The Destiny of the Path | A Breath - 92 - | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Allah'ı insanlara sevdirin. Asıl vazifeniz bu olsun.

İstikamete giden yol bundan geçer.

İnsanlar Allah'ı sevmez, Allah'a teveccüh etmezlerse,

istikameti bulamazlar, zikzak çizmeden kurtulamazlar.

Zikzak çizmemeleri, doğru bir yol takip etmeleri,

güzergahta hiçbir şeye takılmamaları Allah'la münasebetlerin

kabi olmasına bağlıdır.

Bu yolda bu hususlar çok önemli.

Tabi bir kısım engeller çıkabilir insanın karşısına.

Bunlar bazen insanlara ellerinde olmayarak zikzaklar çizdirebilirler.

Ne yapalım, umuru hayriyenin mızırmanileri olur diyor.

Şeytanlar bu hizmetin, bu hareketin deyin, bu camianın,

bu hizmetin hadimleriyle çok uğraşırlar.

Boş avare insanlarla niye uğraşsınlar ki?

Her türlü akıntıya kapılmaya müheyyah hazır bulunan insanlarla

niye uğraşsınlar ki?

Şeytanın oyunlarını, fentlerini bozan,

onun tuzaklarını tersine çeviren insanlarla meşgul olurlar.

Onların bütün bütün olmamasını düşünmemek lazım.

Onlar olacak ilahi takdirde var, ilahi planda var,

ilahi projede var, onlar olacaktır.

Fakat her olan şeyde mutlaka meselenin bir hayır yanı

bulunduğunu da unutmamak lazım.

Bir, Cenab-ı Hak bizi hırpalıyor böyle, imtihan ediyor.

Bir manada çektiriyorsa şayet, herhalde işte o mukavemet

hissini güçlendirelim diye yapıyor.

Bir diğer taraftan da insan ibadetinden kazandığı kadar,

ibadetin sıkıntılarından kazandığı kadar,

bir kısım vakti merbune dayalı beklentilerden sabırla,

aktif sabırla beklentilerden kazandığı kadar,

aynı zamanda şeytana karşı, şeytanın avenelerine karşı,

bu türlü muzırmanilere karşı sergileyeceği mukavemetten de kazanır.

Aynen öyle.

Onun için Cenab-ı Hak mümin kullarını çok defa imtihan eder.

İptila, iptilaya maruz bırakır.

Cennetin yolu ondan geçiyor.

Onun size kazandırdığı, beş vakit namazın kazandırdığından

geri değildir.

Haccınızdan geri değildir.

Zekatınızdan geri değildir.

Savminizden geri değildir.

Bu açıdan niye şeytanlar bize musallat oluyor,

niye avene-i şeytan bize musallat oluyor dememek lazım.

Mevla sizi seviyorsa, Mevla sizi imtihan eder.

Belanın en çetini, en zorlusu, altından kalkılmazı,

enbiyanın başına gelir.

Sonra da seviyesine göre diğer insanların başına gelir.

Biz de ölü olalım diye Allah'tan bela isteyelim,

musibet isteyelim.

Allah'ım gönder gönderebildiğin kadar üzerimize şeytanları

yakapaçı olalım da onlarla kazanalım.

Bu istenmez, doğru değil.

Bela istenmez, musibet istenmez, hastalık istenmez.

Fakat gelirse hoş amedi etmek lazım.

Hoş geldin, sefa geldin.

Dayanamıyorsak, Seyyidina Hazreti Eyyub Aleyhisselam gibi

Bana zarar isabet etti.

Sen Erham-ı Rahim'insin diyerek kapının tokmağına,

edeb dairesi içinde dokunmak lazım.

Biraz zorlanıyorum Ya Rabbi.

diyerek arz-ı halde bulunabilirsiniz.

Gelmediği şeye gel ben de katlanayım, buna sevap kazanayım denmez.

Belaya, musibete, şeytana, dehrin hadiselerine çağrıda bulunulmaz.

Ama kendi kendine takdir çerçevesinde kalkar gelirse

Allah'a saygın ifadesi, kadere saygın ifadesi, kadere taş atmamanın gereği

dişini sıkıp ona sabretmek icap eder.

Onun sevabı namazdan daha geri değildir, oruçtan daha geri değildir,

haçtan daha geri değildir.

Diyeceksiniz ki bu yolun adab-ı erkanı budur.

Bize katlanmak düşüyor bu mevzuda.

Katlanırsak her şeyi gören, bilen Rabbimiz bunlara da mükafat ihsan edecektir.

Bir gün gelecek Cenab-ı Hakk'ın inayet ve keremiyle

kalpler birleşecek, bütünleşecek, herkes birbirini sevecek Allah'ın izni inayetiyle.