Mektup 65: Bediüzzaman'ın akıllara hayret veren bir seciyesi

Bediüzzaman'ın akıllara hayret veren bir seciyesi

(Ehl-i Sünnet mecmuasının 15 Teşrin-i evvel 948 tarihli nüshasında neşredilmiştir. Ehl-i Sünnet gazetesi sahibi avukat bir zatın makalesidir.)

Ben Birinci Cihan Harbinde Bitlis mevkiinde yaralı olarak esir olurken, Bediüzzaman da o gün esir düşmüştü. O Sibirya’ya gönderilmiş, en büyük esirler kampında idi. Ben Bakû’nun Nangün adasında idim. Günün birinde esirleri teftişe gelen ve kampı gezerken Bediüzzaman’ın önünden geçen Nikola Nikolaviç’e o hiç ehemmiyet vermez ve yerinden kımıldamaz. Başkumandanın nazar-ı dikkatini çeker. Tekrar bir bahane ile yine önünden geçer. Yine kımıldanmaz. Üçüncü defasında önünde durur, tercüman vasıtasıyla aralarında şöyle bir muhavere geçer:

— Beni tanımadılar mı?

— Evet, tanıdım. Nikola Nikolaviç. Çar’ın dayısı, Kafkas cephesi başkumandanı.

— O halde, ne için hakaret ettiler?

— Hayır, afvetsinler ben kendilerine hakaret etmiş değilim. Ben mukaddesatımın emrettiğini yaptım.

— Mukaddesat ne emrediyormuş?

— “Ben müslüman âlimiyim. Kalbimde iman vardır. Kendisinde iman olan bir şahıs, imanı olmayan bir şahısdan efdaldir. Ben ona kıyam etseydim, mukaddesatıma hürmetsizlik yapmış olurdum. Onun için ben kıyam etmedim.” der.

— Şu halde, bana imansız demekle benim şahsımı, hem ordumu, hem de milletimi ve Çarı tahkir etmiş oluyor. Derhal divan-ı harb kurulunda isticvab edilsin.

Bu emir üzerine divan-ı harb kuruluyor, karargâhdaki Türk, Alman ve Avusturya zabitleri, ayrı ayrı Bediüzzaman’a rica ederek başkumandana tarziye vermesi için ısrar ederler. Verdiği cevab şu olur:

— Ben ahiret diyarına göçmek ve huzur-u Resulullah’a varmak istiyorum. Bana bir pasaport lâzımdır. Ben imanıma muhalif hareket edemem.”

Buna karşı kimse sesini çıkaramaz, neticeyi bekler. İsticvab bitiyor. Rus çarını ve Rus ordusunu tahkir maddesinden idam kararını veriyorlar. Kararı infaz için gelen bir manga askerin başındaki subaya Bediüzzaman kemal-i şetaretle, “Müsaade ediniz, on beş dakika vazifemi ifa edeyim.” der, abdest alıp iki rekat namaz kılarken, Nikola Nikolaviç gelir, kendisine hitaben:

— Beni afvediniz! Sizin beni tahkir için bu hareketi yaptığınızı zannediyordum. Hakkınızda kanunî muamele yaptım. Fakat şimdi anlıyorum ki, siz bu hareketinizi imanınızdan alıyorsunuz ve mukaddesatın emirlerini ifa ediyorsunuz. Hükmünüz iptal edilmiştir. Dinî salahiyetinizden (salihliğinizden) dolayı şayan-ı takdirsiniz; sizi rahatsız ettim; tekrar tekrar rica ediyorum, beni avfediniz.

Bütün müslümanlar için şayan-ı imtisal olan bu salâbet-i diniye ve yüksek seciyeyi, arkadaşlarından bir yüzbaşı, müşahedesine müsteniden anlatıyor. Bunu duydukça, ihtiyarsız olarak gözlerim yaşla doldu.

Abdurrahim

Gazetenin bu fıkrasının yazılmasını Üstadımız emretmedikleri halde, hem çok merak aver, hem çok ibret, hem çok heyecan verici olmasından buraya yazılmıştır.

Husrev