Mektup 17

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim,

Bugün benim pencerelerimi mıhlamalarının sebebi, mahpuslarla muârefe ve selâmlaşmamaktır Zâhirde başka bahane gösteriyorlar.

Hiç merak etmeyiniz. Bilâkis benim ehemmiyetsiz şahsım ile meşgul olup Nurlara ve telebelerine çok sıkıntı vermediklerinden, beni cidden ve kalben onların şahsî ihanetler ve işkencelerle tazib etmeleri, Nurların ve sizlerin bedeline olduğu ve bir derece Nurlara ilişmemeleri cihetinde memnunum ve sabır içinde şükrediyorum, merak etmiyorum. Siz dahi hiç müteessir olmayınız. Gizli düşmanlarımız, memurların nazar-ı dikkatlerini şahsıma çevirmelerinden, Nurların ve talebelerinin selâmetleri ve maslâhatları noktasında bir inayet ve bir hayır var diye kanaatım var.

Bazı kardeşlerimiz hiddet edip dokunaklı konuşmasınlar, hem ihtiyat edip telaş etmesinler, hem herkese bu meseleden bahis açmasınlar. Çünkü; safdil kardeşlerimiz ve ihtiyata daha alışmayan yeni kardeşlerimizin sözlerinden mana çıkaran casuslar bulunur. Habbeyi kubbe yaparak ihbar edebilir. Şimdi vaziyetimiz şaka kaldırmıyor. Bununla beraber hiç endişe etmeyiniz. Biz inayet-i ilâhiye altındayız ve bütün meşakkatlara karşı kemal-ı sabırla belki şükür ile mukabele etmeğe azmetmişiz. Biz, bir dirhem zahmet, bir batman rahmet ve sevabı netice verdiğinden şükür etmeğe mükellefiz.