Mektup 54

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim,

Evvelâ: Refet, Edhem ve Çalışkanlar ve Burhan gibi Nur naşirlerini tahliye etmeleri gösteriyor ki, Nurların intişarı yasak değil ve mahkeme ilişmiyor. Hem cemiyetçilik bulunmadığına bir karar alâmetidir. Hem meselemizi uzatmakta, Nurlara nazar-ı dikkati geniş bir dairede celbetmesinden, onları okumasına bir umumî davet ve resmî bir ilânat hükmünde, işiten müştakların okumak heveslerini tahrik ettiğinden, sıkıntımızdan ve zarardan yüz derece ziyade bize ve ehl-i imana menfaatlere vesiledir. Zaten bu zamanda, en geniş daire-i zeminde, en dehşetli ve küllî bir hücumda tecavüz eden dalâlet ordularına karşı böyle kudsî bir ders, bu suretle atom bombası gibi inşaallah tesirini göstermeğe bir işarettir.

Sâniyen: O yeni avukata, Kemal’e benim tarafımdan çok çok selâmla beraber tebrik ediniz ki, Nur’un mücahidleri içine girmiş. Ben onu umumumuzun vekili nazarıyla bakıyordum. Hem fahrî bir fedakâr biliyordum. Bu gelecek mahkememizdeki vaziyete göre iki eski avukatımızın meşveretiyle bir karar vereceğiz. Fakat şimdi de mahremce müdafaatımızı tam tedkik etsin. Benim bazı mes’elelerde tevilli ve kapalı söylediğimin sebebi, siyasete girmemek hem masum arkadaşlarımı çabuk kurtarmak içindir. Yokse ben çok şiddetli ve açık konuşacaktım. O demiş: “Heyet-i hâkime tevilli değil, açık söylemesini istiyordular.” Ben manasını bilemedim. Acaba bu derece bizi ezenlerde muhalefet damarı eğer olsa idi, bu uzatmakla bu kadar bizi tazib etmeyeceklerdi. Her ne ise, merak ettim, anlamadım.

Said Nursî