Mektup 83

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Aziz, sıddık kardeşlerim,

İki saat zarfında iki acib ve latîf, zâhiren küçük, hakikaten ehemmiyetli iki hadiseyi size yazmak için ihtar aldım.

Birincisi: Nur’un iki namzed talebesine Rehber’den Leyle-i Kadir’de ihtar edilen meseleyi okudum. Ahirinde, “Beş-on senede medrese hocalarını tahsil derecelerini, Nur şakirdleri on haftada kazanır.” dediğim aynı dakikada kalbe geldi ki: Eski Said’in, on beş yaşında iken medrese usulünce on beş senede okunan ilmi on beş haftada okumağa inayet-i ilâhiye ile muvaffak olması gibi, rahmet-i rabbaniye Risale-i Nur dahi, ilm-i hakikatte ve imaniyede on beş seneye mukabil —bu medresesiz zamanda— on beş haftada kâfi geldiğini, bu on beş senede belki on beş bin adam kendi tecrübeleriyle tasdik ediyorlar.

İkincisi: Aynı saatte, ağır penceremiz âdeta sebepsiz, kablarım ve şişelerim ve yemeklerim üzerine düştü. Biz tahmin ettik ki, hem camlar, hem bütün şişe ve bardaklarım kırıldılar ve içlerindeki taamlar zayi oldular. Halbuki, harika olarak hiçbir kırık ve zayiat olmadı. Yalnız bana hediye gelen pişirdiğim et döküldü. Fakat Nur’un namzed yeni talebelerine kısmet oldu, benim de hediye kabul etmemek olan kaidemi muhafaza ve birinci hadiseye harikalığıyla tasdik edip imza bastı.

Said Nursî