The Main Principles of Success | A Breath -66- | M. Fethullah Gülen Hocaefendi

Üstad, terakki ve asayişin vesilesi olarak mesailerini tanzim ediyor.

İnsan hayatını bir nizam içinde geçirmeli.

Yatma zamanı, ailesiyle meşgul olma zamanı, çocuklarıyla meşgul olma zamanı,

Hayatı için medara maişet temini adına çalışacağı zaman için ona göre bir şey ayarlamalı.

Bir muallimse şayet o mevzudaki vazifesiyle alakalı zamanın bir kısmını ona ayırmalı.

Bir kısmını kitap okumaya ayırmalı.

Boş zamanlarını baş başa vererek, kafa kafaya vererek bir kısım ulvi mesaili müzakere etmeye ayırmalı.

Ne yapacağını bilerek yürümeli bu yolda.

Karambola yola çıkan insanlar yolda bir engele takılır kalırlar.

Ne yapacağını bilerek, hayatını adeta bir anayasa nizamnamesi gibi yazmalı.

Tamam ben şunu da yapacağım, şunu da yapacağım, şunu da yapacağım demeli.

Hayatını ona göre tanzim etmeli.

Üzerinde başlı başına durulacak derince bir mevzu.

Mesailin tanzimi, amalin taksimi diyor.

Kim ne yapacak, kim hangi mevzuda daha başarılı olacak o mevzuda ona göre hareket etmek lazım.

Burada isar duygusu da esasen.

Nazara itibarı alınması ihtiza ediyor.

Hani öyle bir meseleyi düşünürken Enbiya-i İzam benim yerime sen gel filan diyemez.

Çünkü onlar o ağır vazife ile muvazzaftırlar.

Ondan kaçmak da olmaz, mümkün değil yani.

O hem bir vazifedir, hem yüksek bir payedir, hem de kaçılması imkansız olan bir sorumluluktur yani.

Hafizanallah, ondan kaçmak Allah'tan uzaklaşmadır.

Dolayısıyla benim yerime sen gel bu vazifeyi yap ya Ebu Bekir ya Ömer ya Osman diyemez.

Kendini ne kadar mütevazi gösterirse göstersin, müsyönü icabı o.

Ama onun dışındaki insanlar bence en önemli vazifelerde başkalarının nefislerini tercih edecek kadar isar ruhuyla hareket etmelidirler.

Bu imamlık yapabilir, bu müezzinlik yapabilir, bu belediye başkanlığı yapabilir.

Bu mevzuda, tabi halkın da bu mevzuda basiretine ihtiyaç vardır.

Üçüncüsü, taavün düsturunun tesili diyor.

Tefavüz kibrinden gelmesi meselesi itibariyle birbirinize her hususta yardımcı olman.

El ele olursanız, Hazreti Pir'in ifadesiyle, vifak ve ittifak tevfik-i ilahinin en büyük vesilesidir.

Eller birden Cenab-ı Hakk'a doğru kalkarsa şayet, Allah o elleri boş çevirmez.

Ellerinizi kaldırdığınız zaman hep aynı duygu, aynı heyecanla esasen aynı şeyleri istemelisiniz.

Birbirimize fevkalade güven duymak.

O falan benden daha güvenli bir insandır hakikaten.

Bu da gördüğünüz gibi bunların hepsinde bir damlacık, bazısında bir bardak, bazılarında bir fincan, bazılarında bir kase, bir ihsar meselesi var.

Birbirimize güvenirsek şayet, işte o zaman kuvvetler bir araya gelir Allah'ın izni inayetiyle.

Vifak ve ittifak da olur.

Suizanına düşmeyiz birileri hakkında, günaha girmeyiz.

Aynı zamanda onların kuvvetlerini de yanımıza alırız.

Kuvvetimizi kuvvetlerine inzimam ettiririz Allah'ın izni inayetiyle.

Bir insanın yapacağı şeyi Allah'ın izniyle bir insanın, bin insanın yapacağı hale getiririz.

Ma beynimizdeki o münasebeti şayet sağlam bir zemine oturtursak Allah'ın izni inayetiyle.

Şimdi bu da çok önemli bir mesele birbirimize güven duyma, suizanla kapılmama.