buna da yemin ederdim

diyor.

Üç yine Resulü ekrem sallallahu aleyhi ve sellem

buyuruyor.

Bir insanda bir kere kendisini dilenciliğe alıştırdı mı?

Ferd olarak cemaat olarak başkalarından aldığı şeylerle hayatını

düzene koymayı düşündü mü?

Böyle bir yıkıklığa ve döküklüğe düştü mü?

Allah bir daha onun üzerinden kaldırmaz diyor.

Eğer yemin etmek şiarım olsaydı buna da yemin

ederdim diyor.

İstimayı üç esas anlatıyor.

Bu üç esastan birincisinde Resulü ekrem sallallahu aleyhi

ve sellem ictimai bir mevzu.

Müminler arasındaki teavünü ve tesadüdü.

Uzun aylarca üzerinde durduğum bir mevzu ictimai tekafülüm.

Ictimai dayanışmayım.

Yardımlaşmayı.

Bunu nazarımıza veriyor ve buna dikkati çekiyor.

Dağıttığınız şeyler, infak ettiğiniz şeyler sizin malınızda bir

noksanlık meydana getirmeyecektir demek suretiyle.

Yardımlaşma sandıklarına, mevnet müesseselerine, yardım müesseselerine, tekafül

müesseselerine dikkati çekiyor.

Birincisi bu.

Ictimai müthiş bir muammir, tamir edici bir unsur.

Ikincisi de yine ictimai bir husus.

Herhangi biriniz müminlerden gelen bir zulme bir cevre

bir cefaya bir kadre karşım.

Dişini sıkar da dayanırsa Allah Celle Celaluhu izzetine

izzet ilave edecektir.

Ictimai dengemiz adına ikinci bir prensip söylüyor.

Üçüncü bir prensip daha söylüyor.

O da ferd olsun, aile olsun, cemaat, millet

olsun.

Asalak yaşamamam.

Insanlara bar olmamam.

Dilencilikle geçinmemem.

Hayatını başkalarından aldığı paralara göre tanzim etmemem.

Dümenini ve düzenini başkalarından gelen şeyler üzerine kurmamam.

Kendi teri ve emeği üzerine kurmam.

Bar olarak yaşama insana zillet getirir.

Ve bunu da kasemle anlatırdım diyor Allah Resulü

sallallahu aleyhi ve sellem.

Allah böyle şeylere alışanlarım.

Kapı kapı dolaşanlarım.

El açıp dilendiği şeylerle yaşamayı düşünenleri yemin ederim

bir daha zilletten fakru zaruretten kurtarmaz diyor.

Yemin ederim.

Ne var ki yemin etme benim olmadığı için

yemin etmiyorum.

Bir şeye yemin etseydim buna yemin edecektim diyor.

Mevzumuzda belki hepsi bir bakıma alakalı.

Fakat gerçekten mevzumuzla alakalı olan şeye gelince o

kalbin temizliği ve duruluğu başkaların kötülüğü karşısında dahi

mürüvvetten, muhabbetten, meveddetten ayrılmama, insancıl davranıştan

ayrılmama, zulme, zulümle mukabele etmeme, cevre cevirle mukabele

etmeme, kin ekinle mukabele etmeme insana insanlık yaraşır,

hayvana da hayvanlık yaraşır.

Kini atalarımız deveye yakıştırmışlar.

Deve keni demişler.

Bir insanın içinde kin varsa demek ki deveye

benziyor.

Hanuki insanı Allah insan olarak yaratmış.

Nevi şahsına mahsus keyfiyetler bahşetmiş.

La gad halaknel takvim.

Kametini bununla ferfirat kılmış.

Vela kad kerem ne beni Adem'e demek

suretiyle manevi kametini anlatmış.

Yemin ederim ki insan benim nazarımda en kerimdir

demiş.

Insanı böyle en şerefli ve en kerim yaratan

hazreti Allah onun kiniyle nefretiyle devenin seviyesine düşmesini

hiç istemez.

Rabbim kinimizde nefretimizde develeşmeden bizi muhafaza buyursun.

Uygunsuz ve çirkin şu kelimeler ağzından çıkıyor.

Allah'ın mahlukunu sizin huzurunuzda anlattım.

Ümit ederim beni bağışlarsınız.

Ve uygun olmadıysa Rabbim de beni affeylesin.

Yine Aişe validemiz Tirmizi'nin rivayet ettiği bir

hadisi şerifte şöyle buyurur.

Resul Allah'ı sallallahu aleyhi ve sellem muntasiren

min mazlimetin zulümaha malem yenteyik yenteyik min meharimillahi

şey'un fe iden taheke min meharimillahi şey

'un kene eşheddehum fidelike ghatabenehu keme kal.

