Mektup 18

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim,

Birinci Sebep: Ben hem sorgu dairesinde, hem çok emarelerden kat’i bildim ki, bana karşı ellerinden geldiği kadar müşkilât yapmağa ve fikren onlara galebe etmemden kaçmağa çalışıyorlar ve resmen de onlara iş’ar var. Güya ben, konuşsam, mahkemeleri ilzam edecek derecede ve diplomatları susturacak bir iktidar-ı ilmî ve siyasî göstereceğim diye benim konuşmama bahanelerle mâni oluyorlar. Hattâ sorguda bir suale karşı dedim: “Tahattur edemiyorum.” O hâkim taaccüb ve hayretle dedi: “Senin gibi fevkalâde acib zekâvet ve ilim sahibi nasıl unutur?” Onlar Risale-i Nur’un harika yüksekliklerini ve ilmî tahkikatını benim fikrimden zannedip dehşet almışlar. Beni konuşturmak istemiyorlar. Hem güya benim ile kim görüşse birden Nur’un fedakâr bir talebesi olur. Onun için beni görüştürmüyorlar. Hattâ Diyanet reisi dahi demiş: “Kim onunla görüşse, ona kapılır; cazibesi kuvvetlidir.”

Demek şimdi işimi de sizlere bırakmağa maslahatımız iktiza ediyor. Ve yanınızdaki yeni ve eski müdafaatlarım, benim bedelime sizin meşveretinize bırakıyorum ve iştirak ediyorum, o kâfidir.

İkinci Sebep: Başka vakte bırakıyorum...

Fakat ihtar-ı manevinin kısa bir işareti şudur: Bana yirmi beş sene siyaseti ve gazeteleri ve sair çok fani şeyleri terkettiren ve onlarla meşguliyeti men’eden gayet kuvvetli bir vazife-i uhreviye ve tesirli bir halet-i ruhiye benim bu meselenin teferruatıyla iştigal etmeme kat’iyen mâni oluyor. Sizler, bazen ara-sıra iki dava vekilimizle meşveretle benim vazifemi dahi görürsünüz.

Said Nursî