Mektup 164: 29.Mektubun tanzimi ve Zülfikar

Aziz, Sıddık Kardeşlerim!

Evvelen: Denizlideki kardeşlerimiz Zülfikar'ı oradaki matbaada basmaya teşebbüs ettiklerini yazıyorlar. Madem İnebolu'da yakında bin Zülfikar çıkacak şimdilik yeter. Zülfikar'ın yerine Sözleri ta Yirmidördüncü Söze kadar, Zülfikar ve Asa-yı Musa'da bulunmayan sözleri bir mecmua olarak ve sıhhatine gayet dikkat etmek ve oradaki mübarek heyetin ittifakıyla ve Hakim-i Adil ve nurlara çok hizmet eden Hafız Mustafa ve Hapiste iken bizi Denizli'deki şakirdlerle alakadar eden Şevket ve Müftü Osman'ın tenbihleri şartıyla ve Medresetüz-Zehra'nın nezareti altında ve meşveretiyle bir mani olmasa münasip olur. Nura ait büyük meseleler bir iki zatın tensibiyle olamıyor. Maşaallah kardeşimiz Kazım şimdiden sekizyüz sahifelik bir mecmuaya kağıtları hazırlıyorlar. Yakup Cemal, o Ahmetlerin, şahsıma ait kısmı müstesna olarak mektupları güzeldir. Fakat rahatsızlığım ve ziyade meşguliyet müsaade etmiyor ki; tadil ve ıslah edeyim... Size de göndereyim.

Sâniyen: Kahraman Nazif’in ve Yâkub Cemal’in, şimâl-i garbîde, üç devletin Kur’ân’ı kabul etmesi Zülfikar’ın intişarına tevafuku; ve geçen sene, “Zülfikar çıkarsa, dahilen ve haricen büyük fütuhata vesile olacak” hükmünü tasdik etmiş. Ve büyük bir fa’l-i hayır olduğunu, biz de o iki kardeşimizin kanaatine iştirak ediyoruz. Bu fırtınalı ve ilhadlı asırda, biri gizli (Alman), üçü âşikâr devletlerin, beşerin bu asırda Kur’ân’a şiddet-i ihtiyacını hissetmesi ve bilfiil kabul etmesi büyük bir hâdise-i Kur’âniyedir. Değil üç devlet, belki yalnız on meşhur adam, on feylesof dahi, birden, uzak memleketlerde Kur’ân’ı tasdik etmesi, bizlere ve âlem-i İslâma büyük bir müjde ve avam-ı ehl-i imana büyük bir kuvve-i mâneviye temin eder.

Sâlisen: Risale-i Nur’un Yirmi Dokuzuncu Mektubunda “Hücumat-ı Sitte” ve Zeyli ve “İşârât-ı Seb’a” ve “Telvîhat-ı Tis’a” gibi risalelerin rumuzât-ı Kur’âniye ve tevafukat-ı Nuriyeye karışık bir surette bulunmasının hikmeti, mahkemeler ve ehl-i vukufun susturulmasına ve bizi onlarla mes’ul etmemesine bir vesile olmaktı. Güya o rumuzât, o derin ince meseleler, lisan-ı hal ile onlara demiş: “İnsaf ediniz, Kur’ân’ın bu derece esrarına çalışanlara ilişmeyiniz.” Şimdi ise o karışık vaziyeti hiç münasip değil. Çünkü o rumuzât ve tevâfukata, yirmiden ancak birisi muhtaç olur, anlar. İçindeki öteki risalelere yirmiden on dokuzu muhtaç olup anlayabilir.

Onun için biz o Yirmidokuzuncu Mektub'u iki makam yaptık.

Birinci makam: Birinci, ikinci, beşinci, dokuzuncu kısımları ve altıncı kısmı ve zeyli ve yedinci kısmı beraber bir makam yaptık.

İkinci makam: Mütebaki kısmı, rumuzata ve tevafukata ait bütün kısımları beraber, hatta yirsekizinci mektubun inayat-ı seb'adan sonra tevafukata gelen bir suale cevap olarak bir mübarek tefsir ile Risale-i Nurun tevafukat muvazeneleri ve farklarına dair parçayı dahi yirmisekizinci mektuptan çıkarıp onu da bu ikinci makama rumuzat içine derc ettik. Siz de öyle yapınız. Ta o iki ehemmiyetli mektuplar güzelliğini göstersinler.

Râbian: Buradaki Nur şakirtleri diyorlar ki: “Mu’cizeli Kur’ân’ımıza üç sene Denizlili kardeşlerimiz baktılar. Onlar müsaade etsinler, biz de üç ay bakacağız. Hem buradan İstanbul’a muhabere edip fotoğrafla Hizb-i Nuriye, Hizb-i Kur’âniye gibi tab’ına çalışacağız.”

Hâmisen: Mübareklerin kahramanları manevi tarihçe-i hayat ve tılsım mecmualarını yağlı kağıda ne kadar yazmışlar? Hüsrev de Asa-yı Musa'yı ne kadar yazmış? Sabırsızlıkla merak ediyorum. İnşaallah Medreset-üz-Zehra'nın bu üç kahramanı o üç parlak ve kuvvetli mecmuaları ehl-i imanın imdadına yetiştirecekler. Umuma binler selam.

Hasta Kardeşiniz

Said Nursî