Mektup 119

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Evvelâ: Bu yeni kardeşimiz Yeşil Sâlih hem ihtiyar, hem hasta olmasından Risale-i Nur’a samimi bir şakird olabilir. Benim bedelime siz ona yazınız ki, senin bu hâlis alâkadarlığın için Said seni umum manevî kazancına has Nur şakirdleri içinde her gün müteaddid defa hissedar ediyor. Ve teşekkür ve selâmımı tebliğ ediniz. Ve Dâhiliye Vekiline yazdığı mektubun dünyaca ehemmiyetsiz olan istirahatım cihetinde değil, belki yalnız Nurların intişarına ve serbestiyetine hizmet noktasında siz ne lâzımsa düşünürsünüz, yaparsınız.

Sâniyen: İkinci vazife-i Nuriyeye başlayanlar iki zeyilli mu’cizatların âhirlerinde Onuncu Söz’ü zeyliyle beraber yazsınlar. İnşâallah bu ikinci vazife-i kudsiye mu’cizane fütuhat yapacak.

Salisen: Bana gönderdiğiniz Asâ-yı Musa'dan bir nüsha; cildsiz, -yalnız sarı kâğıd cild olmuş- Hüsrev'in yazısına bir parça benzer, fakat üstünde Mustafa ismi var. O kimdir, hangi Mustafa'dır? Hem nüshanın üstünde "onüç yaşında Hatice, Ahmed'in kızı" yazılmış. Bu Ahmed, hangi Ahmed'dir? Hem ona, hem kızına bin bârekâllah. Bu yaşta bu koca kitabı hem dikkatli, tevafuklu, hem güzel sıhhatli yazmak, masumların taifesinin bir kahramanlığıdır. Kim görüyor, mâşâallah der. Buradaki mekteb görmüş hanımlarda bir şevk uyandıracak.