Mektup 165

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim!

Evvelen: Medrese-i Nuriye kahramanlarından Sâlih Çavuş ve Mustafa Gül’ün kerametli ve müjdeli mektublarına ve onların umum arkadaşlarına bârekâllah ve veffakakümullah deriz. Hâfız Ali’nin vârislerinden Mustafa ve Halil İbrahim’in mektublarına ve Mustafa’nın sualine karşı cevab vermeğe ve düşünmeğe halim müsaade etmediği için gücenmesinler. Ve Halil İbrahim’in üstadı hakkında pek ziyade hüsn-ü zannını gösteren manzumesi Milas’lı Halil İbrahim’ın mektubu gibi güzeldir. Yalnız Said hakkında hüsn-ü zanları haddimden pek çok ziyadedir. İnşâallah o senaları, hayırlı bir dua hükmüne geçer.

Sâniyen: Erkândan Milas’lı Halil İbrahim’in mektubunda ben vefat etmeden evvel bütün manevî malımı kardeşlerimin her birisine tamamen vermesini ve her bir şakird bir genç Said olması noktasını tam takdir edip şahsımın medhine ait kısmı müstesna olarak çok güzel gördüm. Bârekâllah derim.

Sâlisen: İstanbul’daki Amerika Sefiri vasıtasıyla Amerika’daki Müslüman heyetine Zülfikar’ı ve bir Asâ-yı Mûsâ’yı göndermesini isteyen o dostumuz ve kardeşimize deyiniz ki: Sefirlerin kafası siyasetle meşgul olduğundan ve Risale-i Nur, siyasetle alâkası olmadığından, siyasî bir kafa çabuk takdir edemiyor.

Hem Risale-i Nur, müşterileri aramaz; müşteriler onu aramalı, yalvarmalı. Amerika, buranın en küçük bir havâdisini merakla takip ettiği halde, buranın en büyük bir hâdisesi olan Risale-i Nur’u elbette arayacaktır. Bundan sonra her meselemizde emir, Risale-i Nur’un şahs-ı mânevîsini temsil eden has şakirtlerin ve sizlerindir. Benim de şimdi bir reyim var.

Umum kardeşlerimize binler selâm ve selâmetlerine dua eden ve dualarını isteyen kardeşiniz...