The Path of Becoming Prayer and the Etiquette of Listening to the Sermon | A Breath - 82 - | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Namaz, kendi çizgisinde, yörüngesinde eda edildiği zaman adeta siz tabiatınızın böyle bir cebri lutfisini yaşayarak orada sizi zorluyor, o noktaya getiriyor.

Bu baştan sona kadar o namazı duymaya bağlı, namazın içinde olmaya bağlı, isterseniz namazlaşmaya bağlı diyebilirsiniz.

O meselenin hakikatini yakalama, namazlaşmaya bağlıdır yani. Namazın içinde belki bir yönüyle kendini bile unutmaya bağlıdır.

Yaptığın işle esasen gerçek varlığı olan Allah'ı tabirca ise baş başa bırakmaya bağlıdır.

Bu kulluk sana azdır ama ben ancak işte elimden gelen budur.

Şimdi bu mesele başta bir kere herkesin bu seviyede böyle bir iman-ı hakikiye bulaşmasına bağlı.

Yani nazari imandan ameli imanla derinleşmeye bağlı. Bunun için evvela o ameli de derinleşmeye bağlı. Bir yani bu.

İkincisi, bu türlü meselelerin sık sık hatırlatılması lazım.

Sevdiğimi sevse kamu halkı cihan, sohbetimiz hep sohbet-i canan olsa diyor ya.

Yani oturduğumuz her yerde, kalktığımız her yerde, sofranın başında bile, çay içerken bile, yudumlarken bile bak,

meseleyi evirip çevirip hep sohbet-i canana getirmek lazım.

Bu türlü mülazalar, bu türlü müzakereler, bu türlü mütealalar hayatımızın her dakikasını ibadet haline getirir bizim.

İbadet olun, tefekkür. Bir an-ı seyyale tefekkür bir sene ibadetten hayırlıdır diyor yani.

İçinde tefekkür olmayan demek. Tedebbür olmayan, tezekkür olmayan ibadetten hayırlıdır.

Her şeyde sohbet-i canana bir damar bulup yürümek lazım.

Böyle bir araya geldiğimiz zaman imkan varsa, müessir olabilecek insanlar, sözü sohbeti yerinde olan insanlar,

onlarla buluşturmak suretiyle, o büyük insanlarla buluşturmak suretiyle,

insanların kıvamlarını bir kere daha gözden geçirmelerini sağlamak lazım.

Bir iki haftada bir böyle namazla alakalı şeyler dile getirmek suretiyle bu meselelerin ruhunu aksettirmek lazım.

Tabi bir de dinleme mevzuu var yani.

Talep mevzuu var yani. Bazen talepte olmuyor.

Yani siz de belki görüyorsunuzdur, hudve dinlerken başka şeylerle meşgul oluyor insanlar.

Başını sağda solda dolaştırıyor filan. Yani o sözleri dinlemiyor.

Çok ciddi bir alakasızlık içinde.

Hudvenin dinlenmesinin farz olması esprisini kavramak lazım.

O ne seviyede olursa olsun, aktualitenin ifadesi olarak okunan hudveler, onu bile dinlemek farzdır.

O hudvede kayda değer bir şey yoksa o okuyana ait bir şeydir.

Sana düşen şey o hudveyi başından sonuna kadar dinlemektir. Seni alakadar etmemektir gerisi.

Bir de cemaatte böyle bir umursamazlık var. Bir isteğna var.

Orada bir vakit doldurma meselesi var.

Bu kadar burada durunca ben, adam konuşacak orada, ne konuştu filan.

Namazda ne okudu, hangi sureyi okudu, nasıl okudu yani.

Ruhundan mı geliyordu yoksa bırtlak ağalığı mı yapıyordu filan.

Sorsanız hiçbir şey söyleyemem size. Çünkü içine girmemiş bu meseleyi.

Fakat sözümüzün ulaştığı, elimizin ulaştığı, ünümüzün ulaştığı yerlere bence değer atfettiğimiz şeylerle ulaşmaya bakmak lazım.

Bir şeyi özüyle duymak için kivam çok önemlidir.

Yani bu mevzuda sert edilebilecek hususları ben acizane arz etmeye çalıştım.

Allah hakkiler namazı edaya muvaffak eylesin.