Resul eylem aleyhissalatü vesselamın kendisine zulüm ve çevir

yaptıkları zaman hiçbir zaman onlara karşı karşı koyma

mukabele etmem.

Başkalarından yardım isteme ve onları ezmem.

Onlara karşı mansur olma sevdasına tutulduğunu görmedim.

O hiçbir zaman zulümle çevirler kadirler karşısında tavrını

değiştirmedim.

Başına işkembe kondum.

Başına taşlar saçıldım.

Yüzüne tükürük atıldım.

Üstüne başına toprak atıldım.

O bütün bu zulümler ve çevirler karşısında tavrını

ve vaziyetini değiştirmedim.

Çok muhterem şeyler mukaddes şeylerden bir kısmı ayak

altına alındığı çiğnendiğim ve onlara hürmetin kırıldığı yerdeyse

Resul Ekrem insanların o mesele karşısında en gazaplısı,

en öfkelisi haline geldim.

Ve onda sırat-ı müstakimiyyine bütün ihtişamıyla şöyle

müşahede ediyoruz.

Halid bin Velid radıyallahu anh hazretleri.

Mekke fethedilirken Resulü Ekrem zinhar kılıç kullanmasın demiştim.

Ama o Mekke'ye ayrı bir kapıdan girerken

mukabele görmüştüm.

Mukabele edenler arasında da İkrime bin Ebil Cehil

vardı.

İkrime bin Amr İbni Hişam vardı.

Hazreti Halid'ten mukabele etmiş bir kısım kimselerin kanına

girmiştim.

Vaka Resulü Ekrem'e intikal ettirince ellerini açmış,

Allah'a karşı şöyle yakarmıştım.

Allah'ım Halid'in yaptığı şeylerden sana sığınırım.

Allah'ım yemin ederim Halid'in yaptığı şeylerden

benim haberim yoktur derim.

Halid Resulü Ekrem'in kumandanıdır.

Resulü Ekrem Mekke'yi fethe gitmektedir.

Mekke'den içeriye girerken Halid mukabele görmüştür.

Ve mukabele gördüğünden ötürü de bir kısım kimselerin

kanına girmiştir.

Halbuki Resulü Ekrem'in tembihi vardır.

Kimse öldürülmeyecek ve kimsenin kanına girilmeyecektir.

Vaka buyururlar ki kılıç kullanma ve kana girme

bir saat helal oldu, o da geçti.

Benim içindi Mekke Fethi günü buyururlar.

Bunu da Buhari'de ve Müslim'de görüyoruz daha mensup.

Bir hürmeti ilahinin Allah indinden muhterem bir meselenin

ayak altına alındığı zaman Resulü Ekrem aleyhissalatü vesselam

bu kadar hassas bu kadar titindir.

Ve yine huzurunuza birkaç defa getirdiğim vakalar vardır.

Muhallemin la ilahe illallah diyen birisini öldürmesi karşısında

belki yüz defa belki yüz elli defa yarıp

kalbine mi baktın diye heyecan çekmiş.

Hele canla ona hitap etmiştim.

Ve dizinde büyüttüğü evladım dediğim.

Ve en son ordusunun başına cesur kumandan olarak

tayin ettiğim.

Üsame bin Zeyd'i ırsalamış, yarıp kalbine mi

baktın demiştim.

Zira bir dil la ilahe illallah diyorsam bir

gönül Allah'a dilbesteysem o öldürülmemeli, ona el

uzatılmamalı, dil uzatılmamalı.

Dil uzatıldığı, el uzatıldığı için Resulü Ekrem hitap

ediyordum.

Bir muhteremin bir mukaddesin çiğnenmesi karşısında insanların en

öfkelisi haline geliyordum.

Ama o başka zamanlarda en mülayimdim.

Şahsına yapılan şeyler karşısında gayet mülayimdim.

Ve ona da bakın yine duyduğunuz bildiğiniz size

çok naklettiğim bir vakanın çizgileri içinde görmeye çalışın.

Hüdeybiye musallahası esnasında zuhur eden hayırlı hadiselerden bir

tanesinden İslam'ın büyük siyasi dahilerinden ve büyük

fatihlerinden bir tanesi olan Emrübnaz'ın Müslüman olmasıdır.

Halit bin Velip'le Medine-i Münevvere'ye

giderler size tahsilatıyla birkaç defa arz ettim.

Medine'ye muasalat ettikleri zamanda Resul Ekrem aleyhissalatü

vesselam istikbal eder.

Bunları muhaneke yapar, bağrına basar.

Ve bunların elini sıkar.

Emrübnaz o pehlivan, o güçlü kuvvetli elleri arasına

Resul Ekrem'in mübarek ellerini alınca alabildiğine sıkar.

Heyecanla kendinden geçmiş Resul Ekrem'in elini sıkmaktadır.

Efendimiz ferman eder.

Ne yapmak istiyorsun öyle?

Ya Resulallah.

Beni bağışlaman istiyorum ya Resulallah.

Kusurlarıma bakmamanı istiyorum.

O bunları söylerken belki bütün sergüdeşli hayatı bir

sinema şeridi gibi gözünün önünden geçer.

Evvelki gün Mekke'de onun karşısına çıktım.

Daha sonra Habeşistan'a giden zayıf Müslümanların arkasından

oraya koştum.

Müslümanları Habeş hükümdarına gammazladım.

Onları ima etmemesini diledim.

Ve Mekke'ye döndüm, rahat durmadım.

Daha Hüdeybiye'ye Resul Ekrem geldiği zaman yine

karşısına çıktım.

Her dakika kötülük yapmayı düşündüm.

Böyle bir seren came böyle bir sergüdeşli hayatla

ben nasıl affı mağfirete mazhar olurum?

Beni mağfiret eyle ya Resulallah der.

Resulü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem.

Ya Amir bilmiyor musun?

Bir insan la ilahe illallah dediği zaman geçmişte

işlediği bütün günahların hepsi mağfiret olur.

Bunu bilmiyor musun diyor Resul Ekrem aleyhissalatü vesselam.

Amri'nin yaptığı bütün kötülükler unutulmuştur.

Git huzurumdan defol demiyor Resul Ekrem sallallahu aleyhi

ve sellem.

Kimseye dememiştir ona da demiyor.

Uhud'da canı gibi bildiği gözünün nuru saydım.

Ve üzerinde durup gözyaşlarıyla kendisini aziz şehidini yıkarken

amca Allah'a yemin ediyorum seni böyle altmış

yetmiş parça haline getiren bu kafirlerden altmış yetmiş

tanesini öldüreceğim diyen yemin eden Resul Ekrem sallallahu

aleyhi ve sellem bu işe sebebiyet veren Halid

İbni Velid'dim.

Halbuki Amr İbni Aslı aynı dakikada o da

Resul Ekrem'in elini sıkıyordum.

Resul Ekrem onu bağrına basarken tebessüm ediyor ve

kendilerine cennetin müjdesini veriyordum.

Resul Ekrem nefsi adına kin duymuyordum.

Onun öfkesi sadece hakkın çiğnenmesi karşısındaydı.

Bir muhterem bir mukaddes şey ayak altına alınırsam

din namuslatan milliyet gibi şeyler ayak altına alınırsam

kendi milletine karşı milli bütünlüğüne karşı kasıt olursam

Resul Ekrem'in öfkesini dindirmek mümkün olmazdım.

Ama şahsına yapılan her hakarete karşı o daha

baştan ben hakkımı helal ettim demiş, herkese hakkını

bağışlamıştım.

Rabbim Teala ve Tekaddes Hazretleri bu anlayışla bizim

de gönlümüzü serfiraz eylesin.

Nasıl yapmasın ki kendi beyanları o istikamette cereyan

ediyordu.

Teberani Beyhaki Hazreti Ukbe'den Ukbe İbni Amir'den o

Afrika'nın Fatih'inden okyanusa kadar atını sürüp

de yarabbi senin izi celaline kasem ederim ki

şu deniz önüme çıkmasaydı yüce adını denizler aşırı

başka kıtalarda da bayraklaştıracaktım diyen Ukbe İbni Amir.

Diyor ki Resul ya kendi elini bana uzattı

ve ya ben elim ona uzattım.

Elimden tuttu bana dedi ki ya Ukbe'e

la ukbirükeb eftali amali ehli dünya ve ehlil

ahiretü kemal sana dünya ehlinin ahiret ehlinin en

faziletli amelini haber vereyim mi?

Seninle alakasını kesenlerden alakanı kesmezsin.

Münasebetini kesenlerden münasebetini kesmezsin.

İnsanca davranışlardan ayrılmazsın bir.

Ikincisi sana vermeyen ve seni mahrum edenlere el

uzatırsın.

Sana destek olmayan sana omuz vermeyenlere sen el

uzatırsın.

Vermeyene verirsin, yedirmeyene yedirirsin, içirmeyene içirirsin, giydirmeyene

giydirirsin ve sana zulmedene de hakkını helal edersin.

Affetmeyi şiar edinirsin.

Dünyada da ahirette de bundan daha faziletli amel

yoktur diyordum.

Resulü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem böyle diyordu

ve Amrübnaz Halid İbni Velid karşısında davrandığı gibi

de davranıyordum.

Rabbim öyle düşündürsün.

O türlü tasavvura bizi ulaştırsın.

O istikamette amellerizleri serpil az eylesin.

Kinin doğurduğu hastalık o da kıskançlıktır.

Doğurduğu çok hastalıktan bir tanesi kıskançlıktır.

Bu istikamette sırat-ı müstakim anlayışını da Rabbimin

inayetine istinad ederek önümüzdeki derste takdim etmeyi düşünüyorum.

Ve tekrar bir hususu dikkatinizi arz edeyim.

Aziz Müslümanlar.

La ilahe illallah diyen bir mü'mine karşı kalbinde

zerre kadar bir şey hissetmemek kararı isteği arzusu

içindeyim.

Ve Rabbim beni sizi bu istikamette daim ve

taim eylesin.

Söylediğim sözler mutlak ve irşad edici istikamettedir.

Bu milletin saadet ve selametine matuktur.

Bunlardan herhangi bir partiye siyasi gayri siyasi kirliye

bir şeyler çıkarmak kalp bozukluğunun iç mefsedetinin ifadesidir.

Geçen Cuma bir delikanlı geldi.

Tepeden tırnağı iman dolu, heyecanla.

Bir delikanlı geldi ki sözleriyle beraber eli ayağı

da titriyordum.

Bana dedi ki hocam falan partiye hücum ettin.

Allah'a kasem ederim ben herhangi bir partiye

hücum etmedim.

Partiye hücum etmem.

Şundan dolayı hücum etmem.

O partinin içinde bir dindar varsa Rabbim beni

dilimden asar.

Pek çoğu dindarsa Rabbim beni ebediyen cehenneme koyar.

Zannetmeyin ki hani falan ettiler, filan ettiler de

falan hoca sözünü tevil ediyor.

Katiyen ve katip etem.

Ben on beş on altı senede burada vaaz

ediyorum.

On beş sene evvelki bandımı dinlesinler.

Bugünkünden farklı bir şey demişsem ben kendim ayaklarımdan

asarım.

Dün ne dediysem onu söylüyorum.

Insanımıza eğilmeyi getirdim.

İnsanımıza İslam'ı öğretmeyi getirdim.

Neslin yetişmesi hususunu getirdim.

Bunun için misyonların işletilmesini getirdim.

Kafirin silahıyla mücadele edilmemesi hususunu getirdim.

Dün mesele sokakta halledilmez diyordum on beş sene

evvel.

Yine aynı şeyleri söylüyorum.

Bundan alınacak kimseler varsa ben sözlerime devam edeceğim.

Hazreti Muhammed aleyhissalatü vesselamı anlatacağım.

Neslimize bu mevzuda ışık tutmaya çalışacağım.

Zira onun dağılması tarumar olması benim kalbimin tarumar

olması demektir.

Rabbim bu türlü tarumar olmadan bizi muhafaza buyursun.

Herhangi bir nefis müdafası gibi bir alçaklığa düşmüş

değilim.

Zira elimde çift can taşıyorum.

Iki can taşıyorum.

Zira ne ahiretim var ne de dünyam.

Ben kendimi cehenneme baş aşağı giden bir insan

olarak görüyorum.

Dünyaya gelince sırtımdakinden başka bir şeyim yoktur benim.

Kitabım varsa şimdiden vakfetmişim.

Dünya dünyanın arkasından koşanların olsun.

Elinde dünya ve ahireti tanımayan insanla mücadele edilmez.

Bizim için iperan intizar ettiğimiz şeydir.

Adem'e mahkum edilme intizar ettiğimiz şeydir.

Ondan dünyaya tapanlar korksun.

Dünyayı ahiretle araştıranlar korksun.

Ahiretle dünyayı satın alanlar korksun.

Onlar ondan korksun.

Benim gözümde ne ahiret sevdası ne de dünya

sevdası var.

Rabbim rızası istikametinde kaim ve daim eylesin.

Bu ümmeti Muhammed'e düşünce de selamet ihsan

eylesin.

Ve mevzunun mevizenin başında dediğim gibi Müslümanlık çoluk

çocuk dini değildir.

O rüştüne ermişlerin dinidir.

Aklı başında olanların dinidir.

Hiçbir imanlı insana söz yok.

Hiçbir imanlı gruba söz yok.

Bu vatanın evladına söz yok.

Müterakim kafirler varken ne diye mümini serdişli edeceğim.

Bunu yanlış anlama varsa bu kalp bozukluğunun, fitne

ve fesadın, nifak ve şikaki ifadesidir.

Rabbim ıslah eylesin.

Billahi'l-Fatiha.