Mektup 76

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Evvelâ: Bir inayettir ki, o adamın müfteriyane iddianamesini işitemedim. Yoksa şiddetli konuşacaktım. Reise, “Seni mahkemeye veriyorum, yani haksızlığınla mahkeme-i kübraya ve kanunsuzluğunla dünya mahkemesine. Ve avukatım yok.” dediğimden maksadım, bizim umumumuzun küllî meselede vekilimizdir, benim hususî şahsıma gelen hücuma ancak ben mukabele edebilirim, demektir. Ahmed Hikmet'e bildiriniz.

Saniyen: Savcının isnadatına karşı eski müdafaatımız kâfidir.

Salisen: Mustafa Osman, Ceylân, nasıl telâkki ettiklerini ve hiç bulantı onlara vermediğini ve daire-i Nur’da dahi fena tesir etmeyeceğini bana yazdılar. Kahraman Tahirî’yi gördüm. O da öyle telâkki etmiş. Husrev ve Feyzi'leri ve Sabri’yi merak ettim.

Rabian: Zannederim ki, şimdi küfür ve dalâlet, komiteler ve cemiyetler şeklinde hücum ettikleri içindir ki; kader-i ilâhî, onlara eşedd-i zulüm ile bir cemiyet isnadıyla bizi tazib ettiriyor. Demek şimdi ehl-i imanın ittihadına pek çok lüzum var. Biz o hakikatı bilmediğimiz için kaderin adalet tokadını yiyoruz.

Said Nursî