Mektup 155

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Evvelâ: Zülfikar’ın savab-hata cedvelini gönderdim. Fakat pek acele rahatsızlığım zamanında yaptığımdan, hem tekrar mukabele etmediğimden belki içinde sehivlerim de var. Siz dikkat edersiniz. Manayı bozmayan noktaları, siz tebdil edebilirsiniz. Bu cedveli de ıslah edebilirsiniz. Hem bu cedvele göre nüshalar tashih edilse daha münasibdir. Hem Zülfikar’ın pek yüksek yazmak sevabına hissedar olmak için mübarek kardeşler herbiri bazı nüshalarını tashih etsin veyahut cedveli yirmi-otuz aded nüsha makine ile çıkarıp sair yerlerdeki arkadaşlara gönderirseniz. Her ne ise, daha iyi bilirsiniz. Vazifenize karışmam. Cenab-ı Hakk’a hadsiz şükür olsun ki; sizin gibi sarsılmaz, çekilmez, pişman olmaz, çok telaş etmez, demir gibi metin şakirdleri Risale-i Nur’a sahib ve nâşir ihsan eylemiş.

Sâniyen: Ben de bundan evvelki hafta mektubunuzu almadığımdan sizin gibi telaş ettim. Acaba onlara bir ilişmek mi var diye beklerken ferahlı mektublarınızı aldım. Fakat o komiserin ciltçiden bir yazma Zülfikar’ı alması hem size, hem bir hiss-i kabl-el vuku’ ile bana burada bir bulantı verdi. Birden zâil oldu.

Vazifemiz ihlas ile ve sebat ve tesanüdle ve mümkün olduğu kadar ihtiyat ile ve “sırran tenevverat” irşad-ı Alevîyi fiilen tasdik etmek, ona göre hareket etmektir. Yoksa muarızlara mukabele etmek ve onların hücumundan telaş etmek değil. Muvaffakiyet ve fütuhat-ı Nuriye ve revac ile intişarı ise vazife-i İlahiyedir. Vazifemizi yapıp, vazife-i İlahiyeye karışmamak gerektir diye hem bana hem sizin bedelinize teselli buldum.

Evet kardeşlerim! Kırk seneden beri hem hakikat-ı İslâmiye ile, hem benim ile mücadele eden perde altındaki zındıklar, münafıklar elbette Zülfikar’ın fütuhatına ve şakirdlerinin şevklerini kırmak için bazı böyle ehemmiyetsiz iliştirmek, ya bazı memurları veya bazı zabıtayı iğfal edip evham veriyorlar. İnşâallah bir zarar olmaz. Siz hem ihtiyat ediniz, hem telaş etmeyiniz.

Sâlisen: Bu defa beşi Ahmed namında on tane Nur şakirdlerinden ehemmiyetli güzel mektublarını aldım. Herbirisine hususî mektub yazmak hakları varken, maatteessüf birkaç cihette vaktim müsaade etmiyor. Gücenmesinler. Hem rahatsızlık, hem meşgalem pek ziyadedir. O beş Ahmed’den Denizli Ahmed’leri ve arkadaşlarını, heyet-i mecmuası hakikaten merhum Hasan Feyzi’nin vazife-i Nuriyesini gayet ciddiyetle ve sebat ile yapacaklarına kanaatımız geliyor. Onlara bin bârekâllah. Ve bize mektub yazan Kâtib Tevfik ve mahdumu Şevket gibi daha çok şakirdler iltihak edeceklerini mektubla gösteriyor. Milas’ta Nur’un erkân-ı mühimmesinden Halil İbrahim’in mübarek ve tatlı emanetini aldım. O ve arkadaşları, Mehmed’ler ve Ahmed Feyzi ve orayı Denizli gibi Nurlara hizmet ettikleri gibi daha ziyade çalışacaklarını işitiyoruz.

Râbian: O beş Ahmed’den Safranbolu’da Hasan Feyzi’nin tam yerine geçen tam vârisi Safranbolulu Ahmed Fuad’ın gayet samimî ve fedakârane mektubunda, benim bedelime, aynen Hasan Feyzi, Hâfız Ali gibi, bâki kalan hayatını bana verip, benden evvel berzaha gitmek için dua ediyor. Halbuki şimdi Nurlara onun hayatı daha ziyade fâidelidir. Bana nisbeten genç, faal bir kardeşim, benden sonra, kardeşlerim gibi vazife-i Nuriyemi yapıyorlar diye kemâl-i istirahat-i kalble ecelimi beklerim. Cenâb-ı Hak, onun gibi çok fedakârları Nurlara kavuştursun.

Ve onun ve Mustafa Osman’ın sisteminde o havalideki yeni çıkmaya başlayan fedakârları Nurlara bağışlasın. Ve Merhum Hasan Feyzi’nin sisteminde ikinci bir Hasan Feyzi olan Mustafa Osman’ın uzun mektubu, onun Nurlara şiddet-i alâkasını ve hârika sadakatını göstermekle beraber, ehemmiyetsiz benim şahsiyetime de ve hayatıma da ziyade ehemmiyet veriyor. Münazara-i nefsiye mektubum münasebetiyle güzel mektubuna bârekâllah derim ve Nur’un hâlis, çalışkan ve mahdumları ile beraber Nur’a tam bağlanan kardeşimiz Hıfzı’nın Nur şakirdlerinin duamıza girmiş beş-altı hasların vâlideleri Âişe namlarında olduğu gibi o da Âişe namında o Seher, Âişe’ler içinde, o dua dairesine girdi. Cenab-ı Hak o Âişe’nin ruhuna da binler rahmet eylesin, âmîn.

Hâmisen: Konya’lı kardeşimiz Sabri’nin mevlüd-ü şerif tebrikine dair mektubunda Nurların orada hocalar içinde olduğu gibi, mektebli gençlerde ehemmiyetle tevessü’ eder, talebeliğe peyderpey giriyorlar. Mübarek mahdumları gibi, ehemmiyetli zâtların lisedeki mahdumları dahi Nurlara şevk ile talebe oluyorlar, diye yazıyor. Evvelce yazdığım gibi tekrar umum kardeşlerimizin mevlüd-ü şeriflerini tebrik ile beraber bu defaki, hem Denizli, hem Konya, hem Safranbolu’lu kardeşlerimin tebrik mektublarına mukabil hem mevlüdünü tebrik, hem çok selâm ve dua, bilhassa başta Müfessir Hoca Vehbi ve beni memleketlerdeki hocalarla musalahaya sebebiyet veren insaflı Konya hocalarına selâm ediyorum.

Sâdisen: Hem çok eski, hem çok sâdık, hem çok muktedir, sebatkâr medrese-i Nuriye kahramanlarından Marangoz Ahmed’in; ve medresenin üstadı olan merhum Hacı Hâfız’ın kerametli vefatına dair güzel, hazîn mektubunda, o medrese-i Nuriyenin şakirtlerinin o merhum üstadlarına karşı gösterdikleri dindarane vaziyet ve yağmurun zahmet vermemek ve onları ıslatmamak ve üşütmemek için durması, iş bittikten sonra başlaması, o merhum zatın ruhuna büyük rahmetlerin nüzulüne emâre... Cenâb-ı Hak o rahmet katreleri adedince ona ve onlara rahmet etsin. Âmin.

Hem Ahmed’lerden Sandıklı’dan Ahmed Çavuş’un oradaki Nur şakirdleri namına ciddî mektubuna karşı veffakakümullah ve es’adekümullah duasıyla cevab veriyorum. Daha yazacaktım, bir dakika vaktimiz müsaade etmedi, kısa kestim, tebyize vakit bulamadım. Umumunuza binler selâm.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Hasta kardeşiniz

Said Nursî