EMİRDAĞ LAHİKASI 1

Mektup 172

355 wordsabout 2 minutes

Aziz, sıddık kardeşlerim,

Evvela: Madem Isparta Nur dershanesi hükmüne geçmiş ve şimdiye kadar her yerden ziyade oranın hükûmeti ve zabıtası müsamahakâr, belki dost nazarıyla Nurculara bakmış, ziyade incitmemiş. Biz dahi Isparta’nın mübarekiyeti hesabına onların bu hâdisede ilişmelerinden gücenmiyoruz ve bir cihette onları da tebrik ediyoruz ki, Nurun eczalarını vazifece tetkik etmeye ve okumaya ve istifade etmeye muvaffak oluyorlar. Zaten onların hakkıdır, en evvel onlar okusunlar. İmanı kuvvetli bir zabıta veya adliye memurunun, on adam kadar millete ve vatana fâidesi olabilir. Onun için, maddî zayiatımız, bu mânevî fâideye nisbeten hiç ehemmiyeti yok. Münasip gelse, benim tarafımdan da Emniyet Müdürü ve Müddeiumumîye selâm edip deyiniz ki: “Ben onlara beddua değil, bilâkis dua ediyorum ki: Yâ Rabbi! Onlara iman-ı kâmil ve hüsn-ü hâtime ver ve Nurlardan müstefid yap.”

Sâniyen: Yeni Diyanet Reisi Zülfikar’ı çok beğendiği ve takdir ettiği halde bazı esbaba binaen Isparta hâdise-i Nuriyesine mani’ olmadı, belki bir cihette zararı da dokundu. Şiddetli bir şefkat tokatı yedi. Otomobili aynı zamanda acib bir tarzda parça parça olarak aynı bizim maddî zararımız kadar zarar gördü. Ve Zülfikar’ın kerameti olarak, takdirine mukabil kendisi tehlikeden kurtuldu. Evet bu sırada madem Zülfikar’ı hükûmet resmen ona göndermişti. O, bu taarruza mani’ olabilirdi.

Sâlisen: Kardeşimiz Refet geldi. Merhum Hasan Feyzi’nin dört aded mektubunu ihtiyatsız olarak buraya getiren malûmunuz ve kardeşi has bir talebe bulunan Kunduracı Mehmed beraber Ankara’ya gönderildi. Cenab-ı Hak hayırlısını yapsın, âmîn. Ne olursa olsun siz merak etmeyiniz. Vazifemizi yapıyoruz, Allah’ın vazifesi olan muvaffakiyet ve serbestiyet vermesine karışmıyoruz. Verse şükür, vermezse sabır içinde yine şükrederiz.

Râbian: Hapis arkadaşlarımızdan Salahaddin’in dayısı kitabçı Ömer Lütfü’nün güzel ve size Lâhika’ya geçmek için gönderdiğimiz ve ıslah ve ta’dili size havale olunan mektubu içinde beyan ettiği hem kendi, hem masumları pek ciddi Nurlara çalışmaları, hususan sekiz yaşında bir mahdumu ve Sâliha namında bir kerimesi Isparta’nın masum çalışkanları gibi Kur’ana ve Nurlara şevk ve zevk ile çalışmalarını tebrik ediyoruz. Cenab-ı Hak onları pederleri ile beraber dünyada, âhirette mes’ud eylesin, âmîn. Bu zâtın bu mektubu bu hâdisede kahraman Nazif ve orada kardeşlerimiz hakkında ciddi endişelerime bir merhem hükmüne geçti ki orada bir taarruz olmadığına alâmet oldu. Umum kardeşlerimize binler selâm ve dua ediyoruz.^*

Hashiya *

Bugün Isparta’dan gelen bir sual cevabı tebliğ etmek için kaymakam, ceza hâkimi, müddeiumumî, jandarma kumandanı ve bir yazıcı geldiler. İfadeden evvel tam bir iyi ders-i Nuriyeyi teslimkârane dinlediler. Sonra Hüsrev’i sordular. Dedim: “Ne demişse doğru söylemiş.” “O senin akraban mıdır, neyindir?” Dedim: “İleride Türk Milletinin medar-ı iftiharıdır. Yüz akrabam da olsa, onunla değişmem.” Sonra dediler: “O eserleri sen mi gönderdin?” Ben de “Evet” dedim. “Mahkeme bana iade etti, ben de onları gönderdim. Teksir makinesiyle çıkardıkları nüshalar masrafını çıkarmak için satılır. Ben de 150 banknot verdim, satın aldım.” “Ne için bunları yazdın, neşrediyorsun?” dediler. Dedim: “Dâhilde zâten yirmi senedir intişar ediyor. Belki İsveç, Norveç gibi Kur’anı kabul edenlere iki hüccet-i Kur’aniye olarak onlara göndermek, hem iki milyon liralık Kur’an isteyen Hindistan’a istedikleri Kur’anlarla beraber göndermek için teksir edilmiş. Makine, çokların evinde bulunuyor. Matbaa değil ki, izne ihtiyaç bulunsun. Mahkemenin bana iadesi bir izin hükmündedir.” Onlar daha muhtasar yazdılar.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Kardeşiniz

Said Nursî

Notes

Hashiya *.
Bugün Isparta’dan gelen bir sual cevabı tebliğ etmek için kaymakam, ceza hâkimi, müddeiumumî, jandarma kumandanı ve bir yazıcı geldiler. İfadeden evvel tam bir iyi ders-i Nuriyeyi teslimkârane dinlediler. Sonra Hüsrev’i sordular. Dedim: “Ne demişse doğru söylemiş.” “O senin akraban mıdır, neyindir?” Dedim: “İleride Türk Milletinin medar-ı iftiharıdır. Yüz akrabam da olsa, onunla değişmem.” Sonra dediler: “O eserleri sen mi gönderdin?” Ben de “Evet” dedim. “Mahkeme bana iade etti, ben de onları gönderdim. Teksir makinesiyle çıkardıkları nüshalar masrafını çıkarmak için satılır. Ben de 150 banknot verdim, satın aldım.” “Ne için bunları yazdın, neşrediyorsun?” dediler. Dedim: “Dâhilde zâten yirmi senedir intişar ediyor. Belki İsveç, Norveç gibi Kur’anı kabul edenlere iki hüccet-i Kur’aniye olarak onlara göndermek, hem iki milyon liralık Kur’an isteyen Hindistan’a istedikleri Kur’anlarla beraber göndermek için teksir edilmiş. Makine, çokların evinde bulunuyor. Matbaa değil ki, izne ihtiyaç bulunsun. Mahkemenin bana iadesi bir izin hükmündedir.” Onlar daha muhtasar yazdılar.
↩