Lessons from Risale-i Nur: The Second Flash / 1 — We need Prophet Job’s supplication even more than he did

Sevgili dostlar, bu haftadan itibaren ikinci lemaya başlayacağız.

İkinci lemada, birinci lema gibi bir peygamber kıssası, Eyüp Aleyhisselam'ın

kıssası üzerinden, Bediüzzaman Hazretleri'nin kendi hayatımızı Eyüp

Aleyhisselam'ın kıssası üzerinden bize okutması suretinde cereyan edecek.

Eyüp Aleyhisselam'ın duasını hepiniz bilirsiniz, hatırlayacaksınız.

رَبّ۪ينَ مَسَنِيَ دُرُوَانْتَ اَرْحَمُ الرَّاهِم۪ينَ Yani ben zarara uğradım,

Rabbim ben zarara uğradım.

Sen erhamürrahiminsin duası.

Bediüzzaman Hazretleri bahse, Hazreti Eyüp Aleyhisselam'ın bir sabır kahramanı

olduğunu vurgulayarak başlıyor.

Dolayısıyla bu bahse, üstadım, pek çoklarının öyle zannettikleri gibi şafi esma

ilahiyesi üzerinden değil, sabur esma ilahiyesi üzerinden okuyacak.

Şifa üzerinden değil, sabır üzerinden bir peygamber okuması yapacak bize

inşallah.

Ve üstadım Eyüp Aleyhisselam'ın hikayesini yine kıssasını anlatarak başlıyor.

Ben yine biraz daha genişleterek anlatmaya başlayacağım.

Hazreti Eyüp Aleyhisselam'ın tarihçiler bize Rum illerinden bir tanesine

peygamber olarak gönderildiğini rivayet ediyorlar.

Hazreti Eyüp Aleyhisselam bir züht kahramanı.

Aslında sabır üzerinden üstadımın okumasının mahiyeti de bu züht, tasavvuftaki

karşılığıyla dünyayı terk etmek anlamına gelen bir kelime.

Ama Bediüzzaman Hazretleri zühtü dünyayı kesben değil kalben terk etmek olarak

tanımlıyor.

Yani dünyevi nimetlerin içerisinde olabilir bir insan ama o dünyevi nimetlere

kalpte yer vermeme.

Bunun ölçüsü de insanın kaybettiğine üzülmemesi, kazandığına da sevinmemesi.

O verdi, o aldı diyebilmesi suretindecere.

Eyüp Aleyhisselam'ın hikayesi bir züht hikayesi, züht kahramanlığı hikayesi.

O dünyevi nimetlerle beraber yaşayan ehl-i şükür birisi.

Bu anlamda hikayesi Hazreti İbrahim'in öyküsüne de benziyor.

Hazreti İbrahim'e de Cenab-ı Hak dünya nimetlerini ziyadesiyle veriyor.

Eyüp Aleyhisselam'a da öyle koyunları var, tarlaları var, evi var, çocukları

var, mutlu bir ailesi var.

Dünyevi olarak bütün nimetlerle serfiraz kılınmış olan birisi Hazreti Eyüp.

Sonra Cenab-ı Hak onun elindeki nimetleri birer birer almaya başlıyor.

İlk koyunları bir kurt sürüsü koyun sürüsüne musallat oluyor ve koyunları telef

oluyor Hazreti Eyüp Aleyhisselam'ın.

O bunu öğrendiği zaman hamdolsun o Allah'a ki o verdi, o

aldı.

Bu Hazreti Eyüp Aleyhisselam'ın duasıdır.

Mevize kitaplarında yani nasihat kitaplarında çokça zikredilen bir duadır bu.

Hamdolsun o Allah'a ki o verdi, o aldı diyor Hazreti Eyüp

Aleyhisselam.

Sonra ikinci sahnede fırtına çıkıyor ve Hazreti Eyüp'ün bütün

tarlaları, mahsulleri tarumar oluyor.

Bu kayıp karşısında da durumu aynı Hazreti Eyüp'ün.

Hamdolsun o Allah'a ki o verdi, o aldı diye mukabele ediyor.

Arkasından bunlar mala gelmişti cana gelmeye başlıyor.

Önce çocukları vefat ediyor Hazreti Eyüp'ün.

Onun tavrında yine bir değişiklik olmuyor.

Hamdolsun o Allah'a ki o vermişti, o aldı diyor.

Ve son kertede de cana gelen o şey onun sağlığını tehdit etmeye

başlıyor.

Bütün vücudunu, yaralar, bereler, bütün vücudunu ağrılar ve ızdıraplar kaplıyor

Hazreti Eyüp'ün.

Ve Hazreti Eyüp buna karşı sabrediyor.

Ve bizim hikayemiz yani Bediüzzaman Hazretleri'nin meseleyi hakikate uygulama

noktası, Hazreti Eyüp'ün o hastalıklar gelip de zikir mahalle olan lisanına

ve marifet mahalle olan kalbine erişmesi noktasında başlıyor.

İşte kırılma, Yunus Aleyhisselam'ın kıssasında kırılma yine onun işte balığın

karnında ettiği dua suretinde cereyan etmişti.

Eyüp Aleyhisselam'ın kıssasındaysa kırılma hastalığın gelip onun kalbine ve

lisanına erişmesiyle ettiği duayla başlıyor.

Yani yine bir dua onun hayatındaki her şeyi, aleyhinde ittifak etmiş olan

her şeyi lehine inkılab ettiriyor.

O dua Rabbi inni mesene ya duru ve ente erhamün rahimin duası.

Ben zarara uğradım, sen erhamün rahiminsin diye dua ediyor Eyüp Aleyhisselam.

Şimdi Bediüzzaman Hazretleri bu duayı zikretmeden evvel hususiyetle hastalığın

gelip lisan bir zikir mahalli ve o lisana dokunması, kalpte marifet ve

muhabbet mahalli oraya dokunması hassasiyetinin, oraya dokunması inceliğinin,

detayının önemi üzerinde duruyor.

Çünkü Eyüp Aleyhisselam istirahati için, Üstad bunu hassaten belirtiyor, bu

duayı istirahati için yapmıyor.

Ve dikkat ederseniz yaptığı duanın şöyle bir dua değil.

Ya Rabbi zarar bana dokundu, bana deva ver duası değil.

Bir şikayet duası değil yaptığı şey.

Şöyle bir soru gelebilir ki akıllınızda vardır böyle bir soru zannediyorum.

Maddi ihtiyaçlarımız için dua etmeyecek mi sorusu.

Mesela insanın aç kaldığında açlığını dillendirmek için Ya Rabbi bana rızık ver

diye dua etmesi aslında midesinin lisanına tercüman olmasıdır.

Oysa ihtiyacı fıtri dediğimiz bir dua çeşidi var.

İhtiyacı fıtri zaten bir duadır.

Yani mide acıkarak zaten kendi duasını ifa etmiş olur.

Bütün fıtri ihtiyaçlarımız birer duadır.

O yüzden bir şeye ihtiyaç haline getirmek aynı zamanda dua haline getirmektir.

Oysa kalben ve lisanen yaptığımız dualar bizim kalbimizin duasıdır.

Midemizin duası değil.

Yani biz kalbimizin duasına tercümanlık yaparak kelimelere dökeriz, lisanen dua

ederiz kalbimizde olan şeyleri.

O yüzden de o duanın kalbin duası olması şartı var.

Kalbin duasının ölçümü de marifeti ilahiye ve muhabbeti ilahiyedir.

Yani bir şeyi açlığı bile bir insan marifeti ilahiyeye ve muhabbeti ilahiyeye

döküp formül etmişse o dua kalbin duası olur.

Yoksa Allah'ım karnımı doyur duası yoksa Allah'ım beni iyileştir, hastalığıma

şifa ver duası zaten ihtiyacı fıtri lisanıyla yaptığımız duanın kalbi ve kali

duaya dönüştürülmesi suretinde cereyan eder.

Yani midenin lisanını dillendirmiş oluruz böyle bir dua yaparsak.

Oysa onu bir marifete dökebilmek mümkün, bir marifet potasında eritip

dönüştürüp bir marifet olarak huzuru ilahiyeye çıkarabilmek mümkün.

O yüzden de Eyüp Aleyhisselam'ın duasına baktığımızda biz bir arz-ı

hal görüyoruz.

Yani halini arz etme, neticeyi Rabbine bırakma edebi görüyoruz.

Hoca efendi buna kendi terminolojisi içerisinde bir kırık dilekçe diyordu

hatırlayacaksınız.

Dilekçe bir arz-ı hal demek yani halini Allah'a sunma biçimi.

Oradaki uslup sizin marifeti ilahiye seviyenizi, muhabbeti ilahiyedeki

tekamülünüzü ortaya koyan bir uslup.

Eyüp Aleyhisselam'ın duasına baktığımız zaman biz hamdolsun o Allah'a ki

o verdiği, o aldığı marifetinden hastalığa karşı sabra evrilen ve o hastalık

ilerleyesiye kadar sabreden ki Bediüzzaman Hazretleri o hastalığın içerisinde

epey bir müddet kaldığını da hassaten vurguluyor.

Epey bir müddet kaldıktan sonra o hastalık kalbine ve lisanına iliştiği zaman

haline tercümanlık makamında Üstadın bu duayı

kendisi meallendirirken şöyle meallendiriyor.

O Ya Rabbi zarar bana dokunduğu lisanen zikrime ve kalben ubudiyetime halal

veriyor.

Ya Rabbi zarar bana dokunduğu lisanen zikrime, kalben ubudiyetime halal veriyor

anlamında Rab esmasının zikri de burada önemli.

Bir Rab Cenab-ı Hakk'ın terbiye edici esmai ilahiyesi yarattığı her

kula bir kemal noktası tayin ediyor Cenab-ı Hak.

O kulunu o kemal noktasına tevcih ediyor.

Önüne çıkan engelleri Rabbimiz kaldırıyor o yolculuk sırasında ve bizi

insaniyetin kemaline eriştiriyor Rab esmasıyla Rabbimiz.

Uğradığımız her türlü zarar aslında birinci söze atıf yaparsak birer

katiyüttarik hükmünde yol kesiciler hükmünde kendi kemalatımıza, insani

kemalatımıza erişme noktasında birer yol kesici hükmünde.

O yol kesicilerden azade olabilmek için kendi kemalimize, kendi kemalat

noktamıza uğradığımız zararların tesirinden azade olarak yürüyebilmek için çok

önemli bir iltica duası Rabb-i İnn-i Mesene'ye Duru'an

Tarham-ı Rahim'in.

Bediüzzaman Hazretleri bu duayı da Yunus Aleyhisselam'ın duası gibi kendi

virtileri arasını alıp her gece hiç aksatmadan akşamla yatsı namazı arasında

otuz üçer kere çekilmesini bize tavsiye ediyor.

Hatta bu bahis içerisinde Bediüzzaman Hazretleri bu duanın mücerret bir dua

olduğunu vurguluyor.

Yani tecrübe edilmiş, tesiri açısından tecrübe edilmiş bir dua olduğunu

vurguluyor bahsin başında.

Şimdi Bediüzzaman Hazretleri bu öykünün çerçevesini bu şekilde çizdikten sonra

duanın mahiyetine yine bir atıf daha yapıyor.

Diyor ki Hazreti Eyüp Aleyhisselam'ın duasında bu hastalığımı gider gibi bir

talep bile bulunmadığı, sadece hale arz olduğu ve sadece Allah'ın rızasını

gözettiği için duası halis, garasız yani bulaşıksız, katışıksız bir dua, safi

bir dua olduğu için lillah için oldu diyor Bediüzzaman Hazretleri.

Lillah için yani sadece kulluğunu ifade edebilmek için, ubudiyetine mani olan

bir şeyi ortadan kaldırmaya mahtuf olduğu için kabule karim bir dua oluyor.

Çünkü biliyorsunuz duanın esası özü kulluktur.

Kulluk da bir şeyde sadece Allah rızasını gözetebilmek, sadece onun rızasını

isteyebilmektir.

O hastalığın içerisinde çok hayırlar, çok bereketler olduğuna inandığı için

Eyüp Aleyhisselam, çok bereketler olduğuna inandığı için o hastalığın

içerisinde sabrediyor.

Mükafatına inandığı için o hastalığın içerisine sabrediyor.

Fakat öyle bir noktaya geliyor ki artık o hastalık onun kulluğunu etkilemeye

başlıyor.

İşte o noktada safi, garasız bir dua yapabiliyor.

O dua lillah için olduğu için duası kabule karim oluyor.

Şimdi burada duaya ilişkin çok önemli bir sır var.

İstediğiniz şey garasız, bulaşıksız, katışıksız, safi sadece ve sadece,

şaibetsiz olarak Allah içinse o dua kabule karim bir dua oluyor.

Ona nefsimizin arzularını, bulaşıklarını, hevesatımızın bulaşıklarını,

katışıklarını karıştırdığımızda o zaman ihlas zedeleniyor.

Dua lillah için olmadığı için kabule karim bir dua olmuyor.

Bediüzzaman Hazretleri bu duanın, kıssanın çerçevesini ortaya koyduktan sonra

yine konuyu bize getiriyor.

Çünkü hatırlayacaksınız üstadımın kıssaları ele alma biçimi tam da bu.

Benim kendi hayatım Eyüp Aleyhisselam'ın kıssası üzerinden nasıl okunur, nasıl

görünür?

Buna bakmamız gerekiyor ve bu noktada Bediüzzaman Hazretleri diyor ki, işte

diyor, için dışına çıksa, içimiz dışımıza çevrilse öyle görünür ki biz Eyüp

Aleyhisselam'dan daha yaralıyız.

Yani bizim kalbimiz ve ruhumuz Eyüp Aleyhisselam'ın maddesinin, bedeninin maruz

kaldığı musibetlerden, maruz kaldığı hastalıklardan, ateşlerden, yaralardan,

berelerden daha yaralı, daha bereli vaziyette.

Ve yine aynı düzlem üzerinde şunu da ilave edebiliriz.

Hazreti Eyüp'ü tehdit eden hastalık onun maddi hayatını tehdit ediyordu.

Oysa bizi tehdit eden hastalık bizim manevi hastalıklar bizim manevi

hayatımızı, dolayısıyla da ebedi hayatımızı tehdit ediyor.

Böyleyse vardığımız nokta hep aynı nokta oluyor.

Biz bu duaya Eyüp Aleyhisselam'dan daha ziyade muhtacız.

Bu duanın yol açıcılığına, bu duanın ilticasına Eyüp Aleyhisselam'dan daha

ziyade muhtacız.

Burada Eyüp Aleyhisselam'ın hastalığının ilerleyip zikir mahalli olan lisanına

ve kalbine erişmesi meselesini Bediüzzaman Hazretleri bizim hayatımıza

uyarlarken o kız sayı bizim hayatımızın hakikatine tekabül ettirirken şunu da

karşılaşıyoruz.

Bizim kalbimizi kalbimizin batını olan, batını kalp diyoruz.

Batını kalbimize ilişen o kurtlar, o mikroplar ya da o virüsler olarak

tanımlayabiliriz.

Günahın virüsleri.

O günahın virüsleri kalbimize eriştiği zaman oradan siyahlandıra siyahlandıra

kalbimizi imanın nurunu kalpten söküp çıkarıyor.

Ve içimize vesveseler ve şüpheler doluyor.

Kalbimize ve kafamıza şüpheler ve vesveseler doluyor.

Hatta üstadımın ifade ettiği şekliyle küçücük kurtlar olmaktan çıkıyor.

Kalbimize ilişen kurtlar birer yılan hükmüne geçip kalbimizi ısırmaya

başlıyorlar.

Ve kalbe Efendimizin hadis-i şerifine bir atıf var burada.

''İşlenen her günah'' diyor Resulullah Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

''İşlenen her günah kalpte siyah bir nokta bırakır ve en sonunda o

noktalar tevbeyle temizlenmezse, tevbeyle arındırılmazsa, imha edilmezse''

diyor Bediüzzaman Hazretleri ona.

''Tevbeyle imha edilmezse o siyah noktalar bütün kalbi kaplar ve kalp oradan

sökülüp atılır.'' ''Ve hatemallahu ala kulubihim'' yani o kalbin mühürlenmesi

sırrı böyle cereyan eder.

Peki lisanımıza manevi hastalıkların erişmesi nasıl cereyan ediyor?

O da şöyle oluyor lisan dediğimiz şey bizim zevki ruhaniyemizin mahalli.

Yani zikir mahalli.

Bir insanın eğer manevi rüyürüsler kalbini ve ruhunu istila etmişse lisana

zikirden nefret duygusu geliyor.

Lisan zikirden uzaklaşmaya başlıyor.

Yani Allah'ı zikretmek için dönemez hale geliyor o lisan.

Her şey için dönüyor.

Bütün taleplerini dillendirmek için dönüyor.

İmam Gazali Hazretlerinin ''aklı meaş'' dediği dünyevi bütün arzularını,

taleplerini dillendirmek için o dil dönüyor.

Ama Allah'ın zikrine, manevi ihtiyaçlarını dillendirmeye o dil dönmez hale

geliyor.

Ve Allah'ın zikrinden lisan nefret duyar hale geliyor.

İşte bu da o virüsün lisana bizim mahiyetimizde insan olma mahiyetinde o

virüsün lisana yani zevki ruhaniye eriştiğine işaret ediyor.

Normalde insan Allah'ı zikrederken, yemek yerken çok lezzetli yemekler yerken

bir tadı duyarız ya hatta dudakları yalamak diye bir ifade vardır.

Dudaklarımızı yalarız ya o tadı daha deruni olarak hissedebilmek için.

Tam öyle bir halle normalde insan Allah'ın ismini, Allah'ın adını

zikrettiği zaman lisanı lezzet bulur.

Çok lezzetli bir şey yemiş gibi dudaklarını yalama ihtiyacı hisseder insan.

Ağzının içerisinde çok lezzetli bir yemek çeviriyormuş gibi o Esma-yı İlahi

'yi ağzının içerisinde, o zikri Rabbani'yi ağzının içerisinde döndürmeye başlar.

Ama eğer günahlar gelip kalbe ilişmişse işte o zaman o zikir dile

ağır gelmeye başlar.

Dil insanın ağzında büyür, ağırlaşır da o zikre dönmez hale gelir.

Bediüzzaman Hazretleri bu manayı beraber derinleştireceğiz birinci nükteden

itibaren inşallah önümüzdeki dersten itibaren.

Bu dersin temel çerçevesi içerisinde Bediüzzaman Hazretleri bu kıssayı Eyüp

Aleyhisselam'ın kıssasını hakikate uyarlarken bize kendi hayatımıza, kendi

manevi hastalıklarımız üzerinden bakma penceresi açıyor.

Manevi hastalıklar diye tanımladığımız bir kavramımız var bizim artık.

Nasıl maddi virüslerimiz varsa, maddi hastalıklarımız varsa, mikroplar, kurtlar

varsa bedenimize zarar veren, aynı şekilde kalbimize ve ruhumuza ve lisanımıza

yani şahsiyet-i maneviyemize, manevi kimliğimize zarar veren manevi virüsler

var ve içimiz dışımıza çevrildiği zaman o virüslerin bizim mahiyetimize ne

kadar çok zarar verdiği gerçeğiyle karşılaşıyoruz.

Bununla yüzleşiyoruz.

Kendi kalbimizin sönmüşlüğüne, lisanımızdaki zevki ruhaniğinin eksilmişliğine

baktığımız zaman aslında üstadın bizi vardırmak istediği noktaya ulaşıyoruz ve

diyoruz ki kendi kendimize diyoruz ki Yunus Aleyhisselam'ı yutan balık nasıl

onun maddi hayatını söndürüyor ama beni yutan balık benim manevi hayatımı

tehdit ediyorsa aynı şekilde Eyüp Aleyhisselam'ı tehdit eden hastalıklar onun

maddi hayatını tehdit ediyordu.

Oysa beni tehdit eden hastalıklar ebedi hayatımı tehdit ediyor.

Öyleyse bu duaya Rabbi inni meseneye duru ente arhamul rahimin duasına ben

Eyüp Aleyhisselam'dan daha ziyade muhtaçım.