Mektup 159

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Aziz, sıddık, sebatkâr, hâlis, fedakâr kardeşlerim!

Evvelâ: Mübarek emanet-i Zülfikariyeyi aldım. Yarı fiatı gönderilmiş, yarısı da inşâallah yakında gönderilecek.

Size bir vaziyeti söyleyeceğim. Sakın eskide vasiyetnamemden müteessir olduğunuz gibi müteessir olmayınız. Telaş edecek bir şey değil. Yalnız bir hakikatı ihtar ile size ve Nur’un has şakirdlerine Nur’a ait hukukumu ve Nurlar’ın hukukunu müdafaa vazifemi size havale ediyorum. Madem bu vazifeyi herhalde bir zaman deruhde edeceksiniz. Şimdiden o hukuku, o vazifeyi sizlere bırakıyorum. İnşâallah hasların meşvereti ve şahs-ı manevîsi, benim zaîf ve pek az hizmetimin çok fevkinde o himayetkârlığı yapacak. Bu ihtarın iki sebebi var:

Birincisi: Bu son sû’-i kasd eseri bana ziyade teessür ve teellüm ve hassasiyet vermesi ve başkalarla görüşüp meşveret etmeğe vakit bulamamak ve gizli düşmanlarımızın hâricindeki tedabirlerine bakmasına manen memnu’ olduğumdan, bilemediğimden bu büyük vazife olan Nur’un hukukunu müdafaa vazifesini yapamadığım ve pek müşkilâtla ve teellümatla ancak bir derece çalışabilirdim. Ben bir çekirdek gibi çürüdüm, Nur’un şeceresini himayetinize bırakıyorum. Sizlerdeki metanet ve kuvvet ve meşveretten ve şahs-ı manevînizden gelen imdad hem vazifenizi, hem benim vazifemi çok zahmet ve meşakkat çekmeden yapabilirsiniz inşâallah.

İhtarın ikinci sebebi: Perde altındaki Nur düşmanları benim şahsımı bir esas zannederek çok çeşit desiselerle ve sû’-i kasdlarla ve beni imha ve susturmağa çalışmaları, maksadlarına faide vermediğinden ve Nur’un kıymetine zarar vermediğinden bilakis Nur’un fütuhatına yardım etmesinden plânlarını değiştirmesine delil bir-iki emare var ve bir-iki hâdise var ki; Nurların kıymetini düşürmek, bazı makasıd-ı dünyeviyeye âlet eden Nur dairesi hâricinde bazı dostları elde edip istimal etmeğe başlamaları ile Risale-i Nur’a bir nevi sû’-i kasd yapmağa haller var. İnşâallah bir zarar vermezler, fakat Nur’a girmeyenlere bir bulantı verirler. Denizli hapsinden evvel bir dostumuz ve ihtiyar bir hocayı Nurlar aleyhine istimal etmeleri gibi şimdi de bazı öyle dostları ve Nurlara hulûl edenlerden bazılarını istimal etmek ihtimali var.

Sâniyen: Sava Medrese-i Nuriye kahramanlarından Mehmed Çavuş, benim için yazdığı Zülfikar’ı Emniyet Müdürünün elinde görmüş, demiş: “Benimdir, veriniz..”

O da demiş ki: “Hoşuma gitti, bir iki hafta okuyacağım.”

O da demiş: “Kalsın.”

Eğer münasip görseniz, benim tarafımdan o Emniyet Müdürüne ve alan komisere deyiniz ki: Said size selâm edip benim hattım güzel olmadığı için, o zât, benim için yazmış.

Ben Isparta’yı toprağıyla, taşıyla, bütün ahalisiyle mübarek gördüğümden, oradaki hükûmete, hususan zabıtasına ciddî dost nazarıyla bakıyorum. Hususan çok tecrübelerle ve üç vilâyet zabıtasının itirafıyla ve üç vilâyet mahkemesinin müttefikan beraat kararıyla ve üç cemiyet-i ilmiyenin ve ehl-i vukufun tahsin ve takdirleriyle sabit olmuş ki, Risale-i Nur eczaları ve şakirtleri, Emniyet Müdürünün ve zabıtanın vazifeleri olan âsâyiş ve idare ve inzibat ve ahlâksızlığa karşı, komiserlerden ziyade, serkeşleri itaate getirmek ve âsâyişi temin etmekte, mânevî ve tam tesirli mânevî inzibat memurlarıdır. Onun için, zabıta, evhamla değil, kemâl-i takdirle, Emniyet Müdürünün bakması gibi bakmalıdır. Çünkü o Zülfikar hakkında demiş: “Çok güzel, sevdim, okuyacağım, hoşuma gitti.” Her neyse. Siz, daha ne münasip görürseniz öyle yaparsınız.

Hem Emniyet Müdürüne deyiniz ki: Kardeşimiz Said diyor: Eğer o Zülfikar tam hoşuna gitmişse, o benimdir, ona hediye ediyorum. Hem onun gibi mühim olan Asâ-yı Mûsâ’yı da ona hediye edeceğim.

Denizli’den ve Tavas’tan gelen güzel mektuplarına hususî cevap vermeye kat’iyen vaktim ve halim müsaade etmediğinden, hususî cevap vermediğimden gücenmesinler. Çakır Yusuf’un mektubundan, tam ciddiyeti ve tam Hasan Feyzi’nin bir vârisi olduğunu gösteriyor.

Sorduğu Ye’cüc ve Me’cüc mes’elesi kat’iyyen vaktim onları düşünmeğe de müsaade etmiyor. Risale-i Nur’un bazı parçalarından bir-iki yerde kısaca bir izah var. O şimdilik yeter. Merhum Hasan Feyzi’nin has talebeleri ve vârisleri Ahmed’lerin uzunca ve güzel mektublarını rahatsızlığım münasebetiyle daha tam okuyamadım. Onlara bârekâllah ve mâşâallah derim. Hasan Feyzi’nin ruhunu mesrur eyliyorsunuz, Allah sizleri muvaffak eylesin, âmîn. Muharrem’in ve Nur’un yeni bir şakirdi olan Abdullah Yenilmez’in mektubları, benim hapiste ve Denizli’de bir hiss-i kabl-el vuku’ ile Tavas Kazası Nurlarla çok alâkadar olacak diye bazı emareler gördüm. Bu iki mektub o hissimin tasdikine bir delildir. Ve beraetimizde büyük bir hisse alan ve hizmet eden fedakâr Muharrem’in o kazaya gitmesi bir fâl-i hayırdır ve Abdullah Yenilmez Nur dairesine tam kabul edilmiş, inşâallah tam bir Nurcu olur.

Râbian: Şehid merhum Hâfız Ali’nin hem vârisleri, hem Risale-i Nur’un has talebeleri Hâfız Ahmed, Hâfız Mehmed, Halil İbrahim, Mustafa’lar, Abdullah’lar ve Ümmühani gibi hemşireler güzel mektublarına ve mübarek manzumelerine binler bârekâllah deriz. O büyük Hâfız Ali’yi tahattur ettikçe, onları da düşünüyoruz. Denizli fedakârları nasıl ki Hasan Feyzi hayatta olmuş gibi vazifesini yapıyorlar, inşâallah bunlar da o Nur Fabrikası sahibinin ruhunu mesrur edecekler ve ediyorlar. Ve vazifesini başka bir tarzda idame ediyorlar.

Hâmisen: Kardeşimiz ve Nur’un kumandanlarından Isparta Hulusi’si Re’fet Bey’in mübarek masumunun dokuz yaşında iken bu derece Risale-i Nur’dan Birinci Söz’ü yazması gösteriyor ki; o mübarek Hüsnü, Safranbolu’nun onbir yaşındaki Hüsnü’sü gibi dahi masumların küçücük bir kahramanı olmağa namzeddir. Cenab-ı Hak onu Nurlara bağışlasın ve muvaffak eylesin, âmîn. İnşâallah yazdığı nüshayı sonra tashih edip göndereceğim.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Umumunuza binler selâm ve muvaffakiyetinize ve selâmetinize dua eden, hasta fakat pek müferrah memnun kardeşiniz

Nurcu

Said Nursî