Mektup 187

Bera-yı malûmat ehemmiyetli bir memur bizim için Ankara’ya gittiği için ona yazılan leffen gönderilmiştir. Lâhika için Sadık’ın mektubu da gönderilmiş.

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

Hayri Kardeşim!

Bir manevî ihtara binaen kardeşimiz İbrahim Bey’e söyle ki, ben onun ferah u selâmeti için çok sözler söyledim. O kardeşimizin fevkalâde Nurlara faidesine zarar gelmemek için birkaç noktadan birkaç cümleye dikkat etmek lâzımdır. Benden işittiği her sözü söylemesin. Bana ihtar edildi ki, onun hakkımızda söyleyeceği sözleri habbe olsa da kubbe yaparlar. Onun için “Harice Risale-i Nur gidiyor” demesin. Hem kat’iyyen başka yerlerde çıkan mecmuaları da söylemesin.

Hem benim şahsım hakkında desin ki: Kat’iyen bizce tahakkuk etti ki, bu adam, altı yedi ay şiddetli hasta olduğu halde, kendi cismine nazar etmemek ve ehemmiyet vermemek için, gayet sevdiği doktorlara kat’iyen ne müracaat etti ve ne de ilâçlarını aldı.

Hem dünyaya bakmamak ve hem de hizmet-i imaniyede ihlâsına zarar gelmemek için on sene zarfında, mahkemece ispat edilmiş ki, Harb-i Umumîye bakmamış, merak etmemiş. Yine siyasete ve dünyaya bir meyil uyanmamak için, yirmi beş sene bir gazeteyi dinlemedi ve okumamış, bütün kardeşlerine ve talebelerine de “Karışmayınız” diye tavsiye etmiş.

Hem maişetçe yalnız ve ihtiyar olduğu halde, evham yüzünden kendisine yapılan sıkıntılara tahammül edip dünyaya bakmamış ve yirmi senedir istirahatı için hükûmete müracaat etmemiş. Zarurî bir hizmet olmadıkça kimseyi kabul etmiyor ve hiç kimsenin yardım ve ihsanını kabul etmiyor. Ve diyor ki:

Ben, bu millet ve bu vatana en büyük, en elzem hizmet bildiğim imanlarına kuvvet vermek için Kur’ân-ı Hakîmin bu zamanda bir mu’cize-i mâneviyesi olarak bazı hakaik-i imaniyeyi dertlerime deva bulduğum gibi, derhal kaleme aldım. İki sene üç mahkeme ve Ankara ehl-i vukufunun tetkikinden sonra, bu millet ve vatana hiçbir zararı olmadığına dair ittifaken beraat kararı verildiği için, bu hizmet-i imaniye devam etmek gayesiyle arkadaşına izin vermiş ki, bazıları teksir edilsin.

Hem biz bu adamdan işitiyoruz ki: Bu memleket ve millet ve hükûmet, bu eserlere şiddetle muhtaçtır. Hükûmetin erkânlarından bekliyordum ki, bazıları bu eserlere sahip çıksın. Çünkü ben ölmek üzereyim; hem elim bağlı, sahip olamıyorum. İnşaallah, Ahmed Hamdi gibi dindar, muktedir zâtlar benim bedelime sahip çıkacaklarına ümitle mütesellî oluyorum. Bu vatanın ve İslâmiyet camiasına yapacağınız bu kudsî vazifenizin mahkeme-i kübrâda şefaatçi olmasına dua eder, hem de bilhassa o iki zâta selâm ederim.

Haşiye: Madem şimdiki kaymakamın insaniyeti ve adaleti ve istikameti ve buranın eski partisinin bize karşı hiçbir zararları dokunmaması ve bize ilişmemesi hatırı için bütün Nur şakirdlerine haber verildi ki, hiç bir cereyana karışmadılar. Şimdi pek manasız bir tarzda ehemmiyetsiz bir mes’ele ki kitab yazmak, halklara satmak bahanesiyle her cihetle beraet ve takdir kazanan Risale-i Nur’un ehemmiyetli rükünlerinin üçünü Sulh Mahkemesine çağırmakla, ikiyüz binden ziyade Nur şakirdlerini mahzum ederek ve dünya cereyanlarına girmeğe mecbur etmek; vatan, idare ve asayişe büyük bir hıyanettir. Bu Ramazan-ı Şerifte bu kederleri kalbimizden izale etmek için buranın kaymakam ve partisinden bekliyoruz. Bu mübarek gecelerde o hâlis yüzbinler ehl-i imanın beddualarından çekinmek lâzımdır. Yoksa öyle mazlumların bedduası, âhları Arş’a kadar çıkar, semavî belalar iner